"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Με αφορμή ένα κουκουνάρι...


Σε ένα από τα παλιότερα post μου, στην Λίστα Με Τα 10 Τραγούδια, είχα υποσχεθεί με αφορμή το Νο 10 της λίστας, να αναφερθώ, εν καιρώ, εκτενέστερα σε μία άσκηση που είχαμε κάνει όταν ήμουν στη σχολή, την οποία είχα βρει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο λόγος που το άργησα τόσο, είναι ότι έψαχνα να βρω ένα ποίημα που είχα γράψει τότε - στα πλαίσια της άσκησης - το οποίο είναι το πρώτο πράγμα που έγραψα ποτέ, και δεν μπορούσα να μην το έχω εδώ.

Η άσκηση είχε ως εξής: Έπρεπε ο καθένας μας να βρει ένα αντικείμενο, το οποίο όμως να μην είναι τεχνητό, αλλά να υπάρχει στην φύση. Αυτό έπρεπε μετά να το ζωγραφίσουμε με μολύβι μόνο ως σκίτσο, στη συνέχεια να το ζωγραφίσουμε κανονικά με χρώματα, έπειτα τα φτιάξουμε ένα γλυπτό με ό,τι υλικό θέλουμε (όλα αυτά, κυρίως όσο προχωράμε στα στάδια, δεν είναι απαραίτητο να είναι ρεαλιστικά), ακολούθως να γράψουμε ένα ποιήμα, μετά εμπνευσμένοι από το ποίημα και όλα τα προηγούμενα, να φτιάξουμε 4 ζωγραφιές/πίνακες πάλι με ότι υλικό θέλουμε και στο τέλος να διαλέξουμε μια μουσική (βλ. Νο 10 λίστας) που να "ντύνει" όλο αυτό που έχει προκύψει και να δημιουργήσουμε μία χορογραφία πάνω σ' αυτή τη μουσική που να τα εμπεριέχει όλα (ως έμπνευση και πάλι). Ελπίζω ΚΑΙ να τα θυμάμαι καλά ΚΑΙ να σας τα μετέφερα καλά... Η ουσία είναι ότι βγαίνουν υπέροχα πράγματα μέσα από αυτή τη διαδικασία, μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου και αν το κάνεις με άλλους, μαθαίνεις και τους άλλους καλύτερα. Οπότε ήθελα να σας την περιγράψω, για να την δοκιμάσετε - είτε μόνοι σας, είτε με φίλους σας - αν έχετε καλλιτεχνικές ανησυχίες. Το σίγουρο είναι ότι θα περάσετε μια χαρά!

Εγώ είχα διαλέξει ένα κουκουνάρι. Ανοιχτό. Το λέω γιατί από τα 15 άτομα, είχε διαλέξει άλλο ένα άτομο κουκουνάρι, αλλά κλειστό. Κι αν μας ξέρατε θα βλέπατε ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Ούτε αυτό που διαλέξαμε, ούτε αυτά που προέκυψαν εξ αυτού στην πορεία της άσκησης. Το ποίημα που είχα γράψει λοιπόν, το ψάχνω σχεδόν από τότε που πρωτοάρχισα το blog και δημιούργησα τις κατηγορίες "Πρώτες απόπειρες" και "Σχολής ενθυμήματα". Άφαντο. Έπαψα να ψάχνω. Ήξερα ότι θα μου εμφανιστεί από μόνο του όταν δεν θα το περιμένω. Και μου εμφανίστηκε προχθές. Σε ένα ξεκαθάρισμα που έγινε στο σπίτι μου. Κυριολεκτικό και μεταφορικό. Ήρθε μπροστά μου πιο επίκαιρο από ποτέ...

Πλεγμένα πέταλα. Μικρές κρυψώνες.
Μην το φοβάσαι!
Η όψη σε κάνει να τρομάζεις στην ιδέα του να τις ψάξεις.
Όμως είναι απλούστατο.
Ούτε κόπος, ούτε ιδιαίτερη προσπάθεια.
Μην το φοβάσαι!
Αρκεί να το θελήσεις πραγματικά, να το αγαπήσεις.
Θα δεις, ανοίγει μόνο του σαν τριαντάφυλλο.
Σου προσφέρει τα πάντα.
Το Χρώμα του. Τη Γεύση του. Το Άρωμά του.
Μην το φοβάσαι!
Και μη σκεφτείς την εύκολη λύση.
Αν ξεριζώσεις κάθε του πέταλο για να αποκαλύψεις
τις κρυψώνες...
απλώς θα το καταστρέψεις.
Θα περάσει ο χρόνος.
Θα φυτρώσουν άλλα πέταλα πάνω στις πληγές του.
Όμως δεν θα είναι πια το ίδιο.
Θα ανοίγει δυσκολότερα.
Το Χρώμα θα έχει ξεθωριάσει.
Η Γεύση θα έχει πικρύνει.
Το Άρωμα θα έχει ξεθυμάνει.
Θα φοβίζει περισσότερο, γιατί θα φοβάται περισσότερο.
Κι όσο θα βρίσκονται κάποιοι να το βιάζουν,
αυτό θα αλλοιώνεται, θα μεταλλάσεται.
Τα πέταλα θα γίνουν αγκάθια...
που θα προστατεύουν όμως
μια μάζα
Σταχτιά, Πικρή και Άοσμη.

Θα έρθει σε σημείο που δεν θα προκαλεί πια φόβο.
Ίσως οίκτο, ίσως αηδία...
Και δεν θα αξίζει να το αγαπήσει κανείς.
Μέχρι να μαραθεί...

Υ.Γ. Στη διάρκεια της χρονιάς, είχε έρθει ένα καινούργιο παιδί. Ήταν μόλις 18 χρονών, ενώ ο μέσος όρος είμασταν γύρω στα 24. Εμένα δεν με χώνευε καθόλου, με θεωρούσε πολύ σκληρή και κυνική. Δεν είχα κάνει και καμμία προσπάθεια για του αλλάξω γνώμη, εδώ που τα λέμε... Προς το τέλος της χρονιάς, εκθέσαμε τα έργα μας από αυτήν την άσκηση, στην οποία εκείνος δεν είχε συμμετάσχει, γιατί είχε γίνει στις αρχές του έτους, πριν έρθει. Μακάρι να είχα να σας δείξω φωτό από αυτά που είχα ζωγραφίσει και από το γλυπτό μου... Ο "μικρός" τα είδε... διάβασε και το ποίημα... Και τον θυμάμαι πάντα, με τι ύφος ήρθε να με βρει...
"Στην αρχή δεν σε χώνευα καθόλου. Μετά έβλεπα πολλά καλά στοιχεία, αλλά πάντα μια σκληρότητα. Αρκετές φορές φανερώθηκε μια απίστευτη ευαισθησία. Και μετά πάλι το προσωπείο... Δεν με έχει μπερδέψει ποτέ άνθρωπος περισσότερο." Περίμενα γεμάτη περιέργεια να δω που θα το πάει. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ προσωπικά, εκτός μαθήματος. "Αλλά τώρα που βλέπω όλα αυτά... Νομίζω ότι καταλαβαίνω... ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ????????"

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

29/10/1972


This? Last year!

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα κάπως...
Απ' ότι προσπαθούν να με πείσουν όλοι οι άλλοι τουλάχιστον...

Εγώ έχω τις αμφιβολίες μου...
Καλώς ή κακώς, έχω την εντύπωση ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ!
Που να σκάσουν!!!

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Το Μπλογκοπαίχνιδο της Φάβας!

Μας ζήτησε η Φάβα να φωτογραφίσουμε και να "ανεβάσουμε" κάποια αγαπημένα, προσωπικά αντικείμενα. Λόγω της γνωστής μου ψύχωσης με το μωβ, διάλεξα 3-4 πράγματα αυτού του χρώματος. Το τονίζω, διότι λόγω της εξαιρετικά κακής ποιότητας των φωτογραφιών μου, θα πρέπει να το... φανταστείτε λίγο το πράγμα! Οπότε όταν θα βλέπετε παράκατω τα αντικείμενα, να ξέρετε ότι όλα είναι ένα υπέροχο λιλά χρώμα, εκτός από την ταμπακιέρα μου, που είναι καραμώβ. Για πάμε να δούμε:


Από αριστερά βλέπουμε την ταμπακιέρα μου. Την απέκτησα φέτος το καλοκαίρι στο Σαρμ - Ελ - Σέιχ, από φίλο που διατηρεί μαγαζί με τουριστικά είδη. Μου την χάρισε επειδή είναι μωβ. (Μέχρι κι εκεί μ' έχουνε μάθει...)

Δεξιά είναι το απόλυτο φετίχ μου. Agenda και πορτόφολι, δερμάτινο, της Filofax. Αν κάτσω να σας περιγράψω τι και τι έκατσα κι έκανα για να το αποκτήσω, θα ειδοποιείσετε τους καλούς κύριους με τις άσπρες ρόμπες να έρθουν να με μαζέψουν! Ένα θα σας πω: Το "μπάνισα" το 2002 και το απέκτησα το 2007!!! (Όταν μιλάμε για κολλημένο και παθιασμένο άνθρωπο, δεν έχετε ιδέα πόσο...)

.

Εδώ είμαστε... ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΡΩΜΑ!!! Που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια... Εγώ φοράω Escada το πρώτο, το κλασσικό. Ο αγαπητός σύζυγος όταν του ζήτησα να μου τη φέρει από κάποιο ταξίδι του, παραμυθιάστηκε από την πωλήτρια, και μου αγόρασε αυτό. Λεγόταν Loving Bouquet και ήταν Special Limited Edition της Escada για εκείνη την άνοιξη (2000; 2001; θα σας γελάσω...). Αφού τον πέρασα γενεές 14 που τόλμησε να "τσιμπήσει" στο promotion της πωλήτριας, αντί να κάνει ό,τι του ζήτησα, άνοιξα το κουτί. Πρώτον: Πιο όμορφο χρώμα και μπουκάλι δεν θα μπορούσε να έχει! Δεύτερον: ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΥΡΙΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!!! Το κρατάω ακόμα κι ας έχει τελειώσει από χρόνια... Για στόλισμα... Για να το μυρίζω από καιρού εις καιρόν... Και για κάτι ακόμα: Για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι ακόμα κι αν είχα δίκιο σε πολλά πράγματα και οδηγήθηκε μία κατάσταση εκεί που οδηγήθηκε, δεν είχα και ΠΑΝΤΑ δίκιο! (για να λέμε και του στραβού το δίκιο...) (πόσες φορές είπα δίκιο;)

.


Ένα από τα 2-3 κολλιέ που έχω αγαπήσει τρελά!!! Κοσμήματα δεν φοράω, εξαιρετικά σπάνια. Αν όμως κάτι μου "κάτσει καλά", δεν το βγάζω από πάνω μου! Αυτό μου ήρθε με courier από Αγγλία ως δώρο για τα γενέθλιά μου, συνοδευόμενο από μία γλυκύτατη ευχετήρια κάρτα, πριν 3 χρόνια, τέτοιες μέρες, από μία σπάνια κοπέλα, που αγαπώ πολύ! Η κίνησή της, πέρα από το δώρο που πέτυχε διάνα το γούστο μου, είναι κάτι που εκτίμησα αφάνταστα και θα θυμάμαι πάντα.



Κι ένα κεράκιιιι.... Σιγά μη δεν έβαζα κερί!!! Τα λατρεύω τα κεριά!!! Το συγκεκριμένο είναι επίσης από Αγγλία, έχει υπέροχη συσκευασία, πανέμορφα χρώματα μέσα (δεν το φωτογράφισα μέσα, γιατί έτσι κι αλλιώς από τη χρήση, δεν έχουν διατηρηθεί τα σχεδιάκια που είχε αρχικώς) και ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ μυρωδιά!!!

Φαβούλα; ΟΚ; Δεν έχεις παράπονο, έ; Εγώ πάντως πέρασα πολύ όμορφα με το παιχνίδι σου! Νά 'σαι καλά!!!

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Περί αυτού του "για πάντα"...



Από αυτό το άρθρο, ξεχωρίζω κάτι που με εντυπωσίασε
και μου θύμισε κάτι που είχα βρει παλιότερα
και το είχα ανεβάσει σε ένα από τα πρώτα post μου.


Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, συνιδρυτής με τον Ζαν Ντανιέλ του εβδομαδιαίου πολιτικού περιοδικού «Nouvel Observateur». Ο 84χρονος φιλόσοφος αυτοκτόνησε μαζί με τη σύντροφό του, η οποία έπασχε από ανίατη ασθένεια στην κατοικία τους στο Βοσνόν. Στενή φίλη του ζεύγους αντιλήφθηκε το δραματικό τέλος της 58χρονης κοινής ζωής τους το πρωί της Δευτέρας. Μάλιστα, πάνω στην κεντρική πόρτα του σπιτιού υπήρχε η επιγραφή με την ένδειξη «ειδοποιείστε την χωροφυλακή».

Τα πτώματα βρέθηκαν το ένα πλάι στο άλλο, ενώ δίπλα τους βρέθηκαν γράμματα προς τους οικείους τους. Μάλιστα, προ ημερών ο Γκορζ εκμυστηρεύθηκε σε στενή φίλη ότι τον προβλημάτιζε πολύ η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της Ντορίν.

Για την «Ντορίν του» στο πρόσφατο βιβλίο «Ιστορία της Ντ., ιστορία μιάς αγάπης» ο Γκορζ είχε γράψει: «Μόλις συμπλήρωσες τα 82, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Ζούμε μαζί 58 έτη και σε αγαπώ σήμερα περισσότερο από ποτέ. Εσχάτως, σε ξαναερωτεύτηκα άλλη μια φορά και να γνωρίζεις, φέρω μέσα μου ένα 'κενό', το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται μόνον όταν σε αγκαλιάζω».


Επειδή στα τελευταία post...
σαν πολλά να είπαμε για
σχέσεις, αγάπες, έρωτες...
κλπ κλπ κλπ...

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Γκόμενος: Αυτός ο άγνωστος!


Κουβεντιάζω πολύ για σχέσεις τελευταία.
Μιλάω με φίλους, από κοντά, απ’ το τηλέφωνο, απ’ τα blogs, απ’ τα chats… Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε... Πολύ κουβέντα, όμως!

Στα περισσότερα συμφωνούμε. Έχουμε παρόμοιες απόψεις, παρόμοιες εμπειρίες, παρόμοια παράπονα. Όλα καλά και άγια.
Κοινό μέτωπο. Απέναντι σε ποιους όμως;

Αυτοί οι «άλλοι», ποιοι είναι; «Αυτός» που μού ‘κανε εκείνο, «Αυτή» που μου φέρθηκε έτσι, «Αυτοί-ες που μου φάγανε τη ζωή μου».... Ποιοι είναι όλοι τούτοι; Ανήκουν σε κάποια άλλη συνομοταξία; Έχουν καμιά ταμπέλα στο κούτελο; Σε τι διαφέρουν από εμάς, που μια χαρά τα συμφωνούμε και «τα βρίσκουμε»; Υπάρχει διαχωρισμός σε καλούς και κακούς;

Φαντάζομαι «εμάς» από τη μια, και τους «άλλους» από την άλλη. Να μιλάνε κι αυτοί – αν γνωρίζονταν – μεταξύ τους. Και να ρίχνουν δίκιο ο ένας στον άλλον, να λένε τον πόνο τους από αυτά που έχουν τραβήξει από «εμάς», να λένε «Μα που πάμε και τους/τις πετυχαίνουμε»...

Το καλύτερο παράδειγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι όλοι από την ίδια πλευρά στεκόμαστε, είναι να τα φτιάξετε με κάποιον-α φίλο-η σας. Τι ωραία όλα στην αρχή, ε; Βρε να μην μας έχει γυρίσει στο τσάμικο τόσο καιρό, τι χάναμε, αφού εμείς τα βρίσκουμε, ταιριάζουμε, συμφωνούμε, που πάντα έλεγα ότι είσαι γαμώ τα παιδιά...

Μέχρι να στραβώσειειειεει... Εεεε;
Είδατε για πότε το «γαμώ τα παιδιά» μετατρέπεται σε «μα τι μαλάκας»;

Επειδή λοιπόν κανένας δεν μεταλλάσσεται σε ΤΕΤΟΙΟ βαθμό εν μία νυκτί, κάτι άλλο παίζει...
Κάτι βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Τι κάνουμε ρε παιδιά? Όλοι μας.
Όλοι ίδιοι είμαστε στα 5-10 βασικά πράγματα.
Όλοι Friskies και αγάπη θέλουμε...

Για πείτε...

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Άντε, και καλό μήνα...

Αναδημοσίευση από το in.gr:

Αρθρο της Εβδομάδας 1/10/2007

Μήπως είστε σε μια «δύσκολη» σχέση;
Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πολλές φορές άνθρωποι κατά τα άλλα λογικοί, οργανωμένοι, επιτυχημένοι σε διάφορους τομείς βρίσκονται σε μια σχέση η οποία αποδεικνύεται «δύσκολη», κάτι το οποίο όμως είτε οι ίδιοι δε βλέπουν, είτε δε θέλουν να παραδεχτούν. Και θα πρέπει να πούμε ότι η γραμμή που διαχωρίζει τη δύσκολη από την προβληματική σχέση είναι πολύ λεπτή.

Οι λόγοι για τους οποίους μια σχέση είναι δύσκολη ποικίλουν: κάποιοι από αυτούς είναι αντικειμενικοί (όταν π.χ. το ζευγάρι ζει σε διαφορετικές πόλεις ή χώρες ή υπάρχουν πρακτικά προβλήματα), αλλά τις περισσότερες φορές πρόκειται για λιγότερο χειροπιαστούς λόγους που σχετίζονται με υποκειμενικούς παράγοντες.

Υπάρχουν κοινά θέματα στις «δύσκολες» σχέσεις: όταν ένας άνθρωπος πιστεύει ότι από το να είναι μόνος του στη ζωή καλύτερα να έχει έναν οποιονδήποτε, ακόμα και ακατάλληλο σύντροφο, όταν το ένα από τα δύο άτομα «αγαπάει» πολύ, έτσι που πνίγει τον/τη σύντροφό του, όταν η σχέση προχωράει τόσο γρήγορα που τα μέλη της δε προλαβαίνουν να γνωριστούν και να ακολουθήσουν με το ρυθμό τους, όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες του ενός μέσα στη σχέση.

Αλλά δύσκολες είναι και οι σχέσεις όταν άντρες ή γυναίκες αισθάνονται παγιδευμένοι, ότι η σχέση δεν οδηγεί πουθενά, ότι υπάρχει συναισθηματική εξάρτηση, όταν υπάρχει ψυχική ή σωματική βία, όταν το άτομο νιώθει ανήμπορο να κάνει τις απαραίτητες δραστικές αλλαγές στο συναισθηματικό τομέα για να βελτιώσει τη ζωή του.

Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν σε «δύσκολες» σχέσεις;

Ο νούμερο ένα λόγος για τον οποίο αποφασίζει να μείνει κάποιος σε μία δύσκολη σχέση είναι γιατί δε συνειδητοποιεί τη φύση της σχέσης του! Έτσι, ενώ μπορεί κάποιος να είναι σε μια «δύσκολη» σχέση, για διάφορους λόγους το αρνείται, δε θέλει να το αναγνωρίσει, ή επιθυμεί τόσο πολύ να αλλάξουν τα πράγματα, που διαρκώς δίνει μια ακόμα ευκαιρία (η οποία βέβαια κάθε φορά διαψεύδεται).

Ο φόβος της μοναξιάς, της κοινωνικής κατακραυγής και του στίγματος, του «τι θα πουν οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι» είναι από τους συχνότερους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι μένουν στις λάθος σχέσεις. Αλλοτε πάλι επιλέγει να μείνει κανείς σε μια δύσκολη σχέση επειδή αυτό είναι βολικό, επειδή φοβάται το άγνωστο, ή επειδή έχει την ανασφάλεια της επόμενης μέρας.

Ανθρωποι οι οποίοι δεν έχουν αυτοπεποίθηση και πιστεύουν ότι δεν αξίζουν τίποτα παραμένουν στις λάθος σχέσεις γιατί θεωρούν ότι κανείς άλλος δεν θα τους κοιτάξει. Αλλά υπάρχουν και τα άτομα τα οποία έζησαν συναισθηματικά δύσκολα παιδικά χρόνια και δεν έχουν μέσα τους σχηματίσει το αρχέτυπο, το καλούπι μιας υγιούς, αληθινής σχέσης.

Αν λοιπόν κανείς ανησυχεί ότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση του, αλλά δυσκολεύεται να το εκφράσει με λόγια, καλό θα είναι να ανατρέξει στην παρακάτω λίστα προκειμένου να διαπιστώσει εάν κάποια από αυτές τις δηλώσεις περιγράφουν αυτό που βιώνει και αισθάνεται.

Τα σημάδια που δείχνουν ότι βρίσκεστε σε μια «δύσκολη» σχέση:

Στον τομέα της επικοινωνίας:

Ξέρετε πως όσο ασήμαντη ή αθώα είναι μια διαφωνία με τον/τη σύντροφό σας, θα πάρει τεράστιες διαστάσεις και θα καταλήξει σε καυγά

Θα θέλατε να πείτε κάτι, αλλά όταν το ξεστομίζετε, ακόμα και αν είναι ένα καλοπροαίρετο σχόλιο ή κριτική, η κατάληξη είναι δραματική, οπότε προτιμάτε τη σιωπή

Ότι και να πείτε ο/η σύντροφός σας το παρερμηνεύει και το διαστρευλώνει

Αισθάνεστε ότι θέλετε να ουρλιάξετε και να βρείτε το δίκιο σας

Όταν ο/η σύντροφός σας πρεσβεύει ότι η σιωπή είναι χρυσός
Ενώ παράλληλα θεωρεί πως ό,τι και να πείτε είστε επιθετικός

Στον τομέα του εσωτερικού σας κόσμου:

Δεν τολμάτε να εκφράσετε τα όνειρα, τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες σας

Αισθάνεστε ότι ο/η σύντροφός σας σας υποτιμά

Αισθάνεστε ότι κάτι κάνετε λάθος

Έχετε χάσει τη χαρά της ζωής, αλλά ελπίζετε ότι ο/η σύντροφός σας θα σας τη ξαναδώσει σύντομα

Φοβάστε τον χωρισμό ή το διαζύγιο, αλλά παράλληλα το επιθυμείτε

Όταν βλέπετε ευτυχισμένα ζευγάρια αναρωτιέστε τι σκοτεινά μυστικά κρύβουν

Αισθάνεστε εξουθένωση ή ότι έχετε στραγγίξει στην προσπάθειά σας να αγαπάτε τον/τη σύντροφό σας με τον τρόπο που επιθυμεί

Αισθάνεστε ότι η ζωή σας είναι συνδεδεμένη με ένα «συναισθηματικό πιράνχας», αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο νιώθετε ανίκανος/η να απομακρυνθείτε

Στον τομέα της συμπεριφοράς:

Διαρκώς μαλώνετε για το κάθε τι

Τα πάντα είναι σύνθετα: η ζήλεια, οι εντάσεις και το παρελθόν του καθενός γίνονται αντικείμενα καυγάδων για το παραμικρό

Ανέχεστε συμπεριφορές από τον/τη σύντροφό σας τις οποίες δε δέχεστε από κανέναν άλλο

Αισθάνεστε παγιδευμένοι στη σχέση

Ο/η σύντροφός σας δε χάνει ευκαιρία να σας πει ότι κάνετε λάθος και ότι είστε βλάκας

Το να παραδεχτείτε ένα σφάλμα είναι σαν να υπογράφετε την καταδίκη σας

Ο/η σύντροφός σας σας κατηγορεί ότι είστε άπιστος/η, ότι σχεδιάζετε να τον εγκαταλείψετε και βλέπει κάτι κακό και στην πιο απλή δραστηριότητά σας

Μήπως στα ζητήματα της καρδιάς πρέπει να αποφασίζει το κεφάλι;

Δυστυχώς, μια «δύσκολη» σχέση συντηρείται από δύο άτομα, όπως και για να υπάρξει κακοποίηση (σωματική, λεκτική ή συναισθηματική) χρειάζονται δύο άτομα. Αυτό σημαίνει ότι θύτης και θύμα έχουν ευθύνη.

Αν είστε σε μια δύσκολη σχέση και αισθάνεστε ότι είστε το θύμα, θα πρέπει να βάλετε έναν τέλος στην κατάσταση αυτή, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται. Ακόμα και αν είστε σε κίνδυνο, υπάρχουν τρόποι να βρεθείτε στην ασφάλεια.

Αν η σχέση σας δε σας καλύπτει, αν αισθάνεστε παγιδευμένοι και ότι δεν υπάρχει βελτίωση παρά τις ευκαιρίες που έχετε δώσει ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας: υπάρχουν και άλλα πράγματα σημαντικότερα από έναν γάμο ή μία σχέση, όπως η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός, η ηρεμία, η αρμονία, η γαλήνη, η ελευθερία.

Αν ο/η σύντροφός σας σας λέει ότι σας αγαπάει αλλά παρόλα αυτά δεν εντοπίζετε κανένα από τα χαρακτηριστικά της αγάπης και ζείτε μέσα σε φόβο και κίνδυνο, κάντε οτιδήποτε χρειάζεται για να εξασφαλίσετε την σωματική και ψυχική σας ακεραιότητα.

Δώστε στον εαυτό σας τον όρκο της ωριμότητας

«Είμαι ένα άτομο που έχει ένα παρελθόν που θα πρέπει κανείς να το σεβαστεί, έχω ένα παρόν να το ευχαριστηθώ και ένα μέλλον να χτίσω.

Είμαι απολύτως ικανός/ή να ζήσω τη ζωή μου γεμάτα, με τον τρόπο που επιθυμώ. Δε χρειάζομαι έναν άντρα ή μία γυναίκα για να με κάνει να νιώσω ότι είμαι κάποιος, αλλά μια σωστή και αμοιβαία σχέση θα πλουτίσει τη ζωή μου.

Δεν θα εμπλακώ ξανά σε άρρωστες σχέσεις. Δε θα δημιουργήσω γνωριμίες, φιλίες ή ερωτικές σχέσεις με άτομα που δε με σέβονται και δε με εκτιμούν.

Επιζητώ ειλικρίνεια, αποδοχή, σεβασμό και εμπιστοσύνη στις σχέσεις μου. Θα οδηγήσω τη ζωή μου στη σωστή κατεύθυνση και θα επενδύσω μόνο σε υγιείς σχέσεις.

Ακόμα και αν βρω εμπόδια μπροστά μου δε θα λυγίσω και θα αντλήσω από τις δυνάμεις μου για να τα ξεπεράσω».