"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

Αυτή είναι μία καλοκαιρινή ανάρτηση


Shhhhh... κοιμήσου εσύ...













Morrissey - Lifeguard sleeping, girl drowning

Always looking for attention
always needs to be mentioned
who does she
think she should be?

the shrill cry through darkening air
doesn't she know he's already
had such a busy day?

SOMEBODY TELL HER...SHHH

It was only a test
but she swam too far
against the tide
she deserves all she gets

the sky became mad with stars
as an out-stretched arm slowly
disappears

OH HURRAY

Please don't worry
there'll be no fuss
she was...NOBODY'S NOTHING

When he awoke
the sea was calm
and another day passes like a dream

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Χνούδι tribute

Χνου...
Όταν το δικό σου τελείωνε, το δικό μου άρχιζε.
Και ναι, όπως το ‘πες... τα κατάλαβα όλα.
Και κατάλαβα γιατί τόσο καιρό τα καταλαβαίνεις όλα.
Και φυσικά άρπαξα όσα δεν με έσκισαν απλά,
αλλά σχεδόν μου ξερίζωσαν την καρδιά,
και τα έφερα εδώ.
Είναι ΚΑΙ δικά μου. Δικά μας. Κι ας τα γέννησες εσύ.


Είναι δικά μας, όπως είναι μια Ημερομηνία, ένα Όνομα και κάτι Γενέθλια, που ανακαλύψαμε ένα αξέχαστο βράδυ, με τα πόδια ξυπόλυτα πάνω από το νερό κι ένα φεγγάρι να παίζει κρυφτό ανάμεσα σε κατάρτια που κονταροχτυπιούνται...
(και κάτι μου λέει ότι θα ανακαλύψουμε πολλά ακόμα)

(Σε όλα τα αποσπάσματα, υπάρχει πάνω ο τίτλος του ποστ από το οποίο πρόερχονται, ο οποίος λειτουργεί και ως λινκ για όποιον θέλει να το διαβάσει ολόκληρο. Εννοείται ότι όλα είναι από το Χνούδι...)


Στον επόμενο τόνο, τι ώρα θα είναι;

δεν με πειράζει που σε έχασα, αλλά που δεν σε είχα ποτέ

Σου στέλνω την αγάπη μου με το πρώτο σύννεφο που βρίσκω μπροστά μου.Μετά, δολοφονώ την επιθυμία μου για σένα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ανθρώπινη φύση μου αντιστέκεται, θέλει να πάρει και είναι φορές που την πνίγει η πλεονεξία. Φτιάχνω μια άλλη φύση , που ακόμα δεν της έχω βρει όνομα, την βάζω στην πρίζα και την προγραμματίζω να μην ζητάει τίποτα. Δεν ζητάει όντως ποτέ, γιατί αν ζητήσει ξέρει ότι θα την αποσυνδέσω κι έτσι εκτελεί μόνο διαταγές. Τις νύχτες λίγο βγαίνει εκτός προγράμματος αλλά φταίω κι εγώ που την βραχυκυκλώνω και αφήνω το ανθρώπινο στοιχείο να μπει μέσα στις καλωδιώσεις της.


Click here to buy the product

Για να μην μου λείπεις, εγώ το βράδυ θα βουτήξω πάλι στα σεντόνια σου, όπου και να κοιμάσαι


Today it is a wall. Where is the magician of openings?

Γιατί η αγάπη μετριέται με ότι απαρνιέται κανείς για χάρη της; Ακόμα και την ίδια την αγάπη; Εγώ νόμιζα ότι αυτό ίσχυε μόνο στα σχολικά μας λευκώματα. Θέλω να ξαναγίνω 13. Να το γράφω μόνο στιχάκι και να μην χρειάζεται να το πράξω.

Φοβήθηκα να σου πω, μα η φαντασία μου έφτιαχνε ομιχλώδη δάση, σταγόνες φωτιάς, κεραυνούς να κάνουν θόρυβο και να ξεκινά εκείνη η καταιγίδα που θέλω να πέσει αν μπορεί, ολόκληρη επάνω μου με φόρα. Θα έρθω το βράδυ να σε βρω. Θα ερχόμουν το βράδυ να σε βρω. Θέλω να έρθω το βράδυ να σε βρω. Δεν θα έρθω το βράδυ να σε βρω.

- Σήμερα είμαι καλά.
(And the oscar goes to... )



Mερικοί άνθρωποι φορoύν μόνο μαύρα...

Γιατί σ’ όποια σεντόνια κι αν ξάπλωσαν, άφησαν εκτός από τον ιδρώτα του οργασμού τους και κάτι απ’ το λίγο της ψυχής τους, χωρίς ποτέ να το ζητήσουν πίσω.

Γιατί δεν φοβήθηκαν να δείξουν το δάκρυ τους, μικρή αστραφτερή σταγόνα στο μάγουλο.Γιατί καβαλήσανε μια καταιγίδα και έκαναν τσουλήθρα πάνω σε ουράνια τόξα.


Γιατί γεννήθηκαν έτσι και τίποτα δεν τους άλλαξε στην πορεία

Γιατί το φως τους είναι αλλού και δεν φαίνεται αν δεν θελήσεις να το ψάξεις. Κι είναι λίγοι αυτοί που καταφέρνουν να το δουν κι ακόμα πιο λίγοι, αυτοί που μένουν γιατί δεν τρομάζουν.


Γιατί δεν πνίξανε τίποτα όμορφο και το άφησαν να πάρει βαθιές ανάσες όταν γεννήθηκε μέσα τους.


Yπόκλιση, χειροκρότημα, αυλαία

Μέσα σ' αυτό το Χιτσκοκικό σκηνικό, να γλυστρίσω στο σκοτάδι και να κάνω τον πρώτο μου φόνο. Με το κουράγιο ενός κατά συρροήν δολοφόνου να σκοτώσω ότι έχω μέσα μου για σένα με ένα τεράστιο κουζινομάχαιρο και μετά να πετάξω το πτώμα να το πάρει η θάλασσα ελπίζοντας να μην το ξεβράσει πουθενά το κύμα και με ανακαλύψουν.


Ύστερα να πλύνω μέσα στο νερό τα κόκκινα χέρια μου και να γυρίσω σπίτι μου, απόλυτα σίγουρη ότι έπραξα το σωστό.

Μετά, με τύψη καμία και καθαρή την συνείδηση να κάνω τον καλύτερο ύπνο της ζωής μου.

Το μόνο που θα μου θυμίζει την πράξη μου αυτή, θα είναι ο αντικατοπτρισμός που θα έχω δει πάνω στην ασημένια λάμα, την ώρα που θα την μπήγω με μανία εκεί που πρέπει. Εμένα, να αναβλύζω ακόμα για σένα φως.

Πάω τώρα να με ψάξω, μπας και με βρω και αποτρέψω το έγκλημα. Ποιός έχει όρεξη άλλωστε, να εκτίει ισόβιες ποινές;

υγ1 Από την πολλή αγάπη, χάνεις αυτό που αγαπάς, αλλά μην το πεις πουθενά. Αστους να πιστεύουν το αντίθετο. Καλύτερα έτσι, γιατί θα γεμίσει ο τόπος πτώματα.

υγ2 Όποιος κατάλαβε γιατί γράφω αυτά τα ανοσιουργήματα , να σηκώσει το χέρι.


Όλοι είμαστε ξένοι μωρό μου

Όταν είμαι με ανθρώπους που με αγαπούν, μου λείπεις ακόμα πιο πολύ...



How you doing? I think of you

Το είδα να προσπαθεί να περάσει μόνο του την λεωφόρο και το σήκωσα στην παλάμη μου.Σε σκέφτηκα, όταν πολλά βράδια χωρίς να το ξέρεις, με έσωσες κι εσύ καθώς προσπαθούσα να περάσω απέναντι τους δικούς μου πολύβουους και τεράστιους δρόμους.Τότε ήταν που σταμάτησα να μιλάω στους ανθρώπους, έτσι ξαφνικά. Γιατί αυτά που είχα να πω τα δικά σου, είχαν τόσο θεριέψει που δεν μπορούσα να εφεύρω καινούργια γράμματα να φτιάξω τις προτάσεις που τους έπρεπε.Απόψε μέσα στην σιωπή μου, αποφάσισα να τολμήσω να διασχίσω ξανά την μεγάλη "'λεωφόρο" με τα εκτυφλωτικά φώτα, τα ατελείωτα αυτοκίνητα και τους άγνωστους με τα δήθεν χαμόγελα, χωρίς να ξέρω τι είναι πιο δύσκολο ή πιο υποφερτό. Να σε θυμάμαι ή να σε ξεχνάω...



Don't miss you at all*

Έτσι, αναίτια σήμερα , γιατί είναι τόσες πολλές οι στιγμές που νιώθεις εκείνη την έντονη επιθυμία να βρεθείς έστω και για λίγα δευτερόλεπτα , κοντά σε αυτό που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα μπορέσεις να έχεις.

* Μην γελιέσαι. Ο τίτλος, της φωτογραφίας είναι...


Αν....

...ένα αχ με τα μάτια μόνο θα σου έλεγα. Μα ο ουρανός θα σκιζόταν στα δυό απ’την κλαγγή του...


Αύριο πάλι. Τώρα με περιμένει ο εαυτός μου με όλο του τον εξοπλισμό, να παίξουμε πόλεμο.


Aσυναρτησίες νούμερο χίλια πεντακόσια είκοσι εφτά

Δεν έχει σημασία αν όλες αυτές οι γραμμές είναι για σένα, ή για κάποιον που φαντάστηκα. Σημασία έχει να τις γράψω, να φύγουν.

Από εκεί που πηγάζουν, κανονικά θα έπρεπε να είμαι αριστερόχειρας.


November bench

Μερικές φορές ξέρω ότι με κρατάς σφιχτά στην σκέψη σου, γιατί σταματάω να κρυώνω, αλλά έρχεται χωρίς κανένα οίκτο εκείνο το "κι ούτε που θα σε ξαναδώ" και πιάνει μια παγωνιά μέσα μου άνευ προηγουμένου.



Δεν άντεξα. Εσπασα και την έκανα

Στον καημό μου για σένα σπάω απόψε και σιωπώ στον θόρυβο που κάνουν τα ίδια μου τα κομμάτια. Η ψυχή μου συρρικνώνεται και λουφάζει κι αυτή σαν αγρίμι στο λαγούμι της χωρίς ίχνος θορύβου, ψάχνωντας να βρει τι δεν είχε που να αξίζει τον κόπο να την χαιδέψεις, χωρίς να βρίσκει κάτι. Πίσω από το οπτικό μου πεδίο, ένα ποτάμι "τίποτα" ξεκινά το ταξίδι του και μια φωτιά μεγάλη σιγοκαίει και απλώνεται στα βάθη μου.Όταν θα μπορέσω, θα σου πω να έρθεις να παίξουμε τους δυνατούς. Θα σε περιμένω αγέρωχα στο στενό που παιδί έγδερνα τα γόνατά μου και έκλαιγα για ένα γαλάζιο παπούτσι με μια μαργαρίτα που μου'φυγε από το πόδι σε κάποιο κυνηγητό, το πάτησε ένα αυτοκίνητο που πέρναγε κι εγώ φώναζα από μακριά στον οδηγό δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει....


Για πάρτη σου όλου του κόσμου οι σιωπές.

Να με θυμάσαι. Με το σχήμα μικρής εκδοράς στο αγαπημένο σου δάχτυλο. Αυτό του δεξιού σου χεριού. Εκείνη που ήθελα να σε ρωτήσω από που την είχες και το βούλωσα για άλλη μια φορά. Γιατί αν μάθαινα, θα ήθελα μετά να σου χαϊδεύω τα χέρια δια παντός (σου έχω πει ότι δεν μπορώ τις εκδορές).


Εγώ θα θυμάμαι εσένα κάποιο βράδυ που με περίμενες μέσα στην νύχτα κουρασμένος «να βρεθούμε για λίγο». Τα υπόλοιπα στο φιλί που σου έδωσα μερικά βράδια πριν στον λαιμό σου. Εκείνο το φευγαλέο...

Μπορείς τουλάχιστον να με πατήσεις με δύναμη να σβήσει η καύτρα μου; Σιχαίνομαι τα καπνισμένα τσιγάρα που μένουν να καίνε στο τασάκι μέχρι να πιάσει η φωτιά φίλτρο.


Άσε με τώρα. Ακούω ένα τραγούδι.


Κο-φτερά, μα...χέρια

Πιο δυνατός έρωτας από τον ανεκπλήρωτο, δεν υπάρχει...



"Σαφέστατα αντίο"

Ύστερα κατρακύλησα μέσα μου και λούφαξα να κλάψω, για μένα αυτή τη φορά.


Μετά περιλούστηκα με ένα μπιτόνι γεμάτο από σένα και αυτοπυρπολήθηκα.


Και ξέρεις; Όταν σου πω πορτοκάλι να μην βγεις...

Το δεύτερο πρόσωπο της γραφής μου, δεν απευθύνεται σε κανέναν,αν με βρεις όμως σε εκείνα τα υπόγεια των τραγουδιών που πάω και κουρνιάζω, λέω να γίνουμε νύχτα.


Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο, όταν γελάω το στόμα και όταν αγαπάω το μυαλό.Βαρέθηκα να αποκωδικοποιώ μάτια όμως...

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Dead End


Όταν τα νύχια σου, αντί για μεταλλιζέ βερνίκι,

έχουν το χρώμα του τσιμέντου που γδέρνεις


Όταν φροντίζεις τα ρούχα σου

να ταιριάζουν με τους μώλωπες στο μέτωπο


Όταν οι κόκκινες ανταύγειες στα μαλλιά σου

οφείλονται σε μόνιμη ρινορραγία


Όταν το χαμόγελό σου

αδειάζει σταδιακά από τα λευκά του στολίδια


...μάλλον ο τοίχος στον οποίο «βρίσκεις»,

είναι μπροστά σου αδικαιολόγητα μεγάλο διάστημα...

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Υπάρχει άχρηστη πληροφορία όταν αγαπάς;

Η πρόσκληση ήρθε από την αγαπημένη μου Αλεξάνδρα, για ένα παιχνίδι που λέγεται: "10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα", αλλά εγώ προτίμησα να βάλω τον τίτλο που έβαλε κι εκείνη, γιατί πολύ μου άρεσε!!!!!!

Κρατάω τον τίτλο, ρίχνω καλοκαιρινή φωτό και τραγουδάκι, και πάμε να δούμε (ακολουθώντας άσχετη σειρά και τρελλούς συνειρμούς)
όσα δεν ξέρετε και δεν χάνετε και τίποτα αν δεν τα μάθετε:


1. Αν δεν βάλω κάποιο προϊόν (ζελέ, αφρό, κρέμα... κάτι!) στα μαλλιά μου μετά το λούσιμο, είμαι σαν τη μάγισσα Κλο-Κλο, αφού έχει βάλει και το δάχτυλό της στην πρίζα. Λίγοι και καλοί έχουν απολαύσει αυτό το θέαμα... Κρίμα που δεν έχω φωτό να σας βάλω να γελάσετε και οι υπόλοιποι!

2. Μια που πιάσαμε το μαλλί... Εμένα τα μαλλιά μου είναι δίχρωμα. Μισά σκούρο καστανό, μισά πολύ ανοιχτό, σαν να τα βάφω και να έχει φτάσει η ρίζα στο αυτί. Όταν μεγάλωσα, απλά άρχισα να κάνω ανταύγειες με το κάτω χρώμα μου στο πάνω, γιατί βαριόμουν πια να απαντώ: "Δεν τα βάφω και τα έχω παραμελήσει, έτσι είναι!!!" (Και να μη με πιστεύει και κανείς...)

3. Είμαι Ολυμπιακός, επειδή όλοι στην οικογένεια είναι Ολυμπιακοί. Ούτε ένα παίκτη δεν ξέρω... Σιχαίνομαι το ποδόσφαιρο!

4. Μικρή έπαιζα ποδόσφαιρο κι ας το σιχαινόμουν, μόνο και μόνο για να δείξω στα αγόρια ότι ΚΑΙ Σ' ΑΥΤΟ, όχι απλώς δεν υστερώ ως κορίτσι, αλλά είμαι ίση, ως και καλύτερη από πολλούς... Ντάξ... Ήμουν λίγο ανταγωνιστικό παιδί... Μετά μου πέρασε... :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

5. Επειδή το αγριμοαγοροκόριτσο, έκρυβε ένα τρυφερό κοριτσάκι βαθιά μέσα του (αλλά πολύ βαθιά...), το όνειρό μου ήταν να γίνω μπαλαρίνα. Ο μπαμπάς μου όμως μου έλεγε ότι "δεν θα πας να γίνεις πουτάνα, να σου πιάνει τον κώλο ο ένας και ο άλλος" (στα 6 αυτό)!!!!!! Πηγαίνοντας δημοτικό, είχε ακριβώς απέναντι μια σχολή μπαλέτου. Ξέκλεβα όποτε μπορούσα και πήγαινα και κοιτούσα τα μαθήματα, και μετά πήγαινα και κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και τα ξεσήκωνα. Φυσικά με άφησαν μία, με άφησαν δύο... Ήρθε ο ιδιοκτήτης κάποια στιγμή και μου είπε πως αν θέλω να παρακολουθώ μαθήματα, πρέπει να έρθουν οι γονείς μου να με γράψουν. Εγώ του είπα ότι οι γονείς μου έχουν πεθάνει και ζω μόνη, αλλά δεν πείστηκε...
(Για την ιστορία, επειδή επεισόδια με την αγαπημένη μου μαμά έχετε διαβάσει κατά καιρούς κι έχετε καταλάβει την υπέροχη σχέση αγάπης-μίσους που έχουμε, να πω ότι με τον μπαμπά ήταν το ακριβώς αντίθετο: Ψύχωσηκαι Λατρεία!!!!!! Και το μπαλέτο ήταν η μόνη φορά που πλακωθήκαμε γιατί ως "νταβέλης" από την κούνια μου, μόλις ξεπετάχτηκα λίγο, του είπα μια μέρα: "Μπαμπά εσύ δεν λές ότι όλοι οι χορευτές είναι πούστηδες;;; Αφού είναι πούστηδες γιατί να θέλουν να πιάνουν το δικό μου κώλο;;;" Εκεί πρέπει να έφαγα την πρώτη μου σφαλιάρα από εκείνον...)

6. Όταν μου ήρθε πρώτη φορά περίοδος, ήμουν Πέμπτη Δημοτικού. Κάτι είχα ακούσει από τις μεγαλύτερες ξαδέλφες μου που έμεναν από κάτω μας, αλλά επί της ουσίας τίποτα. Ξυπνάω από ένα πονάκι και βλέπω στην τουαλέτα τα γνωστά... Η μάνα μου έλλειπε και τ' αγόρια δεν υπήρχε περίπτωση να τα ξυπνήσω, ντρεπόμουν και θεωρούσα πως δεν θα ξέρουν να βοηθήσουν και σε κάτι. Πάω κάτω. Κοιμούνται και οι τρεις. Τις σκουντάω μία μία αλλά σιγά μη μου έδιναν σημασία Σαββατιάτικα και πρωινιάτικα. Η τρίτη, ήταν η μόνη που ταρακουνήθηκε λίγο. Πρέπει όμως να πω, πως η συγκεκριμένη από τότε ως τώρα είναι άρρωστη με το νοικοκυριό! Τυφλόμυγα παίζαμε, και μας διέκοπτε, τέντωνε τα καλύματα των κρεββατιών κι ύστερα μας άφηνε να συνεχίσουμε. Αυτή λοιπόν μου έλαχε να μισανοίξει το μάτι και να ασχοληθεί με το θέμα μου. Η οποία τι είπε;;;;; Τι βρήκε να πει στην μικρή της ξαδελφούλα που της ανακοινώνει κάτι τέτοιο;;;;;;; "Βάλε το βρακί σου σ' έναν κουβά με νερό"!!!!!!!!!! Εγώ, το καημένο, γκάου από τότε ως προς το νοικοκυριό, που να φανταστώ ότι το μόνο που την απασχόλησε ήταν πως θα βγει μετά ο λεκές;;;;;;;;; Κάτι, λέω, θα χρησιμεύει αυτό... Ανεβαίνω πάλι σπίτι, πάω στην τουαλέτα, ρίχνω το βρακί στον κουβά με το νερό και κάθομαι στη λεκάνη και περιμένω... Τι περίμενα τώρα... ανάθεμα κι αν ήξερα!!!! Ερχεται επιτέλους η μάνα μου και της φωνάζω να έρθει στην τουαλέτα. "Μαμά, έτσι κι έτσι..." ΧΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΠΠΠΠ!!!!!!!!!!! Δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου αυτή τη σφαλιάρα!!!!!!!!! "Η Ιωάννα μου είπεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!" (με γοερά κλάμματα, θεωρώντας ότι με δέρνει για το θέμα του κουβά...) Ε, με πήρε αγκαλιά, με φίλησε, μου εξήγησε ότι η σφαλιάρα είναι έθιμο (τι ωραία έθιμα που έχουμε ρε πούστη μου!!!!!!!!!!!), ότι τώρα έγινα γυναίκα και ακολούθησε όλο το γνωστό ρεζιλίκι που τηλεφωνούν και το λένε και σ' όλο το σόι ότι "η Στελλίτσα έγινε γυναίκα"...

7. Δεν τρώω ποτέ παγωτό χωνάκι ή πύραυλο δημοσίως. Κάποιοι που με ξέρουν, απορούν. Τώρα θα σας λυθεί κι η απορία. Το θυμήθηκα με το "Πέμπτη δημοτικού" που είπα πριν. Είχαμε κάνει κοπάνα από τα γαλλικά κι είχαμε πάει σε μια πλατεία να φάμε παγωτό μ' άλλα δύο κορίτσια. Πως να το περιγράψω αυτό τώρα... Κάπως με κοιτούσε εμένα ο κόσμος... Κυρίως οι άντρες... Εγώ αφοσιωμένη στη γλύκα του παγωτού άργησα να πάρω και χαμπάρι, αλλά οι άλλες καταλάβαιναν ότι κάτι παίζεται, και γύρισαν να με παρακολουθήσουν τι κάνω και με κοιτάνε όλοι. Τότε κατακοκκίνησαν και μου λένε "Μα τι κάνεις;;;;;;;; Πως το τρως έτσι;;;;;;;;;; Γι' αυτό έχουμε γίνει θέαμα;;;;;;;;;;" Εγώ σ' αυτήν ηλικία, αλλά και για αρκετά χρόνια, ήμουν η προσωποποίηση της αθωότητας σε τέτοια θέματα. "Τι κάνω ρε παιδιά;;" να λέω "παγωτό τρώω... τι; πασαλείφτηκα;;" Αυτές να θέλουν ν' ανοίξει η γη να τις καταπιεί... "ΠΩΣ ΤΟ ΤΡΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!!!" Χαμπάρι εγώ... "Πως το τρώω δηλαδή ρε σεις;;;;;; Θα με τρελάνετε;;;;;;;" Ούτε τότε, ούτε για πολλά χρόνια αργότερα κατάφερε να μου πει κανείς ότι ο τρόπος που το τρώω είναι σαν προσομοίωση μιας άλλη "πράξης"... Απλά με κρύβανε... Μεγάλη, απλά κρύβομαι από μόνη μου... ΚΑΙ ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, "ΦΑΤΟ ΑΛΛΙΩΣ"! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΙΩΣ!!!!!!! ΛΕΤΕ ΑΜΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑ;;;;;;;

8. Πολλοί θα νόμιζαν ότι σε τέτοια θέματα θα ήμουν "ξεπεταγμένη" επειδή με τις αγοροπαρέες θα μάθαινα. Όλο με μεγαλύτερα αγόρια, κάτι παραπάνω θα ξέρει... ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Έλεγαν μπροστά μου μεν τα απίστευτα, αλλά ούτε τα μισά δεν έπιανα. Ακόμα θυμάμαι την ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρανόησή μου ως προς το προφυλακτικό. Έλεγαν θυμάμαι αυτοί ένα ανέκδοτο και χτυπιόντουσαν στο γέλιο. Εγώ δεν είχα καταλάβει Χριστό, τίγκα στις άγνωστες λέξεις. "Τι είναι "Καπότα" ρε παιδιά;;;" Ας πιάσω, λέω, έστω μία... Απαντάει ο μεσαίος μου αδελφός: "Είναι ένα μπαλονάκι που βάζει ο άντρας πάνω στο πουλί του πριν το βάλει στη γυναίκα". Ναι... Μάλιστα... Τι να πρωτορωτήσω;;;;;;;;; Γιατί το βάζει στο πουλί του;;; Τι θα βάλει στη γυναίκα, το μπαλόνι ή το πουλί;;; Που θα το βάλει;; Γιατί θα το βάλει;;; Για να μη με πάρουν ΠΑΛΙ στο ψιλό απλά έκανα κι εγώ "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΑΧΑΑ" και ξεμπέρδεψα... Αυτό με το μπαλόνι, μου είχε κάτσει όμως... ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΠΟΡΙΑ... Χρόοοοοονια μετά, καλοκαίρι, διακοπές, πάμε βόλτα με παρέα σ' ένα δασάκι και βρήκαμε κάτω πεταμένο ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό, και παραδίπλα το κουτάκι και τις οδηγίες. Δεν ξέρω πως στο διάολο τα ξέραν όλα οι άλλες οι παρθενομαρίες, αλλά άρχισαν όλες μαζί να τσιρίζουν "ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΔΩ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ!!! ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ!!!!" Εγώ, κλασσικό διαβαστερό παιδί από τότε, απλά όταν δεν κοιτούσαν, πήγα και μάζεψα το χαρτί με τις οδηγίες. Και τότε κατάλαβα, και μου λύθηκε η τεράστια απορία... ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ "ΒΑΖΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΑΚΙ", ΕΝΝΟΟΥΣΕ... ΞΕΦΟΥΣΚΩΤΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

9. Από τα 14 ως τα 17 οδηγούσα κανονικότατα. Με είχε μάθει ο μπαμπάς μου στα περίχωρα του εξοχικού μας, όπως όλους, αδέρφια, ξαδέρφια... Εκεί γύρω στα 17 όμως, το είχα πάρει με τον αδελφό μου κι είχαμε πάει κάπου στα όρη στ' άγρια βουνά, για βόλτα, για να καπνίσουμε. Κι όπως ανεβαίνω μια τεράστια ανηφόρα, κι έχω ήδη ψιλοσκιαχτεί γιατί σε ίσιωμα πήγαινα ως τότε, φτάνοντας στην κορυφή της, λίιιιιιγο πριν αρχίσω να έχω ορατότητα στο τι ακολουθεί και νομίζω ότι θα κατέβω κάποια κατηφόρα, βρίσκομαι σχεδόν με όλη τη "μούρη" στο χείλος γκρεμού!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν συνεχίζω περιγραφή, γιατί μόνο που το θυμάμαι έχουν ιδρώσει τα χέρια μου και μ' έχει πιάσει ταχυκαρδία... Απλά από τότε δεν έχω ξαναπιάσει τιμόνι...

10. Στα 19 μου έφυγα ταξίδι στην Ιταλία για 10 μέρες. Είχα πει ένα σενάριο που θα ζήλευε και το Χόλυγουντ στους δικούς μου, ενώ στην πραγματικότητα πήγαινα στον αγαπημένο μου. Ο μπαμπάς μου, απλά και μόνο επειδή τα είπα εγώ, τα πίστεψε. Η μαμά μου, απλά και μόνο επειδή τα είπα εγώ, δεν πίστεψε λέξη. Έτσι, αυτή επέμενε, "μόλις πάω να την πάρω αμέσως τηλέφωνο και να της δώσω την φίλη μου την Τάδε στο ακουστικό να της μιλήσει". Επειδή φυσικά φίλη-Τάδε δεν υπήρχε, για 10 μέρες δεν ξέραν αν ζούσα ή αν πέθανα. Έκανα κάποιες προσπάθειες εγώ να βρω καμμιά Ελληνίδα, αλλά δεν τα κατάφερα. Μία βρήκα, κι αφού της εξήγησα όοοοοολη μου την ιστορία τηλεφωνικώς και την παρακάλεσα να βρεθούμε κάπου να πάρουμε αυτό το ρημαδοτηλέφωνο, μου είπε "ξέρεις... εδώ που έχεις καλέσει, είναι Πάδοβα!!!" (εγώ ήμουν στο Μιλάνο...). Τώρα να σας πω τι έγινε όταν γύρισα, φαντάζομαι είναι περιττό... Όμως το μόνο που κατάφεραν, είναι για πάρα πολλά χρόνια που πήγαινα μόνη μου διακοπές, πριν το γάμο και το παιδί, να μην τους παίρνω ΠΟΤΕ από διακοπές. Αλλά ΠΟΤΕ!!!!!!!!!!!!!! Μόνο στις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού που δεν με βάζανε...

10+1. Έχω στο σώμα μου πάρα πολλές ελιές, και μία, η πιο χαρακτηριστική, είναι στο μπούστο μου. Εχει πλάκα, σαν ζωγραφισμένη είναι! (Την φύλαγα για το τέλος ως την πλέον άχρηστη πληροφορία!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)



Δεν καλώ κανέναν, γιατί δεν θέλω να χώσω κανέναν καλοκαιριάτικο... Όποιος γουστάρει, παίζει!!!!!!!!!!!!!