"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Μνημόσυνο προαναγγελθέντος τέλους


Στιγμές... Ελπίδες... Όνειρα... Συναισθήματα... Αντικείμενα...
Χαρτοπόλεμος...
Σκορπίζεται,
στροβιλίζεται,
μπλέκεται στα μαλλιά μου,
φράζει τη μύτη μου,
μπαίνει στο στόμα μου.
Θέλω να πάρω ανάσα, μια ανάσα, μία, προς τα που να πάω, πέφτουν από παντού, λες και τα γεννάει το ταβάνι, πέφτουν ασταμάτητα, είναι όμορφα, πολύχρωμα, αλλά έχουν αγκάθια, και με χαράζουν, και με ματώνουν, και με πνίγουν, είναι παντού... Κι όσα πέφτουν, μένουν εκεί, σχηματίζουν βουναλάκια, ανεβαίνουν, ανεβαίνουν επικίνδυνα, με γδέρνουν, μπλοκάρουν τα μέλη μου, μουδιάζω, μουδιάζω και αναπνέω με δυσκολία, βυθίζομαι, αργά και επώδυνα... Αναμενόμενο, ναι, αλλά επώδυνο...

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

Η θάλασσα μέσα μου



Πού κρύβεται η αλήθεια;

Υπάρχει μία αλήθεια;

Είναι άλλη για τον καθένα;

Είναι πάνω από μία, έστω και για έναν;

Ποιό κομμάτι μας μάς οδηγεί στη μία αλήθεια και ποιό στην άλλη;

Πώς ξέρουμε ποια είναι η αληθινή αλήθεια;

Ποιό κομμάτι πρέπει να εμπιστευόμαστε και να ακολουθούμε;

Πόσο και ποιό ρόλο παίζει η επιρροή των γύρω;

Πόσο και ποιό ρόλο παίζει το παρελθόν, οι εμπειρίες, οι αποφάσεις που-οδήγησαν-σε-δύσκολους-δρόμους-και-γι’αυτό-τις-θεωρούμε-λανθασμένες,
αλλά πάλι δεν είμαστε και σίγουροι, γιατί ποτέ δεν θα μάθουμε αν ο άλλος δρόμος θα ήταν ευκολότερος ή δυσκολότερος από αυτόν που βαδίσαμε παίρνοντας την Χ ή την Ψ απόφαση;

Όταν δεν ξέρουμε αν ήταν στα σίγουρα λανθασμένη η απόφαση,
τι μάθημα να πάρουμε από το πάθημα;

Πώς να εμπιστευτείς την κρίση σου όταν αυτή δεν είναι μόνο μία;

Ένστικτο – Διαίσθηση – Φόβος – Ευσεβής πόθος – Προβολή:
Άγνωστες λέξεις.

Πώς ξέρουμε πότε προστατεύουμε τον εαυτό μας
και πότε τον εμποδίζουμε να ζήσει;

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Kate Bush - Running up that Hill

It doesn't hurt me.
Do you want to feel how it feels?
Do you want to know, know that it doesn't hurt me?
Do you want to hear about the deal that I'm making?
You, it's you and me.

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
Be running up that building.
Say, If I only could, oh...

You don't want to hurt me,
But see how deep the bullet lies.
Unaware I'm tearing you asunder.
Ooh, there is thunder in our hearts.

So much hate for the ones we love.
Tell me we both matter don't we?

You,
It's you and me,
It's you and me won't be unhappy.

"C'mon, baby, c'mon darling,
Let me steal this moment from you now.
C'mon, angel, c'mon, c'mon, darling,
Let's exchange the experience, oh..."


And I'd get him to swap our places,

Be running up that hill,
With ll."

Καλοί οι Placebo, αλλά εγώ έτσι το αγάπησα. Τώρα λοιπόν που οι στίχοι του αναβλύζουν από μέσα μου, μόνο το πρωτότυπο με την λατρεμένη μου, θα μπορούσα να ανεβάσω...

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει



Υπάρχουν μερικά ανέκδοτα, τα οποία έχουν αφήσει πίσω τους φράσεις που χρησιμοποιούμε όλοι στην καθημερινότητά μας, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μία κατάσταση αντίστοιχη με αυτή που αναφέρεται στο εν λόγω ανέκδοτο. Φράσεις όπως "α, γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλλος σου", "για δε φοράς κράνος", "ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα", "λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα"...

Υπάρχουν άλλες οι οποίες είναι αναγνωρίσιμες μόνο στον κλειστό κύκλο μιας παρέας, επειδή κάποια ανέκδοτα δεν είναι ευρέως γνωστά, αλλά όσοι τα ξέρουν, συννεοούνται... (Αφιερωμένο σε όσους το ξέρουν, το "λαγέ, μαδάς;")

Υπήρχε λοιπόν ένα ανέκδοτο, τη φράση κλειδί του οποίου χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά, αλλά δυστυχώς ελάχιστοι το ξέρουν, οπότε αναγκαστικά - για να περάσω στο παρασύνθημα - το αναφέρω:

Ήταν καλοκαίρι και ενώ το μυρμήγκι δούλευε σκληρά για τις προμήθειες του χειμώνα, ο τζίτζικας τραγουδούσε και έπαιζε την κιθάρα του πάνω σε ένα δέντρο. Το μυρμήγκι περνούσε από κάτω και τον κορόιδευε, του έκανε κωλοδάχτυλα και όλα τα σχετικά, τονίζοντας βέβαια το γεγονός ότι τον χειμώνα ο τζίτζικας θα ψοφήσει από το κρύο και την πείνα, ενώ αυτό προνοεί, κλπ, κλπ.

Έρχεται ο χειμώνας και όπως το μυρμήγκι χουχούλιαζε στη ζεστή του τη φωλίτσα, τρώγοντας τους καρπούς των κόπων του καλοκαιριού, ακούει απ' έξω το κορνάρισμα ενός αυτοκινήτου. Ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον τζίτζικα σε ένα κάμπριο, με 3-4 θεογκόμενες, απίστευτο λούσο και χλίδα... Τά 'χασε...

"Τί έγινε ρε τζίτζικα, του λέει, ζεις;". Τότε λοιπόν ο τζίτζικας του εξηγεί πως εκεί που τραγουδούσε στο δέντρο του, πέρασε από κάτω ένας διάσημος μάνατζερ και τον άκουσε, ενθουσιάστηκε, του έκανε πρόταση συνεργασίας, έβγαλε δίσκο, έγινε δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσες-φορές πλατινένιος, ξεσκίζεται στα βίντεο κλιπ και τις συναυλίες, και τώρα ετοιμάζεται για τουρνέ στην Ευρώπη.

Τον ρωτάει λοιπόν το μυρμήγκι: "Ρε τζίτζικα, τώρα με την τουρνέ, μήπως πρόκειται να περάσεις και από την Αθήνα;" - "Ναι", του απαντάει ο τζίτζικας, "γιατί, θες να σου φέρω κάτι;"
Και το μυρμήγκι: "Όχι, απλώς, άμα δεις τον Αίσωπο, πες του ότι γαμιέται..."

Λατρεμένη μου φράση λοιπόν, την οποία χρησιμοποιώ - δυστυχώς - πολύ συχνά. Και λέω δυστυχώς γιατί σ' αυτήν την ιστορία συνήθως είμαι το μυρμήγκι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όταν ήταν της μοδός, διάβασα κι εγώ αυτήν την περιβόητη μπαρούφα, τον Αλχημιστή. Κι επειδή σε όλη τη ζωή μου, όταν θέλω κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μου και όχι υπέρ μου, μου πρόκυψε η εξής παράφραση της ατάκας από το ανέκδοτο: "Άμα δείτε τον
Coelho, πείτε του ότι γαμιέται..."

Τον τελευταίο καιρό, μου είναι τόσο, μα τόσο, επίκαιρη...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Babe, I'm Gonna Leave You

Κι ας μην το θέλω...

(Στίχους δεν ανεβάζω... πονάει...

Ό,τι καταλάβετε όπως το ακούτε...)



Βαβέλ




Λέξεις... Τι περίεργο παιχνίδι... Ειδικά όταν παλεύεις να περιγράψεις συναισθήματα.

Μουγγή αισθάνομαι, άγλωσση...

Κι όταν προσπαθώ από λέξεις να καταλάβω τα συναισθήματα άλλου, ηλίθια νιώθω, δίχως νου.

Είναι απαραίτητο; Μπορούμε απλά να κοιταχτούμε; Αλλά να κοιταχτούμε όμως!

Κάτι παραπάνω θα καταλάβουμε, νομίζω...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

(Έχουμε δείξει τις πληγές μας ο ένας στον άλλον...
Το ταξίδι και η γιορτή είναι μπροστά μας...
Από εμάς εξαρτάται...)