"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Χνούδι tribute

Χνου...
Όταν το δικό σου τελείωνε, το δικό μου άρχιζε.
Και ναι, όπως το ‘πες... τα κατάλαβα όλα.
Και κατάλαβα γιατί τόσο καιρό τα καταλαβαίνεις όλα.
Και φυσικά άρπαξα όσα δεν με έσκισαν απλά,
αλλά σχεδόν μου ξερίζωσαν την καρδιά,
και τα έφερα εδώ.
Είναι ΚΑΙ δικά μου. Δικά μας. Κι ας τα γέννησες εσύ.


Είναι δικά μας, όπως είναι μια Ημερομηνία, ένα Όνομα και κάτι Γενέθλια, που ανακαλύψαμε ένα αξέχαστο βράδυ, με τα πόδια ξυπόλυτα πάνω από το νερό κι ένα φεγγάρι να παίζει κρυφτό ανάμεσα σε κατάρτια που κονταροχτυπιούνται...
(και κάτι μου λέει ότι θα ανακαλύψουμε πολλά ακόμα)

(Σε όλα τα αποσπάσματα, υπάρχει πάνω ο τίτλος του ποστ από το οποίο πρόερχονται, ο οποίος λειτουργεί και ως λινκ για όποιον θέλει να το διαβάσει ολόκληρο. Εννοείται ότι όλα είναι από το Χνούδι...)


Στον επόμενο τόνο, τι ώρα θα είναι;

δεν με πειράζει που σε έχασα, αλλά που δεν σε είχα ποτέ

Σου στέλνω την αγάπη μου με το πρώτο σύννεφο που βρίσκω μπροστά μου.Μετά, δολοφονώ την επιθυμία μου για σένα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ανθρώπινη φύση μου αντιστέκεται, θέλει να πάρει και είναι φορές που την πνίγει η πλεονεξία. Φτιάχνω μια άλλη φύση , που ακόμα δεν της έχω βρει όνομα, την βάζω στην πρίζα και την προγραμματίζω να μην ζητάει τίποτα. Δεν ζητάει όντως ποτέ, γιατί αν ζητήσει ξέρει ότι θα την αποσυνδέσω κι έτσι εκτελεί μόνο διαταγές. Τις νύχτες λίγο βγαίνει εκτός προγράμματος αλλά φταίω κι εγώ που την βραχυκυκλώνω και αφήνω το ανθρώπινο στοιχείο να μπει μέσα στις καλωδιώσεις της.


Click here to buy the product

Για να μην μου λείπεις, εγώ το βράδυ θα βουτήξω πάλι στα σεντόνια σου, όπου και να κοιμάσαι


Today it is a wall. Where is the magician of openings?

Γιατί η αγάπη μετριέται με ότι απαρνιέται κανείς για χάρη της; Ακόμα και την ίδια την αγάπη; Εγώ νόμιζα ότι αυτό ίσχυε μόνο στα σχολικά μας λευκώματα. Θέλω να ξαναγίνω 13. Να το γράφω μόνο στιχάκι και να μην χρειάζεται να το πράξω.

Φοβήθηκα να σου πω, μα η φαντασία μου έφτιαχνε ομιχλώδη δάση, σταγόνες φωτιάς, κεραυνούς να κάνουν θόρυβο και να ξεκινά εκείνη η καταιγίδα που θέλω να πέσει αν μπορεί, ολόκληρη επάνω μου με φόρα. Θα έρθω το βράδυ να σε βρω. Θα ερχόμουν το βράδυ να σε βρω. Θέλω να έρθω το βράδυ να σε βρω. Δεν θα έρθω το βράδυ να σε βρω.

- Σήμερα είμαι καλά.
(And the oscar goes to... )



Mερικοί άνθρωποι φορoύν μόνο μαύρα...

Γιατί σ’ όποια σεντόνια κι αν ξάπλωσαν, άφησαν εκτός από τον ιδρώτα του οργασμού τους και κάτι απ’ το λίγο της ψυχής τους, χωρίς ποτέ να το ζητήσουν πίσω.

