"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

Μυστικά και ψέματα



Μου είχες υποσχεθεί να μη μου πεις ποτέ ψέματα
Υπόσχεση που την κρατάς καλά
Σφίγγοντας τα δόντια
Τρέμοντας μην ξεφύγει λέξη
Ίσκιος έγινες και ξεμακραίνεις
Καμμιά λέξη δεν βγάζεις πια
Αποφάσισες ερήμην μου

Κάποια αλήθεια δεν έχεις να μου πεις;
Ας έχει αγκάθια, ας ματώσει, μα ας ειπωθεί
Ίσως πονέσει λιγότερο από την απουσία

Ψάξε καλά στα περασμένα λόγια μου
Εκεί θα βρεις στηρίγματα να απλωθείς
Μη φοβηθείς το...
Αλήθεια... τι φοβάσαι; Εγώ αυτό το θολό χάσιμο
Τα μυστικά είναι ίδια με τα ψέματα, σε θολά νερά οδηγούν
Ανώφελα θα ψάχνουμε να ιδωθούμε μέσα στη δίνη τους

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Πέτα με ψηλά

Με αφορμή αυτό:

http://xnoudi.blogspot.com/2007/09/blog-post_21.html#comments


και στη συνέχεια κάποιες κουβέντες που ανταλλάξαμε με τον anthrakoryxo στο προηγούμενο post μου:

anthrakoryxos said...
Η μαγική Τάνια.
Ξεκινάμε μόνοι μας τελειώνουμε μόνοι.
Με μικρά διαλλείματα ψευδαισθήσεων, ότι η σκέψη το βλέμμα, η ψυχή, που δύο έχουν, μπορούν να ταυτιστούν και να πορευθούν για πάντα μαζί..

@anthrakoryxos
Συμφωνώ μ' αυτήν την άποψη. Ξέρεις με τι διαφωνώ; Με το να αφήνουμε αυτήν ακριβώς την επίγνωση να ορίζει τη διάρκεια αυτών των διαλλειμάτων. Πολλοί πέφτουν σ' αυτήν την παγίδα... Κι είναι κρίμα... Ας αφήνουμε το διαλλειματάκι να πάει όπου και για όσο θέλει...


με αφορμή όλα τα παραπάνω λοιπόν, αφιερώνω αυτό το τραγφύδι που λάτρεψα σε μια δύσκολη στιγμή, σ' αυτούς που ο φόβος της προδιαγεγραμμένης κατάληξης, δεν τους αφήνει να απολαύσουν το διάλλειμα... Για όσο...

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007

Είμαστε μόνοι (αλλά είμαστε μαζί ... ;)


Την πόρτα κλείσε την ψυχή
Και το παράθυρο
Δεν θέλω βήματα ανθρώπων
Πια ν' ακούγονται

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Κι ό,τι θυμόμαστε σκληρά
Θα μας πληγώνει
Είμαστε μόνοι μας
Μας τόσο μόνοι
Σε έναν κόσμο σαν κι εμάς
Μοναχικό

Όλα χαθήκανε
μας έμειναν τα όνειρα
Και τίποτα άλλο δεν υπάρχει
Απ' την αγάπη μας

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Σ' αυτόν τον κόσμο π' αργοσβήνει
Και τελειώνει
Είμαστε μόνοι μας
Μα τόσο μόνοι
Την μοναξιά μας να μετράμε στον καιρό

Κράτα το χέρι μου
Και δώς μου
Ένα χαμόγελο
Δεν έχω τίποτα καλύτερο
Για αύριο

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Μα το τραγούδι μας εδώ
Δεν τελειώνει

Κι αν τό 'χει η μοίρα μας
Να μας ματώνει
Είμαστε μόνοι
Αλλά είμαστε μαζί

Τάνια Τσανακλίδου/Γιάννης Σπανός/Λάκης Τεάζης


Λατρεμένη μου...

Όταν είμαι έτσι,
πάντα στην αγκαλιά σου
έρχομαι να κουρνιάσω...

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Wild Hearted Woman

Έχω αφιερώσει τραγούδια καν και καν...

Αυτό το αφιερώνω σε μένα κι σε όσες νιώθουν το ίδιο...

Wild Hearted Woman - All About Eve

Baby sings the blues... for you

She may get happy later
Baby cries for comfort
For something to surround her

And when she sings it
You believe her
How everyone she ever knew
Would leave her spinning 'round
All on fire

Another wild hearted woman
Another child with the stars in her eyes
A wild hearted woman
And she's falling... falling

Baby's lost her soul... to you
Call her a fallen angel
Stormy weather forever
With every friend a stranger

Lost little girl
In hurricanes of love and pain
Locked in her world
Of daisy chains and love and pain
Trying to find peace of mind

Another wild hearted woman...

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Όνειρο ήτανε...




Μέναμε σε 4 σπίτια. Για άγνωστο λόγο. Επίσης για άγνωστο λόγο ήμασταν μαζί. Ως τι, θέλω να πω. Απλά ήμασταν. Σε 4 σπίτια.

Όλα κυλούσαν κάπως παράξενα. Ούτε καλά ούτε άσχημα. Εσύ μόνο ήσουν λίγο στεναχωρημένος. Ήσουν... κάπως. Αλλά εγώ σε ακολουθούσα κι έμενα μαζί σου. Και στα 4 σπίτια. Χωρίς να ρωτάω, πως και γιατί. Όμως δεν ήξερα τι ήθελες από μένα. Τι ήθελες για να λάμψει λίγο το συννεφιασμένο πρόσωπό σου. Κι απλά σ’ ακολουθούσα. Με βήματα προσεκτικά. Φοβόμουν μη σε «συννεφιάσω» περισσότερο ή με σε χάσω εντελώς, φαίνεται...

Και η απάντηση μού ήρθε κάπως αναπάντεχα. Τη βρήκα τυχαία δημοσιευμένη ως κείμενο του μήνα, στη στήλη περιοδικού ευρείας κυκλοφορίας, που ψάρευε «λαυράκια» από το διαδίκτυο.

Έλεγες περίπου αυτά, αλλά όχι ακριβώς έτσι. Θυμάμαι πάντως ότι ήταν τόσο ποιητικό... Είχε εισπράξει απίστευτα θετικά σχόλια, το διάβαζαν όλοι κι έλιωναν... Μεταφέρω (στο περίπου):

Ότι κι αν είπα, ότι κι αν έκανα, ότι κι αν κατάλαβα ή κατάλαβες
Δεν πρέπει να μου στερείς Το Φιλί σου
Μη μου το κάνεις αυτό...

...

Δεν φαντάζεσαι πόσο το θέλω
Το περιμένω
Μου ανήκει
Το δικαιούμαι
Το ονειρεύομαι
Το λαχταρώ

...

Γι’ αυτό Το Φιλί αναπνέω, υπάρχω, ζω ακόμη
...


Κάπως έτσι, αλλά... μπα... δεν τα καταφέρνω. Αυτό που έγραφες εσύ ήταν ένα αριστούργημα που είχε συνεπάρει τους πάντες. Κι εμένα με μάγεψε. Λειτούργησε σαν ξόρκι. Το μόνο που ήθελα από εκείνη τη στιγμή και μετά ήταν να σε φιλήσω... Όσο τίποτα το ήθελα...

Αλλά μετά είχα άλλα εμπόδια. Ήξερα πια τι θέλεις, ήξερα ότι το θέλω κι εγώ. Αλλά όλο κάτι μας εμπόδιζε. Και στα 4 σπίτια. Κι είναι που κι εσύ δεν ήξερες ότι ξέρω τι θέλεις... να βοηθήσεις λίγο να ξεπεραστούν τα εμπόδια... Στο φύλαγα για έκπληξη. Δεν ήθελα να σου το αποκαλύψω και ύστερα να βρω την ευκαιρία να το κάνω. Ήθελα να σε πετύχω κάπου ξαφνικά και να σου δώσω Το Φιλί. Και όλα να φτιάξουν ως δια μαγείας.

Δεν ξέρω την συνέχεια αυτής της ιστορίας. Πριν ολοκληρωθεί, επέστρεψα σ’ αυτήν τη διάσταση.

Ξέρω μόνο ότι είσαι κάπου και περιμένεις Το Φιλί...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Μια μικρή ιστορία....




Ήταν χειμώνας και είχε χιονίσει. Δεν ήταν αναμενόμενο. Τα λίγα φυτά που είχα στις γλάστρες του μπροστινού μπαλκονιού σχεδόν καταστράφηκαν. Βγήκα να δω τι απέμεινε. Περιποιήθηκα όσα έζησαν και στη συνέχεια συνεχώς ανέβαλλα το να πετάξω τα υπόλοιπα και να καθαρίσω τις γλάστρες τους και το μπαλκόνι.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. Βγήκα με μισή καρδιά και ξερίζωνα ξερά. Τα έσπρωχνα να χωρέσουν στη σακούλα. Πονούσε αυτή η διαδικασία. Δεν έβαλα γάντια, τα άφηνα να μου γδέρνουν τα χέρια, μήπως ο πόνος αυτός πάρει λίγο την προσοχή από τον άλλο. Το μυαλό δούλευε ως συνήθως με χίλιες στροφές. Μήπως είμαι υπερβολική; Είναι απλώς ξεραμένα φυτά, άλλος θα το έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τι ευαισθησίες είναι αυτές, κάνω λες και μαζεύω πτώματα, τα οποία διαμελίζω για να μπορέσω να τα στοιβάξω σε όσο το δυνατόν λιγότερες σακούλες. Σύνελθε, έχεις παραγίνει, όλοι γι' αυτό σε κοροϊδεύουν, που κλαις με το παραμικρό (γι' αυτούς παραμικρό), που τα παίρνεις όλα κατάκαρδα. Γίνε σαν τους άλλους, μόνο εσύ υποφέρεις για τα πάντα...

Αρχίζω και κάνω πιο βίαιες κινήσεις και το πρόσωπό μου σκληραίνει. Ωραία, τα κατάφερα, εύκολο ήτανε. Σιγά το πράγμα, είναι ξερά φυτά και μόνο. Σιγά το πράγμα... Όλο και πιο βίαια και σκληρά...

Ωπ! Τι 'ν' αυτό;

Με το που το ξερίζωσα και το έχωσα στη σακούλα, είδα κάτω-κάτω ένα τοσοδούλι πράσινο φυλλαράκι. Πήγε να ξαναπετάξει... Κι εγώ του 'δωσα μια και το αποτέλειωσα... Το σκότωσα... Προσπάθησε να ζήσει, και τα κατάφερε, και εγώ... Αρχίσω να κλαίω, νιώθω φρικτά, σαν εγκληματίας. Πάνε στράφι οι ασκήσεις αποκτήνωσης, κάθομαι και κλαίω πάνω από το φυτό και του ζητάω συγνώμη.

Το βγάζω από τη σακούλα, οι κινήσεις πια λεπτές και προσεκτικές, όσο με αφήνει το τρέμουλο από την ταραχή. Βάζω τη ριζούλα του πάλι στο χώμα, το σκεπάζω, το ποτίζω με δάκρυα και συγνώμες. Πριν μπω πάλι μέσα, μέχρι που το φίλησα...

Για μέρες χάλια. Ξέρω ότι από τη στιγμή που το σκότωσα εν ψυχρώ την ώρα που πάλευε να ξεμυτίσει, ούτε φιλιά, ούτε δάκρυα, ούτε συγνώμες, θα αλλάξουν κάτι. Τέρμα. Αηδίες κάνω για να νιώσω καλύτερα εγώ. Να σώσω τη συνείδησή μου.

Από τότε, κάθε χρόνο την άνοιξη, φούντωνε, απλωνόταν και μου στόλιζε όλα τα κάγκελα του μπαλκονιού από άκρη σ' άκρη. Και κρατούσε σχεδόν όλο το χρόνο. Εγώ έβγαινα ανά διαστήματα κι απλά το καθοδηγούσα. Και του μιλούσα: "Από δω εσύ βρε, που πας από κει, είναι γεμάτο ήδη. Από δω έχει κενά. Αν τυλιχτείς εκεί, θα μου κρύψεις και την αχώνευτη".

Θέριεψε. Σιγά σιγά ήρθαν κι άλλες γλάστρες στο μπαλκόνι. Όμορφο έγινε. Τις φέρναμε απο δω, τις πηγαίναμε από κει... Εκείνο σταθερό, στη θέση του, δεν την κούναγα αυτή τη γλάστρα. Μόνο οδηγούσα τα βλασταράκια κατά κει που ήθελα να τυλιχτούν, και γέμιζα όλο το κάγκελο. Κάποια στιγμή ανακαλύψαμε ότι μέρος της Περικοκλάδαςμου (έτσι την έλεγα κι ας μου είπαν όσοι τους την έδειχνα όλο κάμαρι και τους έλεγα την ιστορία της ότι είναι Παράσιτο) είχε τυλιχτεί γύρω από άλλα φυτά και τα στραγγάλιζε. Τη μάλωσα... Σαν να έκανε αταξία ένα μικρό παιδί... Αυτός ήθελε να τα κόψουμε τα παρακλάδια που έπνιγαν τα άλλα φυτά του, αλλά εγώ - πάλι χωρίς γάντια - κάθησα με τις ώρες με τα ξετύλιγα και τη μάλωνα. "Γιατί βρε το 'κανες αυτό; Δεν τα λυπάσαι τα άλλα; Αν δεν σε προλάβαινα, ο άλλος θα στά 'κοβε τα "χέρια" γιατί τα παράπλωσες! Πρόσεχε σε παρακαλώ, άλλη φορά μπορεί να μη σε προλάβω, και αυτός θα σε πονέσει, δεν είναι σαν κι εμένα!"

Η Περικοκλάδαμου συμμορφώθηκε. Έβγαινα τακτικά για να την ελέγχω. Σιγά σιγά κέρδισε την εμπιστοσύνη μου και άρχισα να αραιώνω τους ελέγχους. Και τις επισκέψεις. Είχαμε βάλει βλέπεις αυτόματο ποτιστικό και τη βγάζαμε την υποχρέωση. Για ένα απλό καθάρισμα του μπαλκονιού ήταν πλέον απαραίτητο να βγαίνουμε και δεν φημίζομαι για την νοικοκυροσύνη μου. Μεγάλωναν μόνα τους αυτά, με το νεράκι τους. Αυτός ασχολιόταν περισσότερο.

Πριν λίγες μέρες, έχοντας επιστρέψει από τις διακοπές, είπα να κάνω καμία δουλειά γιατί το σπίτι ήταν σαν ακατοίκητο. Ξεκίνησα από την πίσω βεράντα και μετά βγήκα στο μπροστινό μπαλκόνι - να πιάσω τα έξω πρώτα κι ύστερα τα μέσα.

Η γλάστρα της Περικοκλάδαςμου ήταν άδεια. Το ίδιο και το κάγκελο. Τον φώναξα.
- Που είναι;
- Τώωωρα... Το πέταξα. Τυλιγόταν συνέχεια γύρω από τις τριανταφυλλιές και το τούτο και το κείνο... Τι τό 'θελες τόσο καιρό αυτό το πράγμα; Αφού στο λέγαμε όλοι ότι είναι παράσιτο. Καλά που πρόλαβα και το ξεφορτώθηκα πριν μας τα πνίξει όλα, χαμπάρι δεν θα παίρναμε. Δεν βγαίνεις και συ καθόλου, καλά που το είδα εγώ.
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Σιγά μη βάλεις και τα κλάματα γι' αυτό το πράγμα! Καλά, χαζή είσαι; Τό 'χαμε όταν ήταν σχεδόν άδειο το μπαλκόνι, τώρα έχουμε τόσες γλάστρες. Αυτή κάνει τόσα ευρώ, η άλλη τόσα...
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Άμα ήταν η περικοκλάδα σου, νά 'βγαινες να την κοίταγες. Εγώ έσωσα τόσα φυτά και θα βρω και το μπελά μου... Καλά, κλαις; Σα μωρό κάνεις ώρες-ώρες, τί 'ν' αυτό με σένα; Κλαίει, ρε παιδιά, κλαίει... Τι να σου πω...

Βγαίνω τακτικά και καθαρίζω το μπαλκόνι. Της μιλάω σαν να είναι εκεί. Δεν έχω μούτρα να της ζητήσω συγνώμη. Απλά της κουβεντιάζω και της λέω ότι μου λείπει κι ότι λυπάμαι. Πολύ.

Έτσι βγήκα και σήμερα. Και μπήκα μέσα μ' ένα κρυφό χαμόγελο. Στη μεγάλη γλάστρα με το γιούκα έχουν ξεπεταχτεί δύο βλαστάρια. Ένα έχει ήδη τυλιχτεί στο κάγκελο και ένα γύρω από το γιούκα. Κανονική κατάληψη. Και επίθεση. Η φύση του παράσιτου.

- Πάλι τα ίδια, βρε; Δεν θα βάλεις μυαλό εσύ;
Και σταματάω εκεί. Δεν μου πάει να τη μαλώνω...

Έριξα μια γρήγορη ματιά μην κοιτάει κανείς και της έσκασα ένα κλεφτό φιλί...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Ανατολήِ



Every time that I look in the mirror
All these lines on my face getting clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
isn't that the way
Everybody s got their dues in life to pay

I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know its everybody's sin
You got to lose to know how to win

Half my life is in books written pages
Live and learn from fools and from sages
You know its true
All the things come back to you

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...

Dream on - Aerosmith