"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Gypsophilia Paniculata (Baby's breath)


Αραίωσα τον καφέ μου
Ντύθηκα με τα πρόχειρα
Άλλαξα χρώμα στα όνειρά μου
Σκορπίστηκα μετρημένα
Αναδόμησα τις ελπίδες μου
Ιεράρχησα αντίστροφα τα δεδομένα
Νίκησα το απρόσμενο
Ωχραίνω, αλλά λάμπω

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Για να δικαιολογήσουμε και τον τίτλο μας...

Προφανώς, κάποια φλέβα έχει χτυπήσει το συγκεκριμένο άλμπουμ, για να το έχω ως "ομπρέλα" στο blog μου. Πέρα από το τι "μου κάνουν" εμένα, θεωρώ τα δύο τραγούδια που ακούτε τώρα - και παρακάτω μπορείτε και να διαβάσετε τους στίχους τους - ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ! Και προσωπικά, τόσο επίκαιρα... Κάτι ένα τηλεφώνημα, κάτι ένα post στο blog του Τίποτα, κάτι ένα άλλο στην Ορυχειούπολη... Βαλτοί είναι όλοι...;

Silence and I
- Alan Parsons Project

If I cried out loud

Over sorrows I've Known

And the secrets I've heard

It would ease my mind

Someone sharing the load

But I won't breathe a word

We're Two of a kind

Silence and I

We need a chance to talk things over

Two of a kind

Silence and I

We'll find a way to work it out

While the children laughed

I was always afraid

Of the Smile of the clown

So I close my eyes

Till I can't see the light

And I hide from the sound

We're two of a Kind

Silence and I

We need a chance to talk things over

Two of a kind

Silence and I

We'll find a way to work it out

I can hear the cry

Of the leaf on a tree

As it Falls to the ground

I can hear the call

Of an Echoing voice

And there's no one around

We're two of a kind

Silence and I...


Old and Wise - Alan Parsons Project

As far as my eyes can see
There are shadows approaching me
And to those I left behind
I wanted you to know
You've always shared my deepest thoughts
You follow where I go

And oh... when I'm old and wise
Bitter words mean little to me
Autumn winds will blow right through me
And someday in the mist of time
When they asked me if I knew you
I'd smile and say you were a friend of mine
And the sadness would be lifted from my eyes
Oh when I'm old and wise

As far as my eyes can see
There are shadows surrounding me
And to those I leave behind
I want you all to know
You've always shared my darkest hours
I'll miss you when I go

And oh... when I'm old and wise
Heavy words that tossed and blew me
Like autumn winds that will blow right through me
And someday in the mist of time
When they ask you if you knew me
Remember that you were a friend of mine
As the final curtain falls before my eyes
Oh when I'm old and wise

As far as my eyes can see

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

Ίσως


Αν ήξερες τη φυλακή μου

Πες μου, θ' άνοιγες το πορτάκι;

Είναι δίπλα από εκεί που μου αφήνεις το νερό

Λες να μην ήξερα που είναι;

Προσπαθούσα όμως

Ισως να έμενα αν μου άνοιγες

Σ' αγαπούσα ξέρεις

Ισως και να 'μενα

Αρκεί να μου άνοιγες εσύ

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2007

ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΠΟΤΕ...

Σε μια πρόσφατη "συζήτηση" σε άλλο blog, έγινε αναφορά περί έρωτος, δέσμευσης, κλπ, και εκεί παραθέτοντας τις απόψεις μου ανέφερα (πολύ χαλαρά) ότι ευχαρίστως θα ξαναέτρωγα τα μούτρα μου σε μία σχέση, γιατί δεν θα μπορούσα να φανταστώ να δίνω τίποτα λιγότερο απο το παν, λόγω των προηγούμενων αποτυχημένων σχέσεων.

