"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Παράλληλο σύμπαν


Ευχή και κατάρα το να έχεις οξεία αντίληψη, διαίσθηση, διορατικότητα...

Σαν να αφήνεις το σώμα στον αυτόματο πιλότο και να βγαίνεις να τα βλέπεις όλα από ψηλά, κι ενώ φαινομενικά κάθεσαι και μιλάς με κάποιους ή πίνεις κάτι, βλέπεις και ξέρεις τι έχει αυτός που κάθεται στην γωνία πίσω από την κολώνα, γιατί είναι έτσι αυτή κάτω από τον καθρέφτη, τι λένε ψιθυριστά οι κοπέλες διαγωνίως, γιατί κινήθηκε κάποιος την συγκεκριμένη στιγμή προς την πόρτα και επέστρεψε στη θέση του μελαγχολικός, πόσο ερωτευμένη είναι αυτή μ' αυτόν - γιατί δεν του το λέει; - τι είδε εκείνος ο ξανθούλης και ενώ κανείς δεν το αντιλήφθηκε, εκείνου του έφυγε το ποτήρι από τα χέρια...

κι όλα αυτά όχι διαδοχικά, όχι ακριβώς τουλάχιστον, πολλά συμπίπτουν χρονικά κι εσύ σαν να έχεις χίλια μάτια κι άλλες τόσες κεραίες, τ' αντιλαμβάνεσαι και σε γεμίζουν πληροφορίες, οι περισσότερες άχρηστες, πολλές όμως καίριες, ανατρέπουν ή επιβεβαιώνουν δεδομένα και καταστάσεις, προκαλούν πληθώρα συναισθημάτων, συχνά αντικρουόμενων ή και δυσάρεστων, παράλληλα υπάρχει κι εκείνο το φυσικό εγώ που πρέπει να χαμογελάει και να συμμετέχει στο εξωτερικό, στο φαινομενικό, όπως πρέπει ή όπως θά 'πρεπε ή όπως μπορεί τέλος πάντων, και όλο αυτό κουβαλώντας ένα άυλο εγώ που βομβαρδίζεται, πνίγεται από όλα αυτά που κανείς δεν αντιλαμβάνεται ή έστω όσοι θά 'πρεπε - αυτά που έπρεπε...

κι αυτά τα τελευταία ειδικά σε βαραίνουν περισσότερο γιατί δεν παίρνουν το βάρος τους αυτοί που θά 'πρεπε, αυτοί τ' αφήνουν να αιωρούνται, να περνάνε, δεν στέκονται, δεν μπορούν να σταθούν, ή δεν θέλουν να σταθούν, ίσως να έχουν κι αυτοί τη δυνατότητα, όχι μόνο εσύ, αλλά έχουν καταφέρει να την μπλοκάρουν ή καλύτερα μπορούν επιλεκτικά να ανοιγοκλείνουν διακόπτες, και κλείνουν την κεραία, κι όλα τα σήματα έρχονται σε έναν δέκτη, σε σένα, και πνίγεσαι, νιώθεις πως είσαι σαν υπερφορτωμένο δίκτυο, που δεν αντέχει τόση ενέργεια, ενέργεια από σκέψεις και συναισθήματα που δεν μοιράζονται και νομίζεις πως θα εκραγείς.

19 σχόλια:

  1. Stella μου αυτο το χαρισμα το εχουν οι εξυδερκεις ανθρωποι..
    ειναι πολυ καλοι δεκτες ..
    μου αρεσε αυτο με τα κουμπια και τις κεραιες ..
    το συνηθιζω ετσι ακριβως ..
    μονο που τοτε γινομαι αμεσως πομπος ..
    καμια φορα -σπανια -με νοιαζει ..
    ειδικα αν σκεφτομαι πως δεν αποφορτιζω ατομα σαν και σενα..
    μα και γιατι ξερω τη σιωπη που ακολουθει..πριν και μετα την εκρηξη.

    (αυτα σου τα κειμενα μου αρεσουν πολυ).
    καλο σκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ευχή και κατάρα το να έχεις οξεία αντίληψη, διαίσθηση, διορατικότητα.." διάβασα τη στιγμή που σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο...
    η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα και τρόμαξα ακόμη περισσότερο όταν συνέχιζα να κουνάω καταφατικά το κεφάλι μου σε κάθε λέξη σου, σε κάθε κόμμα σου...

    χάρηκα όμως πολύ που και κάποιος άλλος άνθρωπος αισθάνεται το "βάρος" που έχω αισθανθεί αρκετές φορές. Ισως να το'χουν οι σκορπίνες αυτό...

    να είσαι καλάάά!

    bright Φω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...και σηκώνεσαι και σπας το ποτήρι σου σε χίλια κομμάτια και γελάς δυνατά και τους κάνεις να σ' ακολουθήσουν. Γιατί οι αισθήσεις σαν ξυπνούν κουνιέται το σύμπαν, γιατί η διαίσθηση σαν υπάρχει μπορεί και καθορίζει. Γιατί το σήμερα είναι δυνατό φτάνει να καταλάβει πως μπορεί να υπάρξει...

    Φιλιά βρόχινα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα καλή μου.
    Περίεργοι καιροί ξαναήρθαν. Νομιζά ότι μας είχαν ξεχάσει. Και ένιωθα ανακούφιση. Πομποί και δέκτες... Και αν το σήμα είναι ψεύτικο? Παραπλανητικό? Μακάρι να ήταν προειδοποιητικό... Πόσες φορές έχω παρακαλέσει να με προειδοποιούσε κάτι. Να κλείσω τις κεραίες μου...
    Και άλλη φορά το λαμβάνω και μετά το κάνω κομματάκια και το στέλνω πίσω. Όπως του αξίζει. Αυτό έκανα και χθες. Πίσω όλα και εγώ άδεια. Όσο μη σημαντικός και αν είναι κάποιος στη ζωή σου έχει αποκτήσει τη θέση του. Και ας είναι γαλαρία. Και είναι κρίμα πολύ να πηδάει απο το παράθυρο, ενώ εσύ προσπαθείς να πλησιάσεις. Και να κάτσεις μαζί του εκεί πίσω. Ούτε εγώ βγάζω άκρη με αυτά που σου γράφω. Μπερδεμένο βράδυ έφερε μπερδεμένο πρωί.

    Όλα ήταν αλήθεια και όλα ήταν ψέματα.
    Και δεν πιστεύω σήμερα τίποτα.

    Σημείο εκκίνησης. Τρία δύο ένα. Τρέχω ξανά. Απομακρύνομαι.

    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ωραίο κείμενο, εξίσου ωραία τραγούδια. Να προσπαθείς να μοιραστείς τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου ακόμα κι αν τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση από την ειλικρινή επικοινωνία.
    Σε χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Talisker

    Προφανώς εγώ υποφέρω επειδή κρατάω τα πάντα ως καλός δέκτης, και αδυνατώ να γίνω πομπός, προστατεύοντας πάντα όλους τους άλλους εκτός από μένα.

    Καλό βράδυ, και καλή βδομάδα από αύριο!!!


    @bright Φω

    Χάρηκα πολύ με το σχόλιό σου, γιατί όχι απλώς δεν περίμενα να υπάρχει κάποιος που νιώθει το ίδιο, αλλά ούτε καν περίμενα να καταλάβει κανείς τι λέω!

    Καλώς ήρθες, να τα λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Νεράιδα της βροχής

    Αν δεν έχω καταφέρει να κάνω κάτι τέτοιο μέχρι την ηλικία που είμαι τώρα, αμφιβάλλω αν θα το τολμήσω ποτέ. Πρέπει να δεχτώ ότι είναι κάτι έξω από μένα, από τη φύση μου.

    Φιλιά και σε σένα!


    @Chryssa

    Εμείς επιβάλλεται να τα πούμε σύντομα από κοντά! Ισχύει αυτό που σου είπα στο Bios και το περιμένω!

    Δεν σου λέω τίποτα εδώ για να έχεις κίνητρο!!!! ;-Ρ

    Φιλούμπες!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Ανέστης Μ.

    Συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά φαντάζομαι θα συμφωνήσεις κι εσύ στο ότι αυτό χρειάζεται δύο (τουλάχιστον).

    Χάρηκα που πέρασες, φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «ευχή και κατάρα το να έχεις οξεία αντίληψη, διαίσθηση, διορατικότητα...». Διαβάζοντας αυτό, ένιωσα όπως το λέει σ’ εκείνο το παλιό του τραγούδι ο Σαββόπουλος: «βλέπω φτωχούς ανθρώπους με πληγωμένο εγωισμό / όμως είμαι ο τελευταίος γιατί δεν έχω ούτε κι αυτό…». Από αντίληψη δεν ξέρω, από διαίσθηση και διορατικότητα όμως είμαι … στο μείον! Δεν το ‘χω με τίποτα!! Μπορεί να συμβαίνουν άπειρα πράγματα γύρω μου (ορισμένα να με αφορούν), και γω δεν παίρνω χαμπάρι. Καμία διαίσθηση! Πρέπει ο άλλος να μου πετάξει κατάμουτρα αυτό που θέλει να καταλάβω, γιατί αν περιμένει να το «διαισθανθώ»… σώθηκε. Κατά βάθος ζηλεύω (με την καλή έννοια, φυσικά) εκείνους που έχουν διαίσθηση. Μπορεί να είναι «κατάρα», αλλά σίγουρα είναι και «ευχή» να “πιάνεις” στον αέρα ένα βλέμμα, κάποιον απέναντι που σκύβει στον διπλανό του και ψιθυρίζει: «κοίτα εκεί». Και συ να καταλαβαίνεις ποιο είναι αυτό το «εκεί», αν σε αφορά και με ποιο τρόπο.

    Πολύ δυνατό κείμενο!!
    Με έβαλε στη διαδικασία να (ξανα)σκεφτώ όλα όσα (πιθανόν) να έχασα εξ αιτίας της μη ικανότητάς μου να διαισθάνομαι. Έφτιαξα άπειρα σενάρια με το μυαλό μου. Ποτέ δε θα μάθω ποια απ’ αυτά συνέβησαν κάποτε ή είναι της φαντασίας μου.

    Καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "...ενέργεια από σκέψεις, συναισθήματα, που δεν μοιράζονται και νομίζει πως θα εκραγείς..."

    Κακό πράγμα. Δεν είναι καλό να το αφήνουμε να συμβαίνει!!!...

    Φιλιά Στελλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αστερι μου....

    οτι δεν μοιραζεται πονα ε;
    ποσο δικιο εχεις....
    και ποσα να διοχετευσεις και που;
    δεκτη όλων των ευμορφων Εσυ....

    φιλι....αστερι μου φωτεινο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. stella..
    stella!!!!
    i wanna give you the world...

    if i can handle it...
    you...

    έτσι είναι.
    προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.
    και όσο προχωράμε
    τόσο πιο πολλοί μένουν πίσω..

    και είναι μοναχικά.
    πολύ.
    να καταλαβαίνεις,
    να 'πιάνεις' στον αέρα
    και κανείς
    να μην τολμάει να σε πιάσει εσένα.

    στελλάκι μου?
    σχεδόν κανείς.
    οκ?

    υπάρχει ένα φως μακρυά.

    φιλιά
    χχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανακαλώντας, ψάχνωντας για τα Διάφανα Κρίνα, έχω την ίδια συγκίνηση όπως τότε που τους πρωτοανακάλυπτα... Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάρε ένα πανέμορφο ποίημά τους (του Παντελή φυσικά) και ορισμό του ροκ...

    Διάφανα Κρίνα - Όλα αυτά που δε θα δω

    Κάποιος έτρεχε στο πλήθος
    κάποιος άλλος όχι εγώ
    εγώ τάιζα τους λύκους
    και κοιμόμουν στο βουνό

    Κάποιος μου 'κλεψε τα χρόνια
    και μου πήρε τη ψυχή
    εγώ άκουγα τ' αηδόνια
    κι έπινα γλυκό κρασί.

    Κάποιος ζούσε τη ζωή μου
    μες το σπίτι μου είχε μπει
    τον κοιτούσα απ 'το φεγγίτη
    που 'στρωνε να κοιμηθεί

    Κάποιος φεύγει μ 'ένα πλοίο
    κάποιος που δεν είμαι 'γω
    στη προβλήτα μες το κρύο
    λυπημένα τον κοιτώ.

    Κάποιος έκλαιγε με τύψεις
    για όσα πρόδωσα εγώ
    για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει
    για όλα αυτά που δε θα δω.
    για όλα αυτά που δε θα δω
    για όλα αυτά που δε θα δω
    για όλα αυτά που δε θα δω
    για όλα αυτά που δε θα δω
    για όλα αυτά που δε θα δω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @μακης

    Ναι... Σίγουρα είναι κι ευχή... Και μ' έχει σώσει πολλές φορές.

    Αλλά όντας και κατάρα, άλλες τόσες μ' έχει διαλύσει...

    Και ξέρεις - αρκετές φορές - γιατί;

    Γι' αυτό που λες στο τέλος. Δεν μπορείς να είσαι πάντα σίγουρος αν "λαμβάνεις" σωστά τα μηνύματα, ή αν γίνεσαι μέχρι και παρανοϊκός ώρες-ώρες!

    Όμορφο βράδυ νά 'χεις!


    @South Of The River

    Κακό πράγμα για τον δέκτη. Κι ο δέκτης το αφήνει να συμβαίνει για να προστατέψει τους γύρω του. Κι ας καταστρέφεται ο ίδιος...

    Φιλούμπες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ south

    "ΕΓΩ ΚΙ Ο ΑΛΛΟΣ"
    Σήμερα πήγα στη δουλειά-προσποιήθηκα τον 'Αλλον
    Και πέρασε η ώρα...
    Το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι
    Μαγείρεψε ο άλλος,έφαγε και μ'έστειλε για ύπνο...

    Το απόγευμα-αργά-μ'έβαλε να πιάσω το τηλέφωνο,
    Πήρα φίλους,δικούς του-όχι δικούς μου-(εγώ δεν έχω φίλους)

    Το βράδυ ντύθηκα ο 'Αλλος και πήρα το αμάξι
    Πήγα σε μέρη αδιάφορα που ο 'Αλλος λέει πως λατρεύει

    Κατά τις 3 του ξέφυγα και ήρθα εκεί που μένεις
    Γδύθηκα τον 'Αλλον βιαστικά και ξάπλωσα κοντά σου,
    Μέχρι το πρωί μάζευα στο σώμα σου κομμάτια του εαυτού μου...

    'Οταν ξημέρωσε και άνοιξα τα μάτια,ο 'Αλλος με περίμενε κι απότομα μου είπε:
    "Σήκω-έχουμε άλλη μια μέρα μπροστά μας..."
    Ντύθηκα γρήγορα αυτός κι έφυγα πριν ξυπνήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Μαρινα Γ... εμπυρη γνωση

    Όπως πάντα, καταλυτική η παρουσία σου... Να στάζει βάλσαμο ο καλός ο λόγος στις πληγές...

    Πολλά φιλιά ψυχή μου, όμορφο βράδυ νά 'χεις!!!


    @maya

    Κρατάω αυτό το "σχεδόν κανείς".

    Με συμφέρει να είναι έτσι.

    Αλλιώς... δεν παλεύεται...

    Φιλιά πολλά πολλά πολλά φιλενάδα μου!!!

    Υ.Γ. Σαν πολύ μακριά νά 'ναι ρε γαμώτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @SOTR & Χνούδι

    Έχω την αίσθηση ότι κάτι θα χαλάσω αν μπω ανάμεσα σ' αυτό το υπέροχο που φτιάξατε...

    Σας φιλώ και τους δύο, πολύ πολύ πολύ και χαίρομαι αφάνταστα που σας έχω φιλαράκια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @Χνούδι

    "Καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει" ε;

    Εξαιρετικό. Αυτός τουλάχιστον του ξέφυγε για λίγη ώρα έστω!

    Χαίρομαι όποιον το κείμενο που άφησες του είναι ξένο και δεν τον αφορά! Εγώ απέχω πολύ από αυτήν την κάθαρση και τελειότητα! Και δεν ξέρω αν ποτέ την πλησιάσω καν! Ξέρω ότι είμαι απ' τους χειρότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Κι ο άλλος το ξέρει...

    Ο "άλλος" που είμαι εγώ άλλα μπορεί και όχι, south...

    ΑπάντησηΔιαγραφή