Γιατί δεν φοβήθηκαν να δείξουν το δάκρυ τους, μικρή αστραφτερή σταγόνα στο μάγουλο.Γιατί καβαλήσανε μια καταιγίδα και έκαναν τσουλήθρα πάνω σε ουράνια τόξα.


Γιατί γεννήθηκαν έτσι και τίποτα δεν τους άλλαξε στην πορεία

Γιατί το φως τους είναι αλλού και δεν φαίνεται αν δεν θελήσεις να το ψάξεις. Κι είναι λίγοι αυτοί που καταφέρνουν να το δουν κι ακόμα πιο λίγοι, αυτοί που μένουν γιατί δεν τρομάζουν.


Γιατί δεν πνίξανε τίποτα όμορφο και το άφησαν να πάρει βαθιές ανάσες όταν γεννήθηκε μέσα τους.


Yπόκλιση, χειροκρότημα, αυλαία

Μέσα σ' αυτό το Χιτσκοκικό σκηνικό, να γλυστρίσω στο σκοτάδι και να κάνω τον πρώτο μου φόνο. Με το κουράγιο ενός κατά συρροήν δολοφόνου να σκοτώσω ότι έχω μέσα μου για σένα με ένα τεράστιο κουζινομάχαιρο και μετά να πετάξω το πτώμα να το πάρει η θάλασσα ελπίζοντας να μην το ξεβράσει πουθενά το κύμα και με ανακαλύψουν.


Ύστερα να πλύνω μέσα στο νερό τα κόκκινα χέρια μου και να γυρίσω σπίτι μου, απόλυτα σίγουρη ότι έπραξα το σωστό.

Μετά, με τύψη καμία και καθαρή την συνείδηση να κάνω τον καλύτερο ύπνο της ζωής μου.

Το μόνο που θα μου θυμίζει την πράξη μου αυτή, θα είναι ο αντικατοπτρισμός που θα έχω δει πάνω στην ασημένια λάμα, την ώρα που θα την μπήγω με μανία εκεί που πρέπει. Εμένα, να αναβλύζω ακόμα για σένα φως.

Πάω τώρα να με ψάξω, μπας και με βρω και αποτρέψω το έγκλημα. Ποιός έχει όρεξη άλλωστε, να εκτίει ισόβιες ποινές;

υγ1 Από την πολλή αγάπη, χάνεις αυτό που αγαπάς, αλλά μην το πεις πουθενά. Αστους να πιστεύουν το αντίθετο. Καλύτερα έτσι, γιατί θα γεμίσει ο τόπος πτώματα.

υγ2 Όποιος κατάλαβε γιατί γράφω αυτά τα ανοσιουργήματα , να σηκώσει το χέρι.


Όλοι είμαστε ξένοι μωρό μου

Όταν είμαι με ανθρώπους που με αγαπούν, μου λείπεις ακόμα πιο πολύ...



How you doing? I think of you

Το είδα να προσπαθεί να περάσει μόνο του την λεωφόρο και το σήκωσα στην παλάμη μου.Σε σκέφτηκα, όταν πολλά βράδια χωρίς να το ξέρεις, με έσωσες κι εσύ καθώς προσπαθούσα να περάσω απέναντι τους δικούς μου πολύβουους και τεράστιους δρόμους.Τότε ήταν που σταμάτησα να μιλάω στους ανθρώπους, έτσι ξαφνικά. Γιατί αυτά που είχα να πω τα δικά σου, είχαν τόσο θεριέψει που δεν μπορούσα να εφεύρω καινούργια γράμματα να φτιάξω τις προτάσεις που τους έπρεπε.Απόψε μέσα στην σιωπή μου, αποφάσισα να τολμήσω να διασχίσω ξανά την μεγάλη "'λεωφόρο" με τα εκτυφλωτικά φώτα, τα ατελείωτα αυτοκίνητα και τους άγνωστους με τα δήθεν χαμόγελα, χωρίς να ξέρω τι είναι πιο δύσκολο ή πιο υποφερτό. Να σε θυμάμαι ή να σε ξεχνάω...



Don't miss you at all*

Έτσι, αναίτια σήμερα , γιατί είναι τόσες πολλές οι στιγμές που νιώθεις εκείνη την έντονη επιθυμία να βρεθείς έστω και για λίγα δευτερόλεπτα , κοντά σε αυτό που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα μπορέσεις να έχεις.

* Μην γελιέσαι. Ο τίτλος, της φωτογραφίας είναι...


Αν....

...ένα αχ με τα μάτια μόνο θα σου έλεγα. Μα ο ουρανός θα σκιζόταν στα δυό απ’την κλαγγή του...


Αύριο πάλι. Τώρα με περιμένει ο εαυτός μου με όλο του τον εξοπλισμό, να παίξουμε πόλεμο.


Aσυναρτησίες νούμερο χίλια πεντακόσια είκοσι εφτά

Δεν έχει σημασία αν όλες αυτές οι γραμμές είναι για σένα, ή για κάποιον που φαντάστηκα. Σημασία έχει να τις γράψω, να φύγουν.

Από εκεί που πηγάζουν, κανονικά θα έπρεπε να είμαι αριστερόχειρας.


November bench

Μερικές φορές ξέρω ότι με κρατάς σφιχτά στην σκέψη σου, γιατί σταματάω να κρυώνω, αλλά έρχεται χωρίς κανένα οίκτο εκείνο το "κι ούτε που θα σε ξαναδώ" και πιάνει μια παγωνιά μέσα μου άνευ προηγουμένου.



Δεν άντεξα. Εσπασα και την έκανα

Στον καημό μου για σένα σπάω απόψε και σιωπώ στον θόρυβο που κάνουν τα ίδια μου τα κομμάτια. Η ψυχή μου συρρικνώνεται και λουφάζει κι αυτή σαν αγρίμι στο λαγούμι της χωρίς ίχνος θορύβου, ψάχνωντας να βρει τι δεν είχε που να αξίζει τον κόπο να την χαιδέψεις, χωρίς να βρίσκει κάτι. Πίσω από το οπτικό μου πεδίο, ένα ποτάμι "τίποτα" ξεκινά το ταξίδι του και μια φωτιά μεγάλη σιγοκαίει και απλώνεται στα βάθη μου.Όταν θα μπορέσω, θα σου πω να έρθεις να παίξουμε τους δυνατούς. Θα σε περιμένω αγέρωχα στο στενό που παιδί έγδερνα τα γόνατά μου και έκλαιγα για ένα γαλάζιο παπούτσι με μια μαργαρίτα που μου'φυγε από το πόδι σε κάποιο κυνηγητό, το πάτησε ένα αυτοκίνητο που πέρναγε κι εγώ φώναζα από μακριά στον οδηγό δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει....


Για πάρτη σου όλου του κόσμου οι σιωπές.

Να με θυμάσαι. Με το σχήμα μικρής εκδοράς στο αγαπημένο σου δάχτυλο. Αυτό του δεξιού σου χεριού. Εκείνη που ήθελα να σε ρωτήσω από που την είχες και το βούλωσα για άλλη μια φορά. Γιατί αν μάθαινα, θα ήθελα μετά να σου χαϊδεύω τα χέρια δια παντός (σου έχω πει ότι δεν μπορώ τις εκδορές).


Εγώ θα θυμάμαι εσένα κάποιο βράδυ που με περίμενες μέσα στην νύχτα κουρασμένος «να βρεθούμε για λίγο». Τα υπόλοιπα στο φιλί που σου έδωσα μερικά βράδια πριν στον λαιμό σου. Εκείνο το φευγαλέο...

Μπορείς τουλάχιστον να με πατήσεις με δύναμη να σβήσει η καύτρα μου; Σιχαίνομαι τα καπνισμένα τσιγάρα που μένουν να καίνε στο τασάκι μέχρι να πιάσει η φωτιά φίλτρο.


Άσε με τώρα. Ακούω ένα τραγούδι.


Κο-φτερά, μα...χέρια

Πιο δυνατός έρωτας από τον ανεκπλήρωτο, δεν υπάρχει...



"Σαφέστατα αντίο"

Ύστερα κατρακύλησα μέσα μου και λούφαξα να κλάψω, για μένα αυτή τη φορά.


Μετά περιλούστηκα με ένα μπιτόνι γεμάτο από σένα και αυτοπυρπολήθηκα.


Και ξέρεις; Όταν σου πω πορτοκάλι να μην βγεις...

Το δεύτερο πρόσωπο της γραφής μου, δεν απευθύνεται σε κανέναν,αν με βρεις όμως σε εκείνα τα υπόγεια των τραγουδιών που πάω και κουρνιάζω, λέω να γίνουμε νύχτα.


Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο, όταν γελάω το στόμα και όταν αγαπάω το μυαλό.Βαρέθηκα να αποκωδικοποιώ μάτια όμως...

21 σχόλια:

  1. Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    Όταν κλαίω, θα μου γλύφεις το πρόσωπο
    ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φύγε ουρλιάζω, μα αγάπησέ με σιωπώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χαριτωμένο το ΜΙΚΡΟ αυτο ποστ. γραφεις αυτόματα;
    Ιάκωβος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι αυτόπτες μάρτυρες μπορούν να αφήσουν τις τελίτσες τους??


    ...



    Η σιωπή μελωδική απο τότε.
    Τι τραγούδι Θεέ μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χωρίς πως, δίχως γιατί,
    Μόνο πού, πες μου και έφτασα,
    Γάμα το ταξί και το αυτοκίνητο που είναι στο συνεργείο
    Και την ώρα, γάμα και την ώρα,
    Για την ανάγκη είμαι κοντά, την διαρκή και πάγια, από τότε που διασταυρωθήκαμε,
    Και αν δεν έχω βενζίνη, θα χω μονάδες και αν με εγκαταλείψουν τα ψηφία θα ψάξω να βρώ μελάνι,
    Γιατί η θλίψη σου δεν είναι μεταδοτική, είναι σιαμαία πλέον και το πρόσωπο στον καθρέφτη μου δείχνει πως θα πρεπε να τρέχω τέτοιες στιγμές και με μουτζώνει
    Σε μια μάντρα κάτω από το κάστρο ο αέρας φυσά και παρασέρνει μαύρες σελίδες από το λάπτοπ σε ένα χορό κυκλωτικό χαμηλά στα λιγούστρα, πριν τις βρεί η νύχτα και κρύψει τα ονόματα των αστερισμών, για να μην βρούν κάποιες ψυχές τον δρόμο της επιστροφής

    Φίλοι είναι αυτοί που σε ακολουθούν με ένα τελάρο τρέχοντας, για να δρασκελίσεις από το παραθυρό τους σε μια αγκαλιά, σαν το θελήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Χνούδι

    Πειράζει να σου απαντήσω σ' αυτό που διέγραψες;;;

    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ
    Κι εγώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Chryssa

    Και τις τελίτσες τους, και τα κόμματ(ι)α τους, κι ό,τι άλλο θέλουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @kostas_patra

    Δεν ξέρω πως καταφέρνεις να με συγκινείς σε τέτοιο βαθμό, γνωρίζοντάς με τόσο λίγο.

    Ίσως γιατί το "τόσο λίγο" έχει να κάνει με το χρόνο και όχι με την ουσία...

    Εδώ λοιπόν κι εγώ, με το τελάρο ανά χείρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Επιτέλους!Η πανσέληνος άρχισε πάλι να αδειάζει και να γεμίζει το κενό που σου είχε φέρει.

    Είσαι και πάλι η Στέλλα που ήξερα, η Στέλλα που μ'άφησε, Η Στέλλα που άφησα- με το μωβ-σαν χρώμα της ψυχής της.
    Δεν έχω λόγια γι'αυτήν την ανάρτησή σου.
    Πιστεύω ότι είναι η καλύτερή σου!Μην βιαστείς να την σβήσεις.Τελικά με μερικούς ανθρώπους ταιριάζουμε περισσότερο όταν ενώνουμε τις ψυχές μας μαζί τους.
    Όλα τα άλλα είναι λίγα.
    Όλα τ'άλλα είναι τίποτα.
    Όσα μας χωρίζουν είναι πιο πολλά απ'όσα μας ενώνουν.
    Καλή εβδομάδα να έχεις.
    Angel kiss

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αναρωτιέμαι αν είναι από τις στιγμές που όλα τελειώνουν κι αναγεννιέσαι.
    Δε γνωρίζω αν πρέπει να φοβηθώ ή έστω να χαμογελάσω.

    Στελλί μου, είσαι από τους ανθρώπους μ’ εκείνα τα μάτια τα καθαρά.
    Τα χέρια τα δυνατά, που καμιά φορά τρέμουν στον φόβο γιατί έτσι πρέπει να γίνεται, για να μη διαφέρεις από το σύνολο, όμως τούτο μου φαντάζει αδύνατο.

    Ίσως και να ‘ναι που διάλεξες το πιο μακρύ μαχαίρι για να παλέψεις.

    Στελλί μου, να φοβηθώ ή έστω να χαμογελάσω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. για το χνούδι έχω να πω ότι είναι από τα πρώτα μπλογκ που πρόσεξα και στάθηκα με μια σταθερή πορεία στο χρόνο ανεξάντητη αναρχικιά γραφή γουστάρω πάντα στο ασπρόμαυρο πάντα έντιμος κωδικοποιημένος λόγος.
    Την αγαπώ πολύ και να της το πεις. κι ας μην της έχω γράψει ποτέ.

    Ούτε και σε σένα αγαπητή μου πρέπει να χω γράψει
    απ' όσο θυμάμαι με το φτωχό μου μυαλό
    αμ τι σιωπηλός θα μουν τότε :)))))

    καλησπέρα όμορφη στέλλα
    σε πεθύμησα γαμωτο

    σιωπηλός νικόλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Aurangel

    Καλημέρες καθυστερημένες!

    Η συγκεκριμένη ανάρτηση μάλλον σου άρεσε τόσο πολύ επειδή έγινε με πολλή αγάπη.

    Ξεχείλιζε... Από και προς πολλαπλές κατευθύνσεις...

    Καλό ΣΚ, μικρούλα!

    Φιλούμπες!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

    Ούτε εγώ ξέρω. Κι εγώ αναρωτιέμαι.

    Δια ζώσης έχουμε βρεθεί μόνο μία φορά Ιωάννη μου. Κι αν αυτό που έχεις να πεις για μένα είναι πως "είμαι από τους ανθρώπους μ' εκείνα τα μάτια τα καθαρά", πραγματικά νιώθω υπερήφανη.

    Να χαμογελάς, φίλε μου. Να χαμογελάς... Είτε αρχίζουν, είτε τελειώνουν. Γιατί όπως και νά 'χει αυτά τα μάτια θα μείνουν καθαρά, με όποιο κόστος. Κι αυτό είναι υπόσχεση προς τον εαυτό μου και όσους αγαπώ και μ' αγαπούν.

    Ελπίζω να σε ξαναδώ από κοντά κάποια στιγμή και πάλι. Και να χαμογελάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @σιωπηλός νικόλας

    Καλώς τον μου!!!!!!!!!!!!

    Γλυκέ μου Νικόλα... Τι χαρά που έδωσες που "σε μύρισα"...

    Υπέροχα τα όσα είπες για το Χνούδι μας και δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο! Θα της το πω, μείνε ήσυχος! Ευκαιρίες ψάχνω κι εγώ να της το λέω. Όσο και να το ξέρουμε, δεν είναι υπέροχη αίσθηση να το ακούμε το "σ' αγαπώ"; Πόσο ανάγκη το έχουμε όλοι...

    Καλή σου μέρα, γλυκέ μου, να έχεις όμορφο καλοκαίρι! Να μου φιλήσεις πολύ πολύ τον "συνδετικό μας κρίκο"!!!

    Εγώ να δεις πόσο σας πεθύμησα...

    Κάτι να κάνουμε, μόλις μαζευτούμε με το καλό, ναι;

    Υ.Γ. Έχω περίεργη σχέση με τα αντικείμενα. Δεν πετάω σχεδόν ποτέ τίποτα κι πολλοί με κοροϊδεύουν. Τα ταυτίζω με πρόσωπα και καταστάσεις και δένομαι. Ξέρεις λοιπόν, ότι εσένα σε μελετάω καθημερινά και σου χαμογελώ όποτε "αρχειθετώ"; Υπάρχουν σπίτι μου κάποια γνώριμα σε σένα πολύχρωμα κουτιά, τα οποία για μένα είναι λες κι έχουν τη φωτογραφία σου επάνω!!! Ξέρεις εσύ... (κλείσιμο ματιού)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Σιωπηλός Νικόλας
    Έχω και ένα σχόλιο να κάνω!
    Νικόλα είσαι καταπληκτικός!Αναμένω το blog σου και γρήγορα!
    Έχεις πολλά να πείς και να μας δώσεις!
    Καλό καλοκαίρι λοιπόν, λίγο πριν.
    Angel kiss

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Το χνουδι και η ουλαλουμα
    ειναι τα πρωτα μπλοκς που διαβασα σταλμενη απο την κολητη μου οταν ειχα αγνοια απο τα μπλοκς ...
    δεν εγραψα νομιζω ποτε (στη χνου μπορει ...αλλα δεν ειμαι σιγουρη ημουν και χαλια τοτε ..δεν θυμαμαι )
    και δεν πηγαινω συχνα

    οχι απο μικροπρεπεις αντιδρασεις
    η αδιαφορια
    αλλα γιατι με επηρεαζουν παρα πολυ και οι δυο
    ...
    γραφουν εντονα
    και συχνα η επιρροη βγαινει και μερες μετα ...
    στο δικο σου σκουρο αν σε αγγιζει..

    ειμαι σιγουρη πως αν το διαβαζουν θα καταλαβουν τι λεω ..

    ισως γιατι ..το συναισθημα ..
    οσοι το βιωνουν εντονα..

    μυριζονται!!!

    και φορτιζονται ή επαναφορτιζονται..

    Θα δω το ποστ αναλυτικα το βραδυ και ξερω πως θα μου αρεσει ...κι αν και δεν εχω διαβασει τα σχολια ..

    γιατι ..νιωθω μικρη μου πως θα σε παρω πολυ συντομα να αρχισω τη γκρινια????

    ε??? εεεε????????????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @Talisker

    Δεν ξέρω κι εγώ αν θα το διαβάσουν τα κορίτσια, αλλά και τα δύο μπλογκς στα οποία αναφέρεσαι, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και σε μένα, οπότε καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες.

    Απλά με τη Χνου είναι και κάτι τρελές διαβολοσυμπτώσεις που μας έχουν στείλει... Γι' αυτό προέκυψε και το σχετικό ποστ.

    Μη μου σκιάζεσαι πάντως, δεν θα χρειαστεί να γκρινιάξεις, όλα καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. xmmmm!!!

    ηξερα πως θα καταλαβεις ..
    σε αυτα η κρατας αποστασεις
    η λογω χημειας και συμπτωσεων δενεσαι
    -κι εγω σας χαιρομαι!!!:)

    ΟΛΑ ΚΑΛΑ????

    Ω Ρ Α Ι Α !!!!!!!!!!!!!!!

    ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ
    Σ Α Μ Α Τ Α?????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. @Talisker

    Από την "καλοκαιρινή μου ανάρτηση", που μια χαρά το αρχίσαμε και το πάμε, μην τα κάνουμε πουτάνα εδώ που έχει ένα επίπεδο!

    ΧΑΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή