"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Gloomy Sunday


Αυτή η αργία και η αίσθηση ότι από αύριο πάλι δουλειά...
Σαν Κυριακή τό 'χω σήμερα...
Όχι, δεν είναι μόνο αυτό.
Κι άλλες μέρες είχα αίσθηση Κυριακής.
Μάλλον περίοδος "Κυριακάτικη" είναι.
Ξέρετε...
Αυτό που ενώ θα έπρεπε να χαίρεσαι που είναι Κυριακή,
στεναχωριέσαι επειδή έρχεται η Δευτέρα.
Μια ζωή με βασανίζει αυτή η νοοτροπία...
Δεν ξέρω πως θα το ονόμαζε ένας ειδικός αυτό.
Μου συμβαίνει και το ανάποδο καμμιά φορά.
Να περνάς τι ωραία, και να πέφτεις ξαφνικά, επειδή σκέφτεσαι
πόσο πιο ωραία ήταν την Χ φορά ή τι πιθανότητες υπάρχουν να
ξαναπεράσεις στο μέλλον εξίσου όμορφα (ή καλύτερα) μια Ψ φορά.
Όπως και νά 'χει, το τώρα, τό 'χεις καταστρέψει.
Εγώ πάντως, όλο αυτό το έχω βαφτίσει από μόνη μου
The Gloomy Sunday Syndrome
Είμαι σίγουρη ότι υπάρχει κάποια επιστημονική ορολογία,
αλλά προτιμώ κάτι που να μην ακούγεται σαν αρρώστια.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Στο Podcast από δίπλα ακούτε το ομώνυμο τραγούδι σε διάφορες εκτελέσεις.
Υπάρχουν πάμπολλες, αλλά εγώ ξεχώρισα μερικές.
Οι αγαπημένες μου πάνε από πάνω προς τα κάτω.
Αν όμως πατήσετε το κουμπί POSTS θα τις δείτε όλες,
και μπορείτε να επιλέξετε όποια προτιμάτε ν' ακούσετε.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Ποιητική βραδιά


Μετά το πρωινό ποίησης από την λατρεμένη μου Μάγια,
της αφιερώνω με όλη μου την αγάπη μια βραδιά ποίησης!

Σ' αγάπησα η τρελλή στ' αλήθεια
σταλαγματιά ψυχής δεν μού 'μεινε στα στήθια
Τι έκανα για σένανε στοχάσου
γι' αυτήν την άπιστη σκληρή καρδιά σου

Εγώ, να ξαναγείρω στο πλευρό σου;
Εγώ, να ξαναπάρω πια φιλί δικό σου;
Εγώ, να ξανακλάψω να πονέσω;
Να σε χέσω!

Δυστυχώς, δεν γνωρίζω τον δημιουργό. Για την ιστορία, αλλά και για να αποδώσω τα απαραίτητα credits, θα ήθελα να σημειώσω ότι αυτό καθώς και διάφορα σατιρικά ποιήματα του τεράστιου Γ. Σουρή, συνήθιζε να μας απαγγέλει η μαμά μου, όταν τη μεθούσαμε μικρές με τις φίλες μου. Απαραίτητη αφιέρωση λοιπόν στην μανούλα μου - που δεν έχει ακούσει και λίγα εδώ μέσα... - και την φίλη μου την Ερωφίλη!!!

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

UPDATE: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 21/3/2008
Στα labels "ΠΟΙΗΜΑΤΑ" μπορείτε να δείτε όσα αγαπημένα έχω αναρτήσει.


Τελικά η ταπηροκρανίαση είναι υπέροχη αίσθηση.

Ταρακουνιέται φαίνεται ο εγκέφαλος κι έρχεται στα ίσα του.

Ό,τι πρέπει, ώρες - ώρες.

(Η φωτό είναι άσχετη, απλά είναι μωβ και μου άρεσε.)
(Η ανάρτηση με την εκπομπή αποσύρθηκε για να μην την "κάψουμε",
σε περίπτωση που "παίξει" και κάπου αλλού...)

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΚΟΠΗ

UPDATE:
Ευχαριστώ πολύ για τα SMS και τα e-mails. Είναι απίστευτα γλυκό όλο αυτό...
Μη μου ανησυχείτε καθόλου... Θα τα πούμε σύντομα!


Woke up on a good day
And the world was wonderful
A midnight summer dream had me in its spell

I dreamt about an old man
Sat and watched the rain all night
He couldn't sleep a wink as all the drops fell

He told me of the beauty
Hidden in our foreheads
He told me of the ugliness
We show instead

And when we put a foot wrong do we learn
From all the pain
A midnight summer dream as he watched the rain

Then at midnight he poured another drink
And bent my ear
After midnight we sat up half the night
Or maybe more
And he began to tell me what it was all for

I woke up in an armchair
He had gone I don't know where
Left me there to sit and look at the rain

Don't remember much at all
But his words were echoing
A midnight summer dream and then wake again

Maybe I'll never find him
Maybe he's gone forever
Maybe I'll have to sit here
Watching the weather

One thing's pretty certain helped me
Make it in the night
Showed me somewhere else between wrong and right

And at midnight if you can't sleep
Then I can bend your ear
After midnight we'll sit up half the night
Or maybe more
And I'll begin to tell you what it is all for

Wake up on a good day
And the world feels wonderful
Midnight summer dream has me in its spell.

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

You already knew I'm no good...

Λυσσάξατε να παίξω το μπλογκοπαίχνιδο με τα 7 "κακά" του χαρακτήρα μου. Πιο πρόσφατα ήταν η Talisker, και δεν θυμάμαι και πόσοι πριν από εκείνην... Έκανα την Κινέζα όσο μπορούσα, αλλά αφού η Τάλι έπαιξε το παιχνίδι με τα ξεφτιλοτράγουδα, δεν με παίρνει άλλο. Άιντε, πάμε λοιπόν:



1. Ισχυρογνώμων

Δεν υπάρχει περίπτωση να το βουλώσω όταν έχω δίκιο.
Και 99,99% ΕΓΩ έχω δίκιο.

2. Πεισματάρα

Όταν θέλω κάτι πολύ, επειδή το σενάριο να "καθαρίσει" το σύμπαν για πάρτη μου δεν παίζει, μπορώ να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα, προκειμένου να το πετύχω. Το τι σκαρφίζομαι, το τι είμαι ικανή να κάνω... τρομάζει κι εμένα την ίδια!

3. Αυτό που όταν-σου-κάνει-κάποιος-κάτι-δεν-το-ξεχνάς-ούτε-σε-5-ζωές (Υπάρχει σχετικό επίθετο; Δεν μου 'ρχεται...)

Εκδικητική δεν είμαι. Δυστυχώς. Θά 'θελα πολύ να ήμουν. Αλλά όμως, άμα μου "την κάνει" κάποιος... Τι να λέμε... Υπάρχουν άνθρωποι που τους κρατάω κακία απ' όταν ήμουν 6 χρονών. Λόγω τιμής αυτό, όχι σχήμα λόγου. Αν αυτός ο ίδιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά μου θα τρέξω σα μαλάκας. Δεν μπορώ να κάνω κακό, ούτε καν να αδιαφορήσω. Απλά δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχάσω ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ την πουστιά που μου είχε κάνει.

4. Αναβλητική

Αν μπορείς να το κάνεις την τελευταία στιγμή, άστο για τότε.
(Αν δε, μπορείς να το αποφύγεις κι εντελώς, ακόμα καλύτερα... Αλλά αυτό "κολλάει" στο από κάτω ελάττωμα)
Ειδικά αν αφορά γιατρούς... Αχαχούχαααααα... Πόσα, μα πόσα, θέματα λέω εδώ και χρόοοοοοοονια ότι πρέπει να πάω να τα "κοιτάξω"...
Δεν πειράζει. Θα δείξει η νεκροψία.

5. Τεμπέλα ή μουλάρα ή γαϊδούρα ή αχαΐρευτη ή ανεπρόκοπη ή...
(η καλή μου η μανούλα... πόσα συνώνυμα αυτής της λέξης μου έχει μάθει τόσα χρόνια με τις προσφωνήσεις της!)

Πραγματικά δεν έχω λόγια. Πως να το περιγράψω τώρα αυτό;
Ας πω πως αν γινόταν να μην κάνω τίποτα, απλά δεν θα έκανα τίποτα.
Ακούω κόσμο, σε περιπτώσεις αρρώστιας που πρέπει να είναι ξάπλα και να τους περιποιούνται, και λένε "αχ, θα μου στρίψει", "πως θα το αντέξω", κ.α.
Εμένα πειράζει που είναι η καλύτερή μου; Νά 'μαι ξάπλα και να τους τρέχω όλους;
Ρε να μη νιώθω ΚΑΘΟΛΟΥ άσχημα όμως!!!!!!!!!!

6. Τζόρας
(αν γράφεται έτσι, δεν το έχω δει ποτέ γραμμένο, μου το λένε μόνο)

Βρωμόστομη, τσαμπουκαλού, δεν χαρίζω κάστανο, τα χώνω αδιακρίτως, ποιος είδε το Θεό και δεν φοβήθηκε...
Για την υπεράσπισή μου, κύριε πρόεδρε, να πω ότι είναι πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα που μου γυρνάνε το μάτι ανάποδα και το κεφάλι γύρω-γύρω.
Ίσως μπερδεύω λίγο τον κόσμο και τους έρχεται από κει που δεν το περιμένουν, γιατί δεν φορτώνω με τα προφανή. Έχω βλέπετε κι ένα ελάττωμα που δεν έβαλα στη λίστα, γιατί είναι από αυτά (τα πάμπολλα) που "βλάπτουν" εμένα κι όχι τους γύρω μου. Αυτό είναι, που δείχνω τεράαααστια κατανοήση, δικαιολογώ τους πάντες και τα πάντα, προσπαθώ να μπαίνω στη θέση του άλλου και τέτοια. Έτσι εκεί που λένε, "α, καλός μαλάκας είναι αυτή, ανέχεται τα πάντα", έρχεται και με τσιμπάει η μύγαααααα!!!!! Ε, κι εκεί... ο Θεός να σας φυλάει...!!!!!!!!!!!

7. Η Στέλλα αγουροξυπνημένη
(δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη, θα πρέπει να δημιουργηθεί μία επί τούτου για να αποφεύγουν την ανωτέρω περίφραση όσοι ζουν αυτό το δράμα)

Έχω ένα θεματάκι με το πρωινό ξύπνημα. Καλά, ΟΚ, είναι παραπάνω από θεματάκι.
ΜΙΣΩ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ. Αυτό αυτομάτως, με κάνει κατά τις πρωινές ώρες, ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΤΕ. Αν δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Θυμάμαι κατά την εφηβεία μου, να έχω ξυπνήσει για ανεξήγητους λόγους από μόνη μου και να χουζουρεύω μέχρι να έρθει η ώρα να σηκωθώ για το σχολείο. Και άκουγα τους γονείς μου έξω από την πόρτα του δωματίου μου: "Γιατί εγώ;;;;;;;; Να πας εσύ!!!!", - "Ααααααπαπαπαπαπαπα!!!!!!! Δεν μπαίνω εγώ εκεί μέσα!!!!!!", - "Μα εγώ πήγα και χθες, η σειρά σου είναι!!!!!". Μιλάμε τους είχα δημιουργήσει τραύματα...

Τώρα έχει γίνει ίδιο το αγοράκι μου. Κλωτσιές στον παππού, ό,τι παιχνίδι βρει μπροστά του όπου πετύχει τη γιαγιά, μπινελίκια στον μπαμπά... Φτυστό εγώ, το καμάρι μου!!!!! Και στην αρχή μου έλεγαν χαιρέκακα, περιμένοντας ότι θα μου κάνει τα ίδια και θα δω επιτέλους τη γλύκα, "τράβα εσύ να τον ξυπνήσεις έτσι που τον έκανες σαν τα μούτρα σου"! Το τι σοκ παθαίνουν όταν χωρίς να ακουστεί κιχ από το δωμάτιό του, μας βλέπουν να βγαίνουμε ήρεμα-ήρεμα μαζί και να πηγαίνουμε να πλύνουμε μουρίτσες! Το θεωρούν ανεξήγητο μυστήριο...

Να σας πω το μυστικό; Ελάτε... Δεν είναι δύσκολο...

ΑΦΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ, ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΙΣΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΠΡΩΙΝΙΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ ΑΝΤ' ΑΥΤΟΥ!!!!!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΠΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ "Ο ΗΛΙΟΣ ΛΑΜΠΕΙ, ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΕΛΑΗΔΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ"!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ????????????????

Απλά τον αγκαλιάζω, του χαϊδεύω τα μαλλάκια, τον γεμίζω φιλιά και... ΓΚΡΙΝΙΑΖΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!!! "Εχεις δίκιο αγάπη μου!!! Χίλια δίκια, καρδούλα μου, όχι ένα!!!! Δεν υπάρχει πιο βάρβαρο πράγμα στον κόσμο!!!! Καλύτερα να με σκότωναν αυτή τη στιγμή, παρά να σηκωθώ!!! Αλλά τι να κάνουμε... Πρέπει... Πάμε;"

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Ανάσα


Αυτή είναι.
Έτσι είναι.

Πλησιάζεις...

Εισπνοή ή εκπνοή;

Εισπνέεις και μπαίνει μέσα σου.
Εκπνέεις και σκορπίζει.

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ – ΠΡΟΣΟΧΗ:

ΟΣΟΙ ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ,
ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ ΘΕΡΜΩΣ,
ΟΠΩΣ ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ!!!
ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΘΕΟ ΕΙΝΑΙ!!!!!!!



Το θέμα είναι: «Ανεβάζουμε τραγούδια, τα οποία ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε ότι μας αρέσουν». Ο αριθμός ελεύθερος, αλλά ας είναι τουλάχιστον δύο, να γίνει ο σχετικός χαβαλές! Κανόνας ένας και μοναδικός: Μην πιάσετε και μου βάλετε τίποτα ψιλοδευτεράντζες!!! Μιλάμε, να ντρέπεστε να βγείτε στην κοινωνία μετά!!!!!! Όπως θα δείτε παρακάτω, κάνω εγώ την αρχή, αφού είχα και την φαεινή ιδέα, οπότε μια ιδέα για το πόσο χαμηλά θέλω να πέσετε, θα την πάρετε!

Λόγω της ιδιαιτερότητας του παιχνιδιού, και μη θέλοντας να φέρω σε δύσκολη θέση κανέναν, πάσα κάνω μόνο σ’ όσους έδειξαν ήδη ανοιχτοί, αλλά εννοείται ότι παίζει όποιος γουστάρει! Καλώ λοιπόν: Μάγια, Mahler76, Adaeus, Αν ακούς & Dee Dee. Δεν καλώ, αλλά ρίχνω το γάντι στην Talisker, να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος!!! Επίσης σε ειδική κατηγορία βάζω τον Dazed & Confused, ζητώντας του να βάλει απλώς ελληνικά!!!!!! Και τέλος, καλώ τον Ένα Πρόσωπο, την Αλεξάνδρα και τη Μωβ, κι ας μην έχουν δείξει μέχρι στιγμής ότι τα θέλει ο... οργανισμός τους, γιατί είμαι σίγουρη ότι δεν τραβάνε κανένα, μα κανένα, ζόρι να παίξουν και να τσαλακωθούν!!!!!!!!!
@
Πάμε για το μπλογκοπαίχνιδο της υπέρτατης ξεφτίλας, λοιπόν!
@@@@@@@@@@@@

ΡΕΖΙΛΙΚΙ ΠΡΩΤΟ:
Προ αμνημονεύτων χρόνων, έχω βρεθεί, για άγνωστους μέχρι τώρα λόγους, σ’ ένα κωλάδικο του κερατά, με παρέα που ανάθεμα κι αν θυμάμαι άτομα, πέραν της ηθικής αυτουργού φίλης μου, και όπως είναι φυσικό, για να επιβιώσω εκεί μέσα, ελλείψει ναρκωτικών, έχω πιει ανάθεμα κι αν θυμάμαι πόσο – ο Θεός κι ο Τζώννυ Γουώκερ ξέρουν – σιγά μην είχα βρει Τζακ Ντάνιελς εκεί μέσα – και έχω βρεθεί στην εξής κατάσταση:

Η ορχήστρα ξεκινάει μια ζεμπεκιά και η σκυλού αρχίζει να τραγουδάει ένα άγνωστο σε μένα τραγούδι (όπως και το 90% όσων άκουσα εκεί μέσα άλλωστε), το οποίο όμως μου κάνει κλικ! «Τι ‘ν’ αυτό ρε παιδιααααααά!!!», λέω και ορμάω στην πίστα, ενώ προλαβαίνω ν’ ακούσω φευγαλέα τη φωνή της φίλης μου να λέει κατάπληκτη: «Άντζελα…?!?!?»

Φανταστείτε ΕΜΕΝΑ στην πίστα να χορεύω ζεϊμπέκικο, σ’ ένα λαμέ περιβάλλον, με τζην βερμούδα με ξέφτια, μακώ με καρτούν και αλογοουρίτσα! Και να τραγουδάω κιόλας μεσ’ τον καημό, ό,τι έπιανα από τα κουπλέ – το ρεφραίν το «έπιασα» αμέσως και το λάλαγα!

Δυστυχώς δεν θυμάμαι καθόλου την περίοδο, για να μπορέσω να το συνδυάσω με «πρόσωπο»… Γιατί, ΦΥΣΙΚΑ, από «κάποιον» έγινα εγώ έτσι!!!

Ιδού οι ιδιοφυείς στίχοι (το τραγούδι, εννοείται ότι ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ, ότι δεν υπάρχει σε You Tube, και σιγά μην κάτσω να το ψάξω):

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης
Μουσική: Φοίβος
Ερμηνευτές: Άντζελα Δημητρίου

Τα ξέρω αυτά τα βλέμματα
τα
ξέρω αυτά τα δίχτυα
βάζουν φωτιά στα αίματα
πλήρωσα και το έμαθα
του πόνου τα ξενύχτια.

Είναι κάτι χαρακτήρες
τελειωμένοι αναπτήρες
η καρδιά τους είναι άδεια
σου αφήνουνε σημάδια
και
είναι κάτι χαρακτήρες
που σου στήνουν τις παρτίδες
πειραγμένα έχουν ζάρια
και σου κλέβουν τα φεγγάρια.
@
Βράδια φτηνά τα ντύνουνε
με ακριβές κουβέντες
κι ύστερα μια σου δίνουνε
πιάνει η βροχή και κλείνουνε
του έρωτα οι τέντες.
@

ΡΕΖΙΛΙΚΙ ΔΕΥΤΕΡΟ:
Η δεύτερη ξεφτίλα, είναι πιο πρόσφατη. Ένα σουξεδάκι λίγα χρόνια πριν, από τη Χρύσπα, που έμαθα τις προάλλες ότι ήταν να την στείλουμε και στη Eurovision!!!

Αυτό το πετύχαινα στο Mad ή στο ραδιόφωνο και κοίταζα γύρω μου με τρόπο πρώτα, αν με βλέπει κανένας. Αν ήταν κανένας το άλλαζα και έλεγα τα γνωστά «μα τι μαλακίες, μα είναι τραγούδια αυτά τώρα, ποια είναι πάλι αυτή η μουνίτσα που την κάναν τραγουδίστρια...» κλπ. Αν ήταν ελεύθερο το πεδίο... το ψιλοάνοιγα κιόλας – τόσο όσο – και δώστου κούνημα και τραγούδι!!!

Το γέλιο όμως ήταν μια μέρα που ήταν στο σπίτι η κολλητή μου – «κουλτουριάρα» κι αυτή, γνωστή σε πολλούς από σας, αλλά outing δεν κάνουμε, ονόματα δεν λέμε, σπίτια δεν καίμε – και κάνουμε ζάπινγκ. Να στο MAD η Χρύσπαααααα... Εγώ κάνω ότι πάω να βάλω νερό, or something, και καλά τυχαία έμεινε εκεί το κανάλι, μέχρι να γυρίσω από την κουζίνα. Και γυρνάω, και φυσικά όχι μόνο δεν το έχει αλλάξει η κυρία (όπως φοβόμουν), αλλά την τσακώνω να ψιλοκουνιέται και να ψιλομουρμουράει!!!!!!!!!!!!! Εγώ ήδη έμπαινα εν τω μεταξύ στο σαλόνι κάπως χορευτικά, την τσακώνω να γουστάρει κι αυτή, κι ήταν μια πολύ αστεία φάση, που θύμιζε τους ήρωες του Full Monty, όταν «τσίμπησαν» ακούγοντας το Hot Stuff στην ουρά για το επίδομα ανεργίας, κι άρχισαν να λικνίζονται στους ρυθμούς της χορογραφίας τους!!!!!!!!!

- «Μωρήηηηηηηηηη!!!!!!!! Σ’ αρέσειειειειειειειειει!!!!!!!!!!!!»
- «Ναι, γιατί εσένα σε χαλάει;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν σε είδα νομίζεις;;;;;»

Από αυτό, κατάφερα να βρω βιντεάκι, οπότε... πάρτε νά ‘χετε!!!!!




ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ Ο ΘΕΟΣ

Στίχοι: Πήγασος
Μουσική: Πήγασος
Πρώτη εκτέλεση: Χρύσπα

Tα πάντα είχα κανονισμένα
Για να μην έχω άγχος κανένα
Μόνη να μείνω, να ησυχάσω και να τον ξεχάσω

Tα πάντα είχα κανονισμένα
Με τη μαμά μου συμφωνημένα
Τα κινητά μου κατεβασμένα και

Πάνω που'χα πει πως θα μείνω για πάρτη μου
Κι άλλον δε θα βάλω ξανά στο κρεβάτι μου
Που να φανταστώ ότι θα'ρθεις αγάπη μου,
Που να φανταστώ

Πως μου κάνει πλάκα ο Θεός
Κι ο έρωτας ο ξαφνικός
Πάλι την πόρτα μου χτυπά

Aχ, που ήσουν αγόρι μου εσύ
Πριν πάρω την απόφαση
να μην ξαναγαπήσω πια


ΟΣΟ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ... ΤΟ ΑΦΗΝΩ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ!!!
ΑΠΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗ ΜΩΒ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ!!!

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

ΝΑΙ ΡΕ! Μ' ΑΡΕΣΕΙ!!!

Και σαν να μην έφτανε η κατρακύλα που έχω πάρει, έρχεται και ο φίλος μου ο Mahler να με καλέσει να παίξω ένα μπλογκοπαίχνιδο, όπου πρέπει να βάλω δύο τραγούδια με τα οποία θα έλεγα το "σ' αγαπώ".

Και αφού εγώ, ούτως ή άλλως, τα πιο αγαπημένα μου τα έχω βάλει κατά καιρούς, και επειδή έχω πει παλιότερα ότι αν εγώ ξεκινούσα κάποιο μπλογκοπαίχνιδο θα ήταν "Βάλτε τραγούδια που ντρέπεστε να παραδεχτείτε ότι σας αρέσουν" είπα να ξεφτιλιστώ κι άλλο.

Και ως άλλος Τσάκωνας από το περιβόητο πια βιντεάκι του Αν Ακούς "ΝΑΙ ΡΕ! ΑΘΛΟΥΜΑΙ!!!" να ουρλιάξω περήφανα: ΝΑΙ ΡΕ! Μ' ΑΡΕΣΕΙ!!!

Οι πιστοί πάρτε ξυράφια για να τις κόψετε και οι άπιστοι κουβάδες για να ξεράσετε... Ακολουθεί:

Joe Dassin: "Et si tu n' existais pas"
Paroles: Vito Pallavicini, Fr : Pierre Delanoé & Claude Lemesle.
Musique: Salvatore Cutugno & Pasquale Losito (1975)
Autres interprètes: Willy Denzey (2004)


Et si tu n'existais pas,
Dis-moi pourquoi j'existerais ?
Pour traîner dans un monde sans toi,
Sans espoir et sans regrets.

Et si tu n'existais pas,
J'essaierais d'inventer l'amour,
Comme un peintre qui voit sous ses doigts
Naître les couleurs du jour.
Et qui n'en revient pas.

Et si tu n'existais pas,
Dis-moi pour qui j'existerais ?
Des passantes endormies dans mes bras
Que je n'aimerais jamais.

Et si tu n'existais pas,
Je ne serais qu'un point de plus
Dans ce monde qui vient et qui va,
Je me sentirais perdu,
J'aurais besoin de toi.

Et si tu n'existais pas,
Dis-moi comment j'existerais ?
Je pourrais faire semblant d'être moi,
Mais je ne serais pas vrai.

Et si tu n'existais pas,
Je crois que je l'aurais trouvé,
Le secret de la vie, le pourquoi,
Simplement pour te créer
Et pour te regarder.

Βρήκα 3 βιντεάκια: Το πρώτο, για να σας βάλω στο mood με το μαλακό, είναι η διασκευή του 2004 από Willy Denzey. Το δεύτερο είναι το original. Το τρίτο είναι για να γελάσουμε, γιατί με τα προηγούμενα κάποιοι μπορεί και να έκλαψαν. Είτε από συγκίνηση, είτε από αηδία... Εγώ πάντως ψόφησα στο γέλιο, και απορώ πως ο τυπάκος κατάφερε να το κάνει όλο αυτό χωρίς να γελάει! Του βγάζω το καπέλο!!!

Αλλά πρώτα ας παλέψω μια μεταφρασούλα, αν και δεν "τό'χω" καθόλου με το άθλημα. Το Systran καλύτερη δουλειά κάνει... Αλλά νιώθω πως κάποια πράγματα για μένα έχουν νόημα και συναίσθημα μόνο στην γλώσσα στην οποία γράφτηκαν. Με κάθε επιφύλαξη λοιπόν:

Εάν δεν υπήρχες,
Πες μου γιατί να υπήρχα εγώ;
Για να σύρομαι μέσα σε έναν κόσμο χωρίς εσένα,
χωρίς ελπίδα και χωρίς λύπες;

Εάν δεν υπήρχες,
θα προσπαθούσα να εφεύρω την αγάπη,
όπως ένας ζωγράφος που βλέπει κάτω από τα δάχτυλά του
να γεννιούνται τα χρώματα της ημέρας.
Και που δεν επιστρέφει.

Εάν δεν υπήρχες,
Πες μου για ποιον θα υπήρχα;
Για αποκοιμισμένες περαστικές μέσα στην αγκαλιά μου,
που δεν θα αγαπούσα ποτέ;

Εάν δεν υπήρχες,
Δεν θα ήμουν παρά ένα επιπλέον σημείο
μέσα σε αυτόν τον κόσμο που έρχεται και πάει,
θα ένιωθα χαμένος,
θα είχα την ανάγκη σου.

Εάν δεν υπήρχες,
Πες μου πώς θα υπήρχα;
Θα μπορούσα να προσποιούμαι ότι είμαι εγώ,
αλλά δεν θα ήμουν αληθινός.

Εάν δεν υπήρχες,
πιστεύω πως θα είχα βρει,
το μυστικό της ζωής, το γιατί,
απλά για να σε δημιουργήσω
και να σε κοιτάζω