Σήμερα, λίγες μέρες μετά από αυτά τα σχόλιά μου, μπήκα στο παρακάτω κείμενό μου - που είχα ανεβάσει σε παλιότερο post - να δω κάτι που μου επεσήμανε μία φίλη χθες όπως κουβεντιάζαμε για τα blog μας. Και ξαναδιαβάζοντάς το, πρόσεξα μια φράση-κλειδί του κειμένου, που με έκανε να προβληματιστώ σχετικά με το πως έβλεπα τα πράγματα στις αρχές του '90 (τότε είχε γραφτεί) και στο πως τα βλέπω πλέον. Προβληματισμοί για το ίσχυε, τι ισχύει, γιατί άλλαξε κάτι - αν άλλαξε, ποιο ήταν το τίμημα και ποιο το όφελος...


Τίποτα, άδειο κενό,
η φωνή μου, ο μάταιος αντίλαλος ενός γιατί.
Οι μικροί θάνατοι κάνουν έναν μεγάλο.
Πόσοι μου μένουν ακόμα;

Κολλάζ από σημάδια άλλων.
Τα έκαναν συνειδητά; Καλά ή κακά δεν ξεχωρίζω. Μου τα άφησαν.
Κι αν όχι συνειδητά, τώρα που έγιναν, έχουν αυτοί τη συνείδησή τους ήσυχη;
Εγώ σε πόσους έχω κάνει; Καλά ή κακά τα περισσότερα;

Πως με βλέπουν οι άλλοι;
Θα 'θελα να μάζευα όλους όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου
- απο ένα γεια, μέχρι το άλλο μου μισό -
και να τους βάλω να μου πουν με κάθε λεπτομέρεια
την παραμικρή σκέψη που έχουν κάνει για μένα.
Όσο καιρό με γνωρίζει ο καθένας τους, σ' όλο αυτό το διάστημα,
να μου περιγράψουν τη γυναίκα που έβλεπαν, άκουγαν ή ζούσαν.

Πάντα ήλπιζα ότι με κάποιο τρόπο άμα πεθάνω θα το μάθω.
Γενικώς ότι θα μάθω τα πάντα,
δεν θα έχω πλέον αναπάντητα ερωτήματα, ανησυχίες, τίποτα.

Όλα τα χαρτιά ανοιχτά πάνω στο τραπέζι.
Να τραβάω φύλλο και να ξέρω γιατί το τράβηξα και τι θα μου φέρει.
Όχι στα τυφλά, στα ψαχτά, στην τύχη...
Να μην ξαναφάω τα μούτρα μου ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ

Να μην τσιμπάω σε κάθε μπλόφα.
Ο αντίπαλος θέλει να μου φάει τα λεφτά και τίποτ' άλλο.
Φυσικά και θα κάνει μπλόφα.
Πότε θα πάψω να πιστεύω ότι μπορεί και να χαρεί άμα κερδίσω
ή ότι θα μου πει
"έπαιξα για το παιχνίδι, για να είμαστε μαζί στην τσόχα και τα κέρδη μισά-μισά".

Ηλίθια! Πάλι έμεινες ταπί και ψύχραιμη...
Με τι θα παίξεις την επόμενη φορά;

Oscilate Wildly

Το νούμερο 10 από την λίστα των 10
(όσοι δεν έχετε διαβάσει το σχετικό post, μπορείτε να γυρίσετε λίγο πίσω...

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2007

Yves Montand - Les feuilles mortes (partial)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΡΥΘΜΙΣΑ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ... ΝΑΤΟ!!!

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Η ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ 10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Τα νέα φιλαράκια από το Μικρό Πολυτεχνείο, έχουν φτιάξει μία λίστα με 10 τραγούδια, που σηματοδότησαν κάποια συγκεκριμένη φάση της ζωής τους ή που για κάποιο λόγο τους έχουν σημαδέψει. Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα και προσπάθησα να φτιάξω κάτι παρόμοιο:


1. Summertime - Janis Joplin

Είχε ένα ραδιόφωνο - CD player και είχε προγραμματίσει το εν λόγω τραγούδι ως πρωινό ξύπνημα. Μ' αυτό το τραγούδι λοιπόν ξυπνούσα την πιο όμορφη εβδομάδα της ζωής μου.


2. Wild is the wind - David Bowie

Καλοκαιρινό στέκι. Τριγύρω θάλασσα. Ο dj το έβαζε σχεδόν κάθε φορά που πήγαινα. Και κάθε φορά, με το που έμπαινε το κομμάτι, σηκωνόταν ένας αέρας... Μα ένας αέρας...
Επειδή δεν τα πάω και πολύ καλά με τις συμπτώσεις, προσπάθησα να παρατηρήσω αν ο dj το κάνει επί τούτου. Κι όμως όχι. Πρώτα άκουγα το "Love me, love me, love me, say you do..." κι ύστερα άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου. Μια απίστευτη - σχεδόν μεταφυσική - εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.



3. Les marionettes - Zbigniew Preisner - La double vie de Veronique

Πιάνο δεν παίζω. Όποτε τύχει όμως να κάτσω μπροστά σε ένα, με πλημμυρίζει αυτή η μελωδία (ή το Piano Theme από την ομώνυμη ταινία) και νιώθω μια επιτακτική ανάγκη να ακουμπήσω τα πλήκτρα και να "βγάλω" αυτή τη μουσική. Τότε - μη μπορώντας φυσικά να το κάνω - έχω μια αίσθηση αναπηρίας, σαν να μην έχω δάχτυλα...



4. Dedication - (και όλο το) Reflections - Μάνος Χατζιδάκις

Γιατί μου θυμίζει τη Ρούλα μου... Που μού 'χε θυμώσει κάποτε όταν της περιέγραψα πως και με ποιον το άκουσα, και θεώρησε ότι το "κακομεταχειρίστηκα". Τότε διαφώνησα, μάλλον από χαζοεγωισμό. Πόσο δίκιο είχες γλυκιά μου...



5. Entre dos aguas - Paco de Lucia

Όταν έκανα φλαμένκο, βρισκόμασταν πολύ συχνά όλη η φλαμενκο-παρέα, βγαίναμε, τρώγαμε, πίναμε, μαζευόμασταν στο σπίτι κάποιου... Οι κιθαρίστες μας είχαν μαζί τους πάντα τις κιθάρες τους και έπαιζαν διάφορα, κι οι υπόλοιποι ακούγαμε, σιγοτραγουδούσαμε, δίναμε "παραγγελιές"... Εγώ ΠΑΝΤΑ ζητούσα το συγκεκριμένο κομμάτι (και αργότερα "τουλάχιστον την εισαγωγή, ρε παιδιά!"), όπου από κάποια στιγμή και μετά μου έλεγαν ότι όχι μόνο δεν θα το ξαναπαίξουν, αλλά θα κάνουν και πολύ καιρό να το ξανακούσουν (με το δίκιο τους, άμα φάω κόλλημα, δεν αντέχομαι!). Δεν το έβαλα κάτω όμως. Έπαιρνα τη μια κιθάρα, πήγαινα σε μια μεριά μόνη μου και πάλευα να "βγάλω" την εισαγωγή. Χωρίς να μου δείξει κανείς ούτε από που την πιάνουν την κιθάρα. Πόσο θα 'θελα να 'χα μια φωτογραφική μηχανή να απαθανατίσω την έκφραση στα πρόσωπά τους όταν με άκουσαν να παίζω την εισαγωγή μόνη μου και ολόσωστα!


6. Fats revisited - Angelo Badalamenti - Lost Highway
Quel dommage & So tell the girls that I am back in town - J.J. Johanson
Another night in - Tindersticks
2-3 από Portishead

Τώρα ξέρω ότι είναι απίστευτη ζαβολιά αυτό που κάνω αλλά αυτά πάνε πακέτο, οπότε όπως άλλοι βάζουν ολόκληρο άλμπουμ σε μία θέση, εγώ βάζω αυτά όλα σε μία θέση. Αντιπροσωπεύουν για μένα την παρέα από τα Σχολή, τα διαλλείματα από πρόβες, τις μαζώξεις και τα ξενύχτια στα σπίτια μας, τους έρωτες, τους τσακωμούς... το μικρόκοσμο μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί.


