"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Dead End


Όταν τα νύχια σου, αντί για μεταλλιζέ βερνίκι,

έχουν το χρώμα του τσιμέντου που γδέρνεις


Όταν φροντίζεις τα ρούχα σου

να ταιριάζουν με τους μώλωπες στο μέτωπο


Όταν οι κόκκινες ανταύγειες στα μαλλιά σου

οφείλονται σε μόνιμη ρινορραγία


Όταν το χαμόγελό σου

αδειάζει σταδιακά από τα λευκά του στολίδια


...μάλλον ο τοίχος στον οποίο «βρίσκεις»,

είναι μπροστά σου αδικαιολόγητα μεγάλο διάστημα...

23 σχόλια:

  1. Εεεεεε τι έγινε εδώ; που πήγε η αισιοδοξία; Βγήκε για τσιγάρο;

    Κοίτα μπροστά και μακριά... κι ύστερα δίπλα σου, στα μάτια του μικρού σου αγοριού...

    Ολα μπορούν, όλα θα γίνουν καλύτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...εεεεπππ
    πάμε για μπουγέλα είπαμε :))))
    και γρήγορα μάλιστα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Αλεξάνδρα

    Εμένα μάλλον πρέπει να μου απαγορεύσουν να αναρτώ όταν έχει πανσέληνο...



    @adaeus

    Αυτό "έκλεισε", τό 'παμε, είμαι από τις πρώτες μέσα!

    Περιμένουμε να μας πεις μέρος και ώρα!

    (βρήκα και άσπρο μπλουζάκι που λύσσαξες...) :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λοιπόν,
    Σήμερα πάλι ξύπνησα κάπως. Λές και είμαι 500 κιλά. Το μάτι δε, δεν ανοίγει με τίποτα και είναι κατακόκκινο. Μετα βίας βλέπω τι γράφω. Στο πρώτο δεκάλεπτο θυμήθηκα...ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ. Θα κουνηθούν τα μέσα μας πάλι σήμερα. Λίγοι μείναμε σταθεροί στο θέμα των αναρτήσεων. Είναι που πονάει και δεν περνάει? Είναι που ο ήλιος δε φωτίζει αρκετά? Είναι που το ρολόι δεν έχει ρυθμιστεί? Μία φίλη προχθές μου είπε: ' Είναι που θέλω να ρυθμίσω το ρολόι μου, στο τυπικό 8ωρο κάποιου άλλου '
    ' Να κοιτάω το χέρι μου και να ξέρω ότι σε χ ώρες θα σχολάσει και θα μου τηλεφωνήσει... '
    Δεν τη λυπήθηκα... Δεν είναι αυτό.
    Λυπήθηκα που για ακόμα μια φορά σε έναν ακόμα άνθρωπο το απλό είναι το πιό δύσκολο.
    Τελικά είναι καλύτερο να μην έχεις τοίχο??? Καμιά φορά σε ορίζει ο τοίχος. Αλλά όχι οτι θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό.

    Φιλιά.

    Περίεργα σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Chryssa

    Χθες ήμουν με παρέα. Καλή παρέα, με την οποία επέλεξα να είμαι. Κανένα ζόρι, κανένας ψυχαναγκασμός. Όμως μία φίλη, και στη διάρκεια της βραδιάς, και φεύγοντας στο αυτοκίνητο, μου είπε "πως είμαι έτσι... δεν είμαι όπως συνήθως... κάπως μελαγχολική...". Και φαντάσου ότι εγώ θεωρούσα ότι είμαι χαρούμενη!

    Αλλά εγώ ήδη, πηγαίνοντας εκεί, είχα δει στο δρόμο το φεγγάρι. Και είπα μέσα μου το γνωστό: "Μμμμ... μάλιστα!". Έτσι εξηγείται η διάθεσή μου και κατ' επέκτασιν κι η ανάρτησή μου!

    ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΤΟ ΞΈΡΩ!!! ΘΑ ΜΕ ΣΚΙΣΕΙ ΠΑΛΙ!!!!!!!!!!!!!!!

    Σήμερα ειδικά που δεν είναι παραμονή, αλλά είναι η "χάρη της"... Θέλω να κλαίω από την ώρα που άνοιξα το μάτι μου, μέχρι την ώρα που θα ξαναξεραθώ. Έτσι... χωρίς λόγο... ή μάλλον για όλους τους λόγους... επειδή έτσι...

    Άστα να πάνε! Που θα πάει, θα περάσει ΚΑΙ αυτή...

    Από τα ερωτήματά σου πάντως σχετικά με το ότι εγώ, εσύ, και 2-3 άλλοι μείναμε με "χειμωνιάτικες" αναρτήσεις, κλίνω περισσότερο προς το "είναι που πονάει και δεν περνάει". Ως προς αυτό, ας κρατήσουμε τα λόγια της Αλεξάνδρας από πάνω: "Ολα μπορούν, όλα θα γίνουν καλύτερα".

    Αλλά το τελευταίο σου, μακάρι να μπορούσα να το απαντήσω. Τι να είναι άραγε καλύτερο; Μακάρι νά 'ξερα...

    Φιλιά πολλά κι από μένα.

    ΠΟΛΥ περίεργα σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. κι απο εμενα φιλια. πολλα.

    με πονεσε (το κειμενο)
    και τα ματια σου χθες οταν μου ειπες.. και δεν ειχα τι αλλο να ρωτησω.


    ΥΓ: αυτο το γαμημενο ρεκβιεμ διπλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @alicia

    Ωχ... άρα και εσύ με είδες "κάπως", ε; Γαμώτο... Πραγματικά πέρασα πολύ ωραία χθες, το καταχάρηκα... Γιατί δεν μου φαινόταν;;;

    Λυπάμαι αν σε πόνεσα, είτε με το κείμενό μου, είτε με το βλέμμα μου...

    Τελικά, όχι απλώς δεν θα πρέπει να αναρτώ, δεν θα πρέπει καν να κυκλοφορώ στον έξω κόσμο, όταν με "βαράει" η πανσέληνος!

    Πολλά φιλιά, αν και μάλλον θα στα δώσω από κοντά σήμερα, ναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγω βρεθηκα ξαφνικα σε ενα φθινοπωρο σημερα.....εχει πανσεληνο;; Οπως θελει το βαφτιζει ο καθενας. Εγω το λεω "ξαφνικο mail" :)

    Κι αν σημερα σου πανε τα γκρι, ποιος σου ειπε οτι μονο με τα χρωματιστα εισαι ομορφη;; Γκρι λοιπον...και μαυρα αν γουσταρεις....μονο προσεχε τι λες....γιατι παντα καποιος ακουει.....κι αν ειμαστε αχαριστοι μας τιμωρει:)
    Αυστηρο ακουγεται, δεν το θελα, δεν εχω καμια διαθεση σημερα να "συμβουλεψω" κανεναν απο το πατωμα που ειμαι......αν ξαναπερασω και ειμαι ορθια, θα σου δωσω ενα χερακι :)

    Μερικες φορες για να μη σπασουμε πρεπει να λυγισουμε....μην ξεχαστεις ομως γιατι η παραμορφωση μπορει να μεινει μονιμα ;)

    Καλο απογευμα.....και αν αποκτησεις πιστη σε κατι αλλο, ισως η πανσεληνος να σου χαρισει και τα αλλα χρωματα της :)

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Negma
    θα σου πω την «αμαρτια μου».
    Οταν εισαι ετσι και γραφεις ετσι μ αρεσεις παρα πολυ...μα παρα πολυ.
    Μηπως δεν ειμαι καλα γιατρε μου?


    τα φιλια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Είσαι ένα τυφλοπόντικας
    Ψάχνεις το γογγύλι που σου αναλογεί
    Σκάβεις με νύχια και με δόντια, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος που ξέρεις
    Μόνο που…
    Όταν όλοι σκάβουν εμπρός, εσύ σκάβεις προς τα κάτω
    Σκάβεις σε χώμα, σε υπόγεια ποτάμια και πετρώματα, σκάβεις και δεν σταματάς
    Περνάς από θερμόαιμη λάβα, από παγωμένα δάκρυα χαλαζίτη,
    Τρυπώνεις σε σπηλαιώδεις δαιδάλους με οπάλια και ζαφείρια,
    Συναντάς πηχτό, μαύρο, κολλώδες υγρό
    Μάχεσαι για τη ζωή σου δίπλα στο πύρ και αρχίζεις να ανεβαίνεις, από την άλλη μεριά
    Γιατί κάθε πτώση ακολουθεί και μια ανάταση, αν δεν σε σκοτώσει
    Σκάβεις, σκάβεις, δίχως νύχια και δόντια πλέον, δίχως αντοχές, με τρίχωμα τσουρουφλισμένο και μόνο σκοπό να φτάσεις το γογγύλι
    Φτάνεις σε ρίζες βαθειές, σε ρίζες νόστιμες, σε ρίζες επιφανειακές, πάντα με μάτια κλειστά, μέχρι που..
    Μέχρι που το πόδι σου σκάβει την απέναντι φλούδα της γής και βγαίνει όξω, δεν βρίσκει άλλη αντίσταση, μόνο αέρα και τότε..
    Τότε το πόδι ξαναμπαίνει τρομαγμένο στο έδαφος και ακολουθεί την ανάστροφη πορεία, γιατί τους τοίχους του κανείς, τους κουβαλάει μέσα του και η δύναμη κρύβεται τόσο στα δύσκολα, όσο και στα προφανή, δεν φτάνει να κάνεις τον κόσμο άνω κάτω, αρκεί τη σωστή στιγμή να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά ή την όποια αίσθησή σου εμπιστεύεσαι, πέραν του φόβου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Dee Dee

    Για όμορφη δεν ξέρω, αλλά είμαι και πάλι εγώ. Και αυτό μου αρκεί. Να μπορώ να παραμένω εγώ. Και σ' όποιον αρέσει, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται.

    Επίσης κουράστικα να προσέχω τι λέω. Το ξέρω ότι μπορεί να μου σκάσει όλο στα μούτρα. Αλλά αν δεν μιλήσω κιόλας, τότε είναι που θα σκάσω εγώ. Χαμένη για χαμένη λοιπόν, οπότε... τι να λέμε...

    Εσύ όμως γιατί έτσι, κοπελίτσα μου; Τελευταία φορά που πέρασα από σένα, μες την καλή χαρά ήσουν. Σε ματιάσαμε;;;

    Και μην ανησυχείς για το "χεράκι". Δεν χρειάζεται να έρχεται από παραπάνω για να "κάνει δουλειά". Κι από το ίδιο με εμάς ύψος να έρχεται (στην προκειμένη περίπτωση το μηδενικό ύψος...) πάλι "λειτουργεί".

    Και σ' ευχαριστώ που πέρασες και μου το έδωσες...

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. AΣΤΕΡΙ ΜΟΥ....
    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.....

    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....ΓΙΑ ΟΛΑ....

    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ....

    (μπαινω ....διαβαζω και σιωπηλα φευγω...

    για να μη ταραξω....τα όμορφα
    ακομα κι αν δεν μυριζουν αισιοδοξια... μυρωνουν ΖΩΗ....

    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.....ΑΣΤΕΡΙ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @faraona

    Δεν ξέρω ρε Φαραώνα μου... Δεν ξέρω... Με απασχολούσε πολύ τελευταία... Εμείς δεν είμαστε καλά, ή όλοι οι άλλοι;;; Και ποιοι είμαστε εμείς, και ποιοι οι άλλοι;;;

    Θα σου περιγράψω όμως μια εικόνα:

    Μία προβλήτα. Πολλά κατάρτια κι ανάμεσά τους το φεγγάρι. Θάλασσα και φώτα. Μουσικές. Ποτά. 5 νέες γυναίκες, η μια πιο όμορφη από την άλλη, μέσα κι έξω. Καθισμένες στην άκρη με τα ξυπόλυτα πόδια τους να κρέμονται πάνω από το νερό. Μια γελάνε και μια κλαίνε. Μοιράζονται πόνους και αγκαλιές. Ξορκίζουν την πανσέληνο.

    Αυτό είναι το χθεσινό βράδυ. Κι είμαι πολύ ευτυχισμένη γι' αυτό. Δεν ξέρω γιατί αυτές οι 5 γυναίκες περνάνε αυτά που περνούν. Αλλά χαίρομαι που έχουν η μία την άλλη να τα μοιράζονται. Σίγουρα πιστεύω πως τους αξίζουν ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ κι όχι αυτά που ζουν, αλλά... τουλάχιστον είμαστε πολλές!!!!!!! ΟΛΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ??????

    Άρα για να επανέλθω στο ερώτημα: Δεν είμαστε και τόσο μειοψηφία τελικά. Δεν έχουμε εμείς το πρόβλημα. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΓΙΑΤΡΕ, ΤΡΑΒΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΚΑΝΑΝ ΑΛΛΟΝ!!!!!!!!!!!!!!!! Αϊ σιχτίρ πια...

    Φιλιά κι από μένα! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Μαρίνα εορτάζουσα!!!!!!!!!!!!

    "Πηδάω" λίγο τον Κωστή μου, γιατί σε πέτυχα ονλάιν...

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!

    ΕΓΩ Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!!!!!!!!!

    Όλα τα καλά να σε βρουν Μαρινάκι, μ' όλη μου την καρδιά το εύχομαι!

    Φιλιά κι αγκαλιές!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @kostas_patra

    Μόνο δύο ερωτήματα:

    - Γιατί όταν όλοι σκάβουν εμπρός, κάποιοι σκάβουμε προς τα κάτω;

    - Τι κάνεις όταν δεν εμπιστεύεσαι πλέον καμμία αίσθηση;

    Φυσικά δεν περιμένω απαντήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. αυτός που βλέπει μόνο χαμηλά θα βρίσκει τα μήλα που χουν σκουληκιάσει και κάτω έχουν πέσει
    αντίθετα απο κείνον που κοιτά ψηλά και ψηλά απλώνει το χέρι
    η ευτυχία είναι προσωπική κατάχτηση και δεν παραχωρείται
    όλα του κόσμου τα καλά να σου προσφέρουν, αν δεν έχεις γι αυτά κοπιάσει, δεν θα σου κλείσουν τις τρύπες από το κόσκινο της ψυχής σου

    αντί της αίσθησης,
    μόνο το ένστικτο,
    πέραν τούτου, όλα χωλαίνουν
    η μάχη δεν κερδίζεται με αντικλείδια

    τουλάχιστον προσπάθησα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Φιλενάδα υπομονή!!!
    3-4 μέρες διαρκεί η επήρρεια της πανσελήνου στο ζώδιό σου.
    Μέχρι τότε, γερά με τσαμπουκά.

    Μήπως να πέρναγες ένα μωβ βερνίκι?
    Είναι πιο "δικό σου" όπως και να το κάνουμε.
    Καλό σαβ/κο φιλενάδα και υπομονή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Μωβίτσα μου, η φωτό που έχεις βάλει είμαι εγώ στο μελαχροινό μου.
    Δεν σου περιγράφω πόσο με άγγιξε αυτό που έγραψες...
    Όχι επειδή δεν θέλω, αλλά επειδή δεν μπορώ. Έγινε ένα μ΄εμένα...
    Τόσο πολύ
    Περαστικά μας
    Γλυκά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @kostas_patra

    Όσο γι' αυτό... όχι απλώς έχω κοπιάσει, αίμα φτύνω, ακόμα και για το ελάχιστο...

    Αλλά το καμαρώνω.
    Τίποτα εύκολο, τίποτα έτοιμο.

    Από την άλλη, περί ενστίκτου... δεν ξέρω ούτε αν έχω ούτε που βρίσκεται. Δυστυχώς.

    Σ' ευχαριστώ για την προσπάθεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. @Aurangel

    Υπομένω, κούκλα μου, υπομένω. Να και κάτι που λόγω της επαναλήψεως έχω μάθει καλά να το κάνω.

    Τώρα για το βερνίκι... λες να φταίει που αυτή τη βδομάδα τα είχα κίτρινα;;; Βρε λες;;;;;;;;;;

    Καλά να περάσετε και να μου φιλήσετε την αγαπημένη μου Αντίπαρο!

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @bluesmartoulis

    Καθρέφτης είναι καρδούλα μου, όχι φωτό...

    Σίγουρα θα είναι περαστικά. Μα σίγουρα, σου λέω, ναι????????

    Φιλιά πολλά πολλά κι από μένα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. υπέροχο.
    δεν τόγραψες γι'αυτό
    αλλά βγήκε πολύ όμορφο.
    τώρα γιατί ένοιωσα το κούτελο να σπάει...

    άσε.

    και θέλω να πω κι ευχαριστώ
    γιατί είμαι 2-3 μέρες 'ΚΑΠΩΣ' (=γάμα τα)
    και καθόλου δεν μου πέρασε απο το μυαλό
    η γαμημένη η πανσέληνος!
    την έβλεπα
    τι όμορφη σκεφτόμουν
    και ξαναβουτούσα στα μαύρα μου.

    μα να μην μπορώ καθόλου με την αριθμητική?

    εστρέλλα μου
    ένα μεγάλο φιλί
    και πολλά άπιωτα ακόμη σφηνάκια
    χχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. @maya

    Κερνάω παγοκύστη
    και σφηνάκια...

    Σε περιμένω!

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή