"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 27 Απριλίου 2008

Οικογενειακές υποθέσεις


Η μαμά: - «Λέω τελικά να έρθουμε στο δικό σου και τις δύο μέρες. Πειράζει;»

- «Όχι, καλέ, τι να πειράξει;»

Ααααααααααα!!!!!!!!!!! Όλη την Μ. Παρασκευή κι όλο το Μ. Σάββατο μέχρι πριν έρθουν έκανα φασίνα. Εδώ πετάει ένα σωρό μπηχτές τον καλό καιρό, φαντάσου νά έρθει σε «μεγάλη γιορτή» και να βρει κάτι λάθος... Μέχρι του χρόνου το Πάσχα θα ακούω τα 12 ευαγγέλια...

Ανάμεσα στις χαρούμενες αθλοπαιδειές στις οποίες επιδιδόμουν με ζήλο, μεσολαβούσαν τηλεφωνήματα του τύπου:

- «Αφού θα βγάλεις τα καλά σερβίτσια – τα καλά δεν θά ‘βγαζες; - κοίτα μην είναι καιρό αχρησιμοποίητα και θέλουν φρεσκάρισμα... Αχρησιμοποίητα δεν είναι; Εκτός αν είχες κόσμο... Είχες;»

Μα δεν είναι απίστευτο ταλέντο αυτό;;; Σε 2-3 φράσεις σου ‘χει πει ότι επιβάλλεται να βγάλεις το καλό σερβίτσιο, στη λέει ότι σ’ έχει ικανή να τα βγάλεις σκονισμένα και ταυτόχρονα ψαρεύει αν και ποιός μπαινοβγαίνει σπίτι σου...

- «Μην είσαι πάλι άβαφτη... Όχι ότι δεν είσαι όμορφη παιδί μου, κούκλα είσαι όπως και νά ‘σαι.... Αλλά άμα μεγαλώσει η γυναίκα... Κουράζεσαι κιόλας παιδί μου... Έχουν μαυρίσει τα ματάκια σου, είσαι και χλωμή – πάντα ήσουν, κι είσαι σαν άρρωστη... Έτσι λίγο ρουζάκι, λίγο κραγιονάκι... Και μη φοράς πρόχειρα, δεν έχει σημασία που είναι σπίτι σου, γιορτή είναι... Πρέπει να ντυθείς λίγο, για το καλό...»

Υπενθυμίζω ότι όλα αυτά τα καλοπροαίρετα τηλεφωνήματα τα λαμβάνω ενόσω ξεπατώνομαι στη φασίνα...

Και μού ‘ρχονται...

Η μάνα μου με τα καλά της (φυσικά!), πατέρας μου με ό,τι προφανώς του έχει διαλέξει (σιγά μην δεν! ό,τι μουρμούρα μπορεί να γλυτώσει, καλό είναι...), ο αδελφός μου που μένει μαζί τους, αξύριστος, με μια φόρμα και μούτρα «δε πα να ψέλνεις....» και ο μεγάλος, που μένει μόνος του, στην τρίχα, με φατσούλα «έχω να βγω μετά, αλλά άστη να χαίρεται...».

- «Δεν κόβεις σαλάτα σιγά – σιγά;»
- «Όσο σιγά και να την κόβω ρε μαμά, δεν πρόκειται ν’ αρχίσω τώρα που είναι 10 και να τελειώσω στις 12 που θα φάμε... Παπάρα θα γίνει... Η σαλάτα θέλει λίγο πριν... Κάτσε λίγο...»
(Έχει τεράαααααααααστιο θέμα άμα με βλέπει να κάθομαι αυτή η γυναίκα!)

- «Αααα, θα βγάλεις και τη σουπιέρα για τη μαγειρίτσα;;; Μπράβο! Είδες που χρειάζεται τελικά και η σουπιέρα σ’ ένα καλό σερβίτσιο;;; Γιατί θυμάσαι τι μου είχες πει όταν πήγαμε να στα ψωνίσω ; Ξέρετε τι μου είχε πει μπροστά στον υπάλληλο και τη θεία τη Λ. όταν της ψώνιζα τόσα λεφτά για την προίκα της; Ξέρετε; Σας το ‘χω πει;»
(Φυσικά και ξέρουν... 9 χρόνια τώρα το λες και το ξαναλες...)

«Έλεγα εγώ να πάρουμε και τη σουπιέρα. Και να λέει αυτή, τι χρειάζεται ρε μαμά η σουπιέρα, ξεκόλλα, θα κάνω τραπέζι και θά ‘χω σούπα; Επέμενα εγώ ότι επιβάλλεται γιατί δεν θα είναι πλήρες το σερβίτσιο, όχι να λέει αυτή, χρειάζεται να λέω εγώ, και τι γυρνάει και μου λέει! Αν έχετε το Θεό σας, μέρα πού ‘ναι, τι γύρισε και μου είπε μπροστά σε όλους! Μόνο όταν θα σου κάνω την ψαρόσουπα θα χρειαστεί!!!!!!!! Έτσι μού ‘πε!!!!! Να, σας ορκίζομαι στο Πάσχα που ξημερώνει, έτσι μού ‘πε, επί λέξει!!!! Ξεράθηκα... Κι αυτή να με κοιτάει που είχα μείνει σύξυλη και να χτυπιέται από τα γέλια... Είχαν δακρύσει να μάτια της... Χτυπιόταν σας λέω, τό ‘χε φχαριστηθεί κιόλας... Το τομάρι το αχάριστο... Τέλος πάντων... Πάει αυτό πέρασε... Νά ‘ναι καλά... Αυτό είναι το «ευχαριστώ»... Αλλά μην το ξαναπιάσω μέρα πού ‘ναι...»
(Που να το ξανάπιανε, δηλαδή... Αυτό ήταν το συγκρατημένο, λόγω της ημέρας...)

Αρχίζουμε να ρημαδοτρώμε... Έτσι κι αλλιώς καθόμασταν πάνω από το τραπέζι και τα κοιτούσαμε σαν ξελιγωμένοι, μέχρι ν’ ακούσουμε από την τηλεόραση το «Χριστός Ανέστη»... Ίσα που προλάβαμε να φιληθούμε και να πούμε τα δέοντα... Σε Dt χυμήξαμε...

- Ρε παιδιά, έχω βάλει κουταλάκι στη Ρώσικη...
- Σιγά μωρέ, μόνοι μας είμαστε, σιχαίνεται κανένας;

- Γιατί λερώνεστε, έχω βάλει σπατουλίτσα στην τυρόπιτα...
- Αφού με το χέρι θα την φάμε έτσι κι αλλιώς!

- Τά ‘χετε βάλει όλα στο βαθύ... Αφού σας έχω βγάλει και ρηχό... Που θα σας σερβίρω τη μαγειρίτσα;
- Στο ίδιο, ρε, σιγά... Όλα στην ίδια κοιλιά θα πάνε!

Συνειδητοποιώ ότι ακούγομαι επικίνδυνα σαν την μάνα μου... Μ’ έχει βάλει στο τριπάκι της... Αρχίζει και ξυπνάει η Στέλλα σιγά-σιγά...

- Κοπέλα μου, εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω να μαζέψεις, πτώμα είμαι!
- Κι εγώ, ρε Στελλί, δούλευα ως αργά, κι έχω και να βγω...
- Άστα, μωρέ, τα μαζεύεις το πρωί... Κι εσύ κουρασμένη είσαι....
- Δεν καταλάβατε... Ποιο πρωί;;;;; Ούτε τώρα, ούτε το πρωί!!! Έτσι θα το αφήσω το τραπέζι, ως το μεσημέρι που θα ξανάρθετε με το αρνί! ΣΤΟ ΡΗΧΟ ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΕΤΕ!!! Υπάρχει κανένα πρόβλημα;;; Σιχαίνεται κανείς;;; Μεταξύ μας δεν θα είμαστε πάλι;;; Στην ίδια κοιλιά δεν θα πάνε;;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΝΑ ΠΛΕΝΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΧΡΗΣΤΑ ΤΣΟΥΜΠΛΕΚΙΑ;;;;;;;;; Που ήταν απολύτως απαραίτητα για την προίκα μου, κι εγώ η αχαΐρευτη δεν τα εκτίμησα;;; Επίσης, δεν σας πειράζει που θα είμαι με τις πυζάμες, ε;;; Μην ανησυχείς μαμά.... Τις καλές μου θα βάλω...

Καληνύχτα, και του χρόνου, νά ‘μαστε καλά!

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Καλή Ανάσταση!


Μεγαλοβδόμαδο, ζύγωσε η Ανάσταση.
Μα δυό μονάχα,
δυό άντρες στο Μεγάλο Κάστρο,
ξεστράτισαν απόψε
και δεν έχουν το νου τους στο Θεό.


Ο ένας την άγια τούτη νύχτα
κρατάει στην αγκαλιά του μια κερκέζα
κι' ο άλλος
ο άλλος αχ βουλιάζει μεσα στα μάτια της
και στέκει ο νούς του σε μια πράσινη πόρτα.
~~~
Ν. Καζαντζάκης
~~~

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Παράλληλο σύμπαν


Ευχή και κατάρα το να έχεις οξεία αντίληψη, διαίσθηση, διορατικότητα...

Σαν να αφήνεις το σώμα στον αυτόματο πιλότο και να βγαίνεις να τα βλέπεις όλα από ψηλά, κι ενώ φαινομενικά κάθεσαι και μιλάς με κάποιους ή πίνεις κάτι, βλέπεις και ξέρεις τι έχει αυτός που κάθεται στην γωνία πίσω από την κολώνα, γιατί είναι έτσι αυτή κάτω από τον καθρέφτη, τι λένε ψιθυριστά οι κοπέλες διαγωνίως, γιατί κινήθηκε κάποιος την συγκεκριμένη στιγμή προς την πόρτα και επέστρεψε στη θέση του μελαγχολικός, πόσο ερωτευμένη είναι αυτή μ' αυτόν - γιατί δεν του το λέει; - τι είδε εκείνος ο ξανθούλης και ενώ κανείς δεν το αντιλήφθηκε, εκείνου του έφυγε το ποτήρι από τα χέρια...

κι όλα αυτά όχι διαδοχικά, όχι ακριβώς τουλάχιστον, πολλά συμπίπτουν χρονικά κι εσύ σαν να έχεις χίλια μάτια κι άλλες τόσες κεραίες, τ' αντιλαμβάνεσαι και σε γεμίζουν πληροφορίες, οι περισσότερες άχρηστες, πολλές όμως καίριες, ανατρέπουν ή επιβεβαιώνουν δεδομένα και καταστάσεις, προκαλούν πληθώρα συναισθημάτων, συχνά αντικρουόμενων ή και δυσάρεστων, παράλληλα υπάρχει κι εκείνο το φυσικό εγώ που πρέπει να χαμογελάει και να συμμετέχει στο εξωτερικό, στο φαινομενικό, όπως πρέπει ή όπως θά 'πρεπε ή όπως μπορεί τέλος πάντων, και όλο αυτό κουβαλώντας ένα άυλο εγώ που βομβαρδίζεται, πνίγεται από όλα αυτά που κανείς δεν αντιλαμβάνεται ή έστω όσοι θά 'πρεπε - αυτά που έπρεπε...

κι αυτά τα τελευταία ειδικά σε βαραίνουν περισσότερο γιατί δεν παίρνουν το βάρος τους αυτοί που θά 'πρεπε, αυτοί τ' αφήνουν να αιωρούνται, να περνάνε, δεν στέκονται, δεν μπορούν να σταθούν, ή δεν θέλουν να σταθούν, ίσως να έχουν κι αυτοί τη δυνατότητα, όχι μόνο εσύ, αλλά έχουν καταφέρει να την μπλοκάρουν ή καλύτερα μπορούν επιλεκτικά να ανοιγοκλείνουν διακόπτες, και κλείνουν την κεραία, κι όλα τα σήματα έρχονται σε έναν δέκτη, σε σένα, και πνίγεσαι, νιώθεις πως είσαι σαν υπερφορτωμένο δίκτυο, που δεν αντέχει τόση ενέργεια, ενέργεια από σκέψεις και συναισθήματα που δεν μοιράζονται και νομίζεις πως θα εκραγείς.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

... ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΛΑΩ ΧΑΤΗΡΙΑ;;;

Πάλι μπλογκοπαίχνιδααααα...
Τι να κάνω;
Δεν μπορώ να λέω όχι στα φιλαράκια μου!

Ακολουθούν λοιπόν δύο παιχνίδια, και τα δύο με ερωτήσεις.
Τα αντίστοιχα θα βρείτε στους:
Χνούδι, Έτσι είναι η ζωή, Talisker in Red.



(Αυτό που θα ακούτε από δίπλα, όσο διαβάζετε, κι αν θέλετε σας έχω και το βιντεάκι του, λέγεται ٍStella και είναι από την Ida Maria. Όπως θα δείτε κι από τους στίχους, η Στέλλα είναι a 43 year old hooker from downtown, κάτι το οποίο δεν με κολακεύει κι ιδιαίτερα... Από την άλλη όμως, αυτή αξιώθηκε ν' ακούσει κάποιον να της λέει:
I wanna give you the world if you just hold me tight...)


God was there
always had the best of drugs
knew where to get them
from her lady friend
and I believe her name was Stella and he said:

Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just hold me tight

And I wonder how it would go
when god hands-over the whole wide world to
a 43 year old hooker from downtown
Baby, Its about time the old man hands-over the prop

Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just hold me tight
Hold me tight
Hold me tight
Hold me tight

And It made me realise
how much you wanna give away just to feel love
And the Lord blinked to me and asked
what is real love to you
what is fake and what is true

Oh Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just hold me tight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just hold me tight
Hold me tight
Hold me tight
Hold me tight

Oh Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella I wanna give you the world if you just hold me tight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just stay whit me tonight
Stella, Stella I wanna give you the world if you just hold me tonight
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1)-Γιατί κλαις?

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο που μπορώ να κάνω.

2)-Γιατί δεν κλαις?

Γιατί κάτι υπάρχει ακόμα που μπορώ να κάνω.

3)-Που είναι ο βάλτος?

Στα πόδια μου.

4)-Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?

Το κεφάλι μου, στο κεφάλι μου.

5)-Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?

Στην ψυχή μου.

6)-Περιφρονείς κάτι?

Τις κατίνες.

7)-Θα ερωτευόσουν για πάντα?

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα, αλλά σίγουρα θα ήθελα.

8)-Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης ".

Γιατί υπάρχουν γκαλερίστες.

9)-Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?

Εξαρτάται... Είναι με την καλή έννοια;

10)-Do you remember revolution?

Όχι, έτρωγα παντεσπάνι.

11)-Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου.

Ούτε στο διπλανό δωμάτιο, και μόνο για τη λέξη «επιβολή», από όποιον/ό,τι κι αν προέρχεται.

12)-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?

Είναι όντως ο παππούς μου ή η γιαγιά μου μ’ αρχίδια;

13)-Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?

Ζαμαί των ζαμών!!!

14)-Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?

Τρεις μπουνιές μες το σκοτάδι κι ο φτωχός ο μάγειρας.

15)-.........

Ένα δίκιο υπάρχει σ’ αυτό που λες, αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ απόλυτα.

16)-Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ'την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?

Εξαρτάται από το σε ποιο ρεύμα είμαι.

17)-Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?

Θα χάριζα 10 λαχταριστά εκλαίρ για να μ’ αφήσουν να τον φάω τον πούστη και να την βγάλω καθαρή μετά.

18)-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?

Αν αυτά θα είχα, αυτά θα έδειχνα. Τι αστέρια... και υπολείμματα μαρουλιού να είχαν...

19)-Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?

Στο πηγάδι, ζω.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1. Όνομα: Στέλλα
2. Γενέθλια: 29/10
3. Ζώδιο: Σκορπιός
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανά ανοιχτά
5. Χρώμα ματιών: Καστανά σκούρα
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ευτυχώς, ναι. Πολύ! Θα πέθαινα αν δεν...
7. Είδος μουσικής που ακούς; Κυρίως Rock και αυτό που λένε «έντεχνο» Ελληνικό. Γενικώς όμως ακούω μουσική από πολλούς χώρους και εκτιμώ τα όμορφα χωρίς να με απασχολούν οι ταμπέλες.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Χαρακτήρας, που τι; Δεν κατάλαβα την ερώτηση...
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Έμμα στη Σουηδία
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Δικαιολογίες για να μείνω στο κρεββάτι
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τσιγάρα κι αναπτήρα
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Σε ποιον απ’ όλους; Κοτζάμ σπίτι ρε παιδιά, γίνετε λίγο πιο συγκεκριμένοι!
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Χνούδια (δεν κρύβω τη Μελίνα, πονηρά πλάσματα, κυριολεκτώ: Πάλι σκούπα θέλει...)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Μάλλον έχω δει πολλές ταινίες μικρή, αλλά σε τέτοιες φάσεις κάνω την εξής πανηλίθια κίνηση: Πάω στην κουζίνα και βουτάω το μεγαλύτερο μαχαίρι που θα βρω. Να μην πω που θα μου το βάλει άμα όντως έχει μπει κάποιος στο σπίτι...

15. Αγαπημένος αριθμός: 3
16. Αγαπημένο όνομα: Δανάη για κορίτσι, Ορφέας για αγόρι
17. Τα χόμπι σου: Πλέον το μπλόγκινγκ
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; «Αλλού»
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να έχει γίνει το εδώ, το ανωτέρω «αλλού»
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Χριστούγεννα 1993 – Πρωτοχρονιά 1994. Και θα πατούσα την παύση, να κατσικωθώ εκεί για πάντα...
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Αν και δεν το θεωρώ «κάτι», μόνο το παιδί μου μπορώ να σκεφτώ
22. Αγαπημένο λουλούδι: Γαρδένια σαν άρωμα, και το άνθος της γλιτσίνας σαν εμφάνιση
23. Αγαπημένη
σειρά: Friends, Sex & the city, Prison Break
24.
Αγαπημένη ταινία: Με τίποτα δεν μπορώ να πω ότι μόνο μία είναι η καλύτερη. Αν πρέπει να πω έτσι, μια που αγαπώ, θα πω το «Γυμνός» του Μάικ Λη, που έχω χαρεί επειδή επιτέλους την έχω και σε DVD
25. Αγαπημένο τραγούδι: Με την ταινία το πάλεψα... Αυτό με την καμμία!
26. Aγαπημένο βιβλίο: Ομοίως
27. Αγαπημένο ζώο: Ο Βίλλυ, ο Ντίκυ, η Τερέζα κι η Τανσού. Αγγελάκια πλέον και τα 4, αλλά πάντα βαθιά στην καρδιά μου.
28. Αγαπημένο ρούχο: Μαγιώ και τζην σορτσάκι
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Ισχύει ό,τι και για το τραγούδι και το βιβλίο και την ταινία... Σας φώτισα, το ξέρω, αλλά δεν τα μπορώ αυτά
30. Αγαπημένο χρώμα: Τώρα θεωρεί κανείς απαραίτητο να δει εδώ γραμμένη τη λέξη «μωβ»;;;
31. Αγαπημένο φαγητό: Νιόκι με μπέικον, μανιτάρια, κρέμα γάλακτος και Σατωμπριάν σως μπεαρναίζ
32. Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Ντόναλντ, δεν έχει αλλάξει κάτι μέχρι στιγμής κάτι από αυτά που έγραφα τότε.
33. Κακή συνήθεια: Τρώω τα δάχτυλά μου (και όχι τα νύχια μου)
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Καλή προαίρεση
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Καλή προαίρεση
36. Συνηθισμένη ατάκα: Κι αν δε γαμήθηκες μικρός, θα γαμηθείς μεγάλος
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Δεν ξέρω... Μέχρι να μεγαλώσω, έχουμε ακόμα...
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να πάθουν κάτι τα λατρεμένα μου πρόσωπα
39. Η καλύτερη pizza: Από το Ελυζέ. (Κάτσε να ρίξω ένα τηλεφωνάκι μια που το λέμε, γιατί πήγε κι αργάμιση και μού ‘ρθε μια λιγουρίτσα...)
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Μέλη της οικογένειας. Θά ‘πρεπε τουλάχιστον...

Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

Εμμονές: Μπλογκοπαίχνιδο από Τάλισκερ

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες επί σελίδων. Ξέρω ότι είμαι γεμάτη εμμονές, Σκορπίνα γαρ. Γιατί δυσκολεύομαι τώρα τόσο; Μάλλον αν ξεκινήσω, η μια θα φέρνει την άλλη... Ελπίζω τουλάχιστον!

Όποιος δεν ξέρει τον Ντετέκτιβ Μονκ, χάνει.
Κάπως έτσι θα γίνω πάντως όταν μεγαλώσω...



1. Ο τρόπος που ακούω μουσική. Σπάνια θα βάλω να παίζουν διάφορα τραγούδια, εκτός αν έχω ραδιόφωνο. Όταν επιλέγω εγώ, βάζω ένα και πατάω το repeat. Και παίζει συνέχεια. Ασταμάτητα. Μέρες. Νύχτες. (Ναι, δεν το κλείνω ούτε το βράδυ, θέλω να το ακούω και στον ύπνο μου). Μέχρι να κάτσει το επόμενο κόλλημα. Μ' αυτό που ακούτε από δίπλα, κατάφερα να περάσω σε χειρότερο στάδιο. Επειδή το πρώτο μέρος του απλά μου αρέσει, αλλά την αρρώστια την έχω πάθει με το δεύτερο, δεν μπορώ να το βάλω στο repeat να παίζει... Είμαι συνέχεια πάνω από το player και "πηδάω" το πρώτο για να ακούσω κατ' ευθείαν μόνο το δεύτερο μέρος.

2. Τώρα μην ξαναπώ για το Μωβ, αηδία καταντήσαμε...

3. Ένα θεματάκι με την τάξη έχω, αλλά με έναν εντελώς δικό μου τρόπο. Δυσκολεύομαι πολύ να το εξηγήσω. Κάτι με τη συμμετρία και την αρμονία έχει να κάνει, αλλά χωρίς να ξέρω τι υπαγορεύει τους κανόνες. Η ουσία είναι ότι είναι μέσα στο κεφάλι μου, είναι απόλυτα ξεκάθαρο και σωστό, δεν δέχομαι αντιρρήσεις, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ΤΕΡΜΑ! Οπότε τραβάω κάτι φρίκες αν μετακινηθεί ένα χιλιοστό ή μία μοίρα το κηροπήγιο στον μπουφέ μου, και αποκλίνει από το "θεϊκό σχέδιο". Μπορεί στον μπουφέ να γράφεις τ' όνομά σου με το δάχτυλό σου στη σκόνη, κάτω να υπάρχουν δείγματα από το μενού της εβδομάδος, σε μορφή ψίχουλων από τον μικρό... Αλλά η στοίχιση... Αλφάδι, λέμε!

3. Στο φαγητό τώρα έχω δύο κολλήματα. Το πρώτο είναι η "τέλεια μπουκιά". Κάθε μπουκιά πρέπει να περιλαμβάνει τη σωστή αναλογία από όλα τα περιεχόμενα του πιάτου. Π.χ. Κρέας με πατάτες ή μακαρόνια ή ρύζι (εφεξής και χάρην συντομίας "συνοδευτικό"). Το πηρούνι θα έχει - φυσικά - κι από τα δύο αλλά το συνοδευτικό θα πρέπει να είναι λίιιιγο παραπάνω από το κρέας, το οποίο είναι πιο "πυκνής" (δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω) υφής, και μέχρι να το μασήσεις, θα έχει τελειώσει από το στόμα σου το συνοδευτικό. Ενώ πρέπει να υπάρχουν πάντα και παράλληλα στο στόμα απ' όλα. Αν κάτι περισσέψει, απλά δεν το τρώω. Κι ας πεινάω κι άλλο. Αν είμαι σπίτι μου βέβαια και πεινάω, συμπληρώνω από αυτό που τέλειωσε. Το καταλάβατε ή να ξεφτιλιστώ κι άλλο;

4. Δεύτερο κόλλημα με φαγητό. Αφήνω στο τέλος την αγαπημένη γεύση. Την πέτσα από το κοτόπουλο, την καρδιά από το καρπούζι, κοκ. Μεγάλο βαθμό δυσκολίας έχουν το παστίτσιο και ο μουσακάς. Κι αυτό γιατί εμπλέκονται και τα δύο μου κολλήματα. Πρέπει να κόψω μία μπουκιά κάθετα, ώστε να έχω στο στόμα απ' όλες τις στρώσεις, αλλά παράλληλα να βάζω τη λιγότερη δυνατή μπεσαμέλ, ώστε αφού τελειώσω όλο το υπόλοιπο, να μου μείνει στο τέλος σκέτη ξεροψημένη μπεσαμέλ για τη γεύση.

5. Μη με δείτε αν κάποιος τολμήσει να πάρει από το πιάτο μου, λίγο πριν τελειώσω, αυτό που φύλαγα για τη γεύση στο τέλος. Και καλά, "πήρα ένα μεζέ". Δεν ζει και κανένας τους για να σας περιγράψει πως αντιδρώ... Γιατί εννοείται ότι είναι και ο τελευταίος τους μεζές...

6. Το πιο τραγικό, που δεν έχω μούτρα δηλαδή, αλλά αν θέλω να είμαι ειλικρινής οφείλω να το ομολογήσω: Διάκριση δεν κάνω ούτε για το ίδιο μου το παιδί. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι θέαμα παρουσιάζω όταν τσακώνομαι με το 6χρονο... "Αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Έχεις δικό σου!" - "Μα το δικό σου μ' αρέσει πιο πολύ, ρε μαμά..." - "Χέστηκα! Να διάλεγες τέτοιο κι εσύ!" Μα εγώ φταίω ρε παιδιά;;; Μια ώρα στο περίπτερο ή στο σούπερ μάρκετ του το εξηγώ: Πάρε ό,τι θέλεις, όσα θέλεις, αρκεί μετά να μη μου ζητήσεις ΑΥΤΟ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ!" Να μαθαίνει από τώρα το παιδί, ότι άμα πάει να της το πάρει, η μαμά θα γίνει Γκόλουμ και θα το αγκαλιάζει, σφυρίζοντας ανάμεσα απ' τα δόντια της "my precious"...

7. Έχω κι ένα επίκτητο. Δεν φτάναν όλα τ' άλλα... Κάποτε δούλευα με κάποια, η οποία παλιότερα εργαζόταν ως ταμίας σε τράπεζα στον Καναδά. Από αυτήν λοιπόν έμαθα, ότι τα χαρτονομίσματα, έχουν καλή, ανάποδη, πάνω και κάτω. Σαν τα μπλουζάκια. Άπαξ και το έμαθα, είναι αδύνατον να μπουν λεφτά στο πορτοφόλι, αν δεν είναι φάτσα η "καλή" τους και δεν είναι "όρθια". Ήδη είχα από μόνη μου, το να είναι πίσω πίσω τα μεγάλα και να μικραίνουν όσο έρχονται μπροστά. Έμαθα κι αυτό, κι απόγινα.

8. Δεν μπορώ που φτύνουν ή βήχουν σαν να ξερνάνε. Ο εμετός έρχεται σχεδόν αντανακλαστικά. Έχω περάσει μεγάλες φρίκες στη ζωή μου μ' αυτό. Να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια. Χαλάρωσα λίγο μόνο όταν αποφάσισα πως αν φτάσω στο μη παρέκει, θα πάω να τα βγάλω όλα πάνω στον υπαίτιο. ΜΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ, ΟΜΩΣ!!!

9. Το χαρτί στην τουαλέτα πρέπει να είναι με την ελεύθερη άκρη από έξω κι όχι από μέσα. Αυτό.

10. Το νερό για τον καφέ πρέπει να είναι χλιαρό προς ζεστό, και όχι καυτό. Άμα είναι καυτό, χαλάει ο καφές. Άμα είναι εντελώς χλιαρό δεν διαλύεται. Όταν είναι στην κατάλληλη θερμοκρασία, φτιάχνεται ωραία, αλλά καίει πολύ για να μπορώ να τον πιώ άμεσα. Οπότε μετά βάζω και λίγο κρύο νερό. Αυτό δεν "χαλάει" κανέναν άλλον εκτός από μένα φυσικά που ποτέ δεν πρόκειται να βρω καφέ έτοιμο από άλλον. Πάντα μόνη μου θα πρέπει να τον φτιάχνω. Ποιος θα μπει στη διαδικασία να μου τον φτιάξει; Εύκολα φαντάζεστε ότι ακόμα κι αν μ' αγαπάει κάποιος τόσο, όσο να το παλέψει να τον φτιάξει, μόλις δει τα μούτρα μου στην πρώτη γουλιά, μήτε που θα το ξαναπροσπαθήσει. Τυχερή θα είμαι κι αν δεν μου τον πετάξει στα μούτρα συνοδευόμενο με κανά "αϊ σιχτίρ ανωμαλάρα!!!"

11. Όποιος ψαχουλέψει προσωπικά αντικείμενα τύπου τσάντα, κινητό, pc, και οτιδήποτε σχετικό, καλό θα είναι να έχει κάνει πρώτα τη διαθήκη του και να έχει ενημερώσει τους οικείους του για τυχόν ιδιαίτερες επιθυμίες ως προς την ταφή κλπ.

12. (αυτό πρέπει να το έχω αναφέρει και τότε με τα ελαττώματα) ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΚΑΤΙ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΕΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΟΤΙ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΠΕΙ. ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΚΑΤΙ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟ ΠΑΙΡΝΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ. ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;;;; ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΤΗΡΟΥΝ ΑΥΤΟ. ΔΙΑΝΟΗΣΤΕ ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΑΝΗΞΕΡΗ, ΕΝΩ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΞΕΡΩ;;;;;; (τα παίρνω μόνο που το σκέφτομαι αυτό... το θεωρώ παραπάνω κι από απαράδεκτο... δεν έχω λόγια να το περιγράψω!!!)

13. Ένα τελευταίο που προέκυψε από το προηγούμενο. Ακριβώς επειδή αυτό με τα μυστικά το παίρνω πολύ πατριωτικά - δεν μου παίρνεις λέξη ούτε με φάλαγγα - τσαντίζομαι όταν στραβώνουν φίλοι, οι οποίοι θεωρούν ότι δεν τους εμπιστεύομαι όταν δεν τους μεταφέρω κάτι που γνωρίζω. Εμπιστεύομαι στους φίλους μου αυτά που αφορούν αποκλειστικά εμένα. Το να κρατάω για τον εαυτό μου αυτά που γνωρίζω για τρίτους είναι θέμα εχεμύθειας και όχι μυστικοπάθειας ή έλλειψης εμπιστοσύνης. Μην μπερδεύουμε την βούρτσα με την... με το συμπαθές αυτό όργανο, τέλος πάντων!

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα, κι όσο μεγαλώνω νομίζω πως χειροτερεύω... Χριστέ μου, ΠΟΣΟ να μ' αγαπήσει πια κάποιος;;; Είπαμε, ψάχνουμε κάποιον να μας αγαπήσει όπως είμαστε... Αλλά αν είμαστε κι έτσι, πιο πιθανό είναι να βρούμε έναν μονόκερο, έναν πήγασο, έναν bigfoot, ένα troll..., μη σας πω όλα αυτά μαζί να παίζουν σκάκι με τον Άη Βασίλη...

Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

Κάπου αλλού

Αλλού να πάω

Να μυρίζει βιολέττες και γαζία

Να έχει έναν γαλανό ουρανό στολισμένο χαρταετούς

Να ακούγονται από μακριά κύματα που σπάζουν σε βράχους

Να λιώνουν στο στόμα μου ώριμες φράουλες

Να με γαργαλάει ο άνεμος με τα μαλλιά μου


Το δρόμο ψάχνω.
Ψάχνω το δρόμο.
Για εκεί.
Εκεί θέλω.
Θέλω να πάω εκεί.
Εκεί.
Αλλού.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΔΥΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ...

1 Απριλίου 2008

Όσα τα μωβ μπαλόνια,

τόσες οι ευχές μου για σας,

κι άλλες τόσες,

κι άλλες τόσες...


Σήμερα έχουν γενέθλια δύο πολύ αγαπημένα μου φιλαράκια:
Η Αλεξάνδρα (Adiple) και ο Πάνος (South of the river).


Για την Αλεξάνδρα:


Πάρτε με σύννεφα (ακούγεται δίπλα, τρίτο)

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου


Πέταγαν πάνω απ' τις κορφές
πέρναγαν κι άλλαζαν μορφές
εκεί, τους κυνηγούσαν τις σκιές
κι έμπαιναν μέσα στις βροχές


Πάρτε με σύννεφα μαζί,
Άρματα του Αιθέρα, μία ζωή μια μέρα,
πάρτε με σύννεφα μαζί,
πάρτε με σύννεφα....

Καράβια με κρυφή αποστολή
τις νύχτες φεύγουν στη σιωπή...
Πάρτε με σύννεφα μαζί,
Άρματα του Αιθέρα, μία ζωή μια μέρα,
πάρτε με σύννεφα μαζί,
πάρτε με σύννεφα....



Για τον Πάνο:

(ειδική παραγγελία...)


Μικρό μου Πόνυ (ακούγεται δίπλα, πρώτο)

Μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ ήρθε η άνοιξη ξανά
Μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ γλύκαναν τα δείλινα
πάει το χιόνι πάει το χιόνι λιώνει στα βουνά
μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ άνοιξε ήρθε ξανά

Μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ τώρα γέλα όσο θες
Μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ ο χειμώνας ήταν χθες
πάει το χιόνι πάει το χιόνι λιώνει στα βουνά

Μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ άνοιξη ήρθε ξανά








Τό 'χαψες, μωρέ;;;;;; ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!
(εδώ πειραζόμαστε τον καλό καιρό, σήμερα θα σε άφηνα;;;;)

Το πραγματικό σου δωράκι, ακούγεται δίπλα δεύτερο...


LEONARD COHEN "A Thousand Kisses Deep"

The ponies run, the girls are young,
The odds are there to beat.
You win a while, and then it’s done –
Your little winning streak.
And summoned now to deal
With your invincible defeat,
You live your life as if it’s real,
A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
You lose your grip, and then you slip
Into the Masterpiece.
And maybe I had miles to drive,
And promises to keep:
You ditch it all to stay alive,
A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.

Confined to sex, we pressed against
The limits of the sea:
I saw there were no oceans left
For scavengers like me.
I made it to the forward deck.
I blessed our remnant fleet –
And then consented to be wrecked,
A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
I guess they won’t exchange the gifts
that you were meant to keep.
And quiet is the thought of you,
The file on you complete,
Except what we forgot to do,
A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.

The ponies run, the girls are young,
the odds are there to beat . . .