7. Δυστυχώς δεν ξέρω, αλλά ελπίζω κάποτε να μάθω

Τώρα θα σας ξενερώσω τελείως αλλά... blame it on Φωτεινή (από την παραπάνω παρέα). Μου είχε γράψει μια καταπληκτική κασέτα. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Για μένα ήταν όλα άγνωστα και αμέσως έγιναν αγαπημένα, εξαιρετικές επιλογές. Η Φωτεινή λοιπόν, όσο ωραίο γούστο είχε στη μουσική, τόσο άσχετη ήταν στο να θυμάται τίτλους, ερμηνευτές ή δημιουργούς. Η κασέτα λοιπόν δεν έγραφε τίποτα απ' έξω και εγώ δεν ήξερα τι ακούω. Είχα ξεχωρίσει (μάλλον λατρέψει) το 2ο τραγούδι από τη Β' πλευρά και την παρακαλούσα να με διαφωτίσει ως προς το τι ακούω, πέραν από μια αγγελική φωνή, μια ονειρική ποίηση και μια μαγευτική μουσική. Το μόνο που ήξερε να μου πει ήταν το εξής: "Κάτι Νορβηγοί είναι αυτοί, ζευγάρι, η τύπισσα τραγουδάει και παίζει πιάνο, αυτός συνθέτει και παίζει όλα τα υπόλοιπα, έχουν κάνει καταπληκτικές δουλειές και σε δικούς τους στίχους και σε ποιήματα άλλων, αυτό που σ' αρέσει είναι μελοποιημένη Έμιλυ Ντίκινσον". Βγάλτε άκρη. Κι άμα κατάλαβε κανείς, ας μου πει κι εμένα να μου φύγει η απορία μετά από τόσα χρόνια.

8. Les feuilles mortes - Yves Montand

Έχω σκηνοθετήσει εν μέρει το Κουαρτέτο του Χ. Μύλερ και έχω παίξει το ρόλο του Βαλμόν (ναι, αντρικό ρόλο). Κάπου, σε μια σκηνή "μεταμόρφωσης", είχα βάλει τον ήρωα να ακούει αυτό το κομμάτι, γεμάτο χρατς-χρουτς από το βινύλιο... Ονειρεμένη σκηνή... Δεν υπήρξε άνθρωπος που να είχε δει την παράσταση και να μην ρωτούσε μετά "τι ήταν αυτό το τραγούδι στην τάδε φάση;".

9. Οι δολοφόνοι - Το χαμόγελο της Τζοκόντας - Μάνος Χατζιδάκης

Παιδικό απωθημένο: Χορός. Ίσως λόγω αυτού, έχω μια τάση όταν κλείνω τα μάτια μου και ακούω κάποια μουσική που με αγγίζει, να τη χορογραφώ νοερά. Οπότε αυτό δεν μου έχει συμβεί και με πολλά κομμάτια, γιατί δύσκολα κάτι μπορεί να ακουμπήσει τόσο βαθιά στην ψυχή μου ώστε να προκύψει αυτή η - ας την πω - έμπνευση. Με το Χαμόγελο της Τζοκόντας προέκυψε σταδιακά από τα πολλά ακούσματα και την πληθώρα των συναισθημάτων ένα ολοκληρωμένο έργο για μπαλέτο. Με αρχή, μέση, τέλος, τα πάντα. Το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν το 3ο τραγούδι από Β' πλευρά, όπου εκεί μου είχε βγει η πιο δυνατή σκηνή του έργου: Σε μια μονομαχία, ο "κακός" σκότωνε τον "ήρωα" με κάποιο ύπουλο τρόπο και η "ηρωίδα" αφού θρηνούσε για λίγο πάνω από το άψυχο σώμα του, έβγαζε από το στήθος του το σπαθί, και κάνοντας την αγάπη και τον πόνο της, μίσος και δύναμη, μοναμαχούσε με τον δολοφόνο του αγαπημένου της και τον σκότωνε. Πολύ καιρό αργότερα, πρόσεξα ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είχε τον τίτλο "Οι Δολοφόνοι".

10. Oscilate Wildly - The Smiths

Λατρεμένο κομμάτι, μέσω το οποίου αξιώθηκα να βγάλω κάποτε το απωθημένο μου, στα πλαίσια μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας άσκησης, στην οποία θα αναφερθώ εκτενέστερα σε μεμονωμένο post, γιατί αξίζει τον κόπο.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2007

Les feuilles mortes

Oh ! je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis.
En ce temps-là la vie était plus belle,
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle.
Tu vois, je n'ai pas oublié...
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Et le vent du nord les emporte
Dans la nuit froide de l'oubli.
Tu vois, je n'ai pas oublié
La chanson que tu me chantais.

C'est une chanson qui nous ressemble.
Toi, tu m'aimais et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble,
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie.
Je t'aimais tant, tu étais si jolie.
Comment veux-tu que je t'oublie ?
En ce temps-là, la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n'ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais,
Toujours, toujours je l'entendrai

Yves Montand / 1946
Paroles: Jacques Prévert. Musique: Joseph Kosma

Αρχαιολόγοι βρήκαν τους προϊστορικούς Ρωμαίο και Ιουλιέτα


Έμειναν αγκαλιασμένοι για περισσότερα από 5.000 χρόνια και τους έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη.


Iταλοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν δύο σκελετούς που θάφτηκαν αγκαλιασμένοι πριν από περίπου 5.000 έως 6.000 χρόνια, κατά τη νεολιθική περίοδο. Oι σκελετοί εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφής 25 μίλια νότια της Bερόνα, της ρομαντικής πόλης, όπου ο Σαίξπηρ περιέγραψε τη ρομαντική ιστορία του Pωμαίου και της Iουλιέτας.


Oι προϊστορικοί εραστές είναι ένας άνδρας και μία γυναίκα οι οποίοι θεωρείται ότι πέθαναν νέοι, δεδομένου ότι τα δόντια τους είναι άθικτα. Oι ίδιοι οι αρχαιολόγοι δηλώνουν έκπληκτοι.

«Δεν υπάρχει καμία αναφορά για διπλούς ενταφιασμούς κατά τη νεολιθική περίοδο, πόσο μάλλον δύο ανθρώπων που είναι αγκαλιασμένοι» δήλωσε η αρχαιολόγος Eλενα Mενότι, επικεφαλής της ανασκαφής. «Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν τους ανακαλύψαμε συγκινηθήκαμε πολύ. Kάνω αυτή τη δουλειά 25 χρόνια. Eχω πραγματοποιήσει ανασκαφές στην Πομπηία και σε όλες τις διάσημες περιοχές. Aλλά ποτέ δεν έχω αισθανθεί έτσι» εξομολογήθηκε η ίδια.


Πλέον, οι αρχαιολόγοι θα προσπαθήσουν να καθορίσουν την ηλικία του ζεύγους κατά τη στιγμή του θανάτου, καθώς και πριν από πόσα χρόνια είχαν θαφτεί.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

ΑΤΙΤΛΟ 2

Το δεύτερο κείμενο (από το ίδιο μάθημα με το ΑΤΙΤΛΟ 1) γράφτηκε την ίδια πάνω-κάτω περίοδο. Θέλω να σημειώσω ότι και τα δύο τα ξαναδιαβάζω κι εγώ τώρα, μετά από τόσα χρόνια. Δεν θα τα κρίνω, ούτε θα τα σχολιάσω, απλά θα με φάει η απορία, τι στο καλό ήταν το θέμα στο ΑΤΙΤΛΟ 2 και προέκυψε όλη αυτή η "Disney/H ώρα του παιδιού" μεταφορά... Σπάω το κεφάλι μου αλλά...

Είμαι ήρωας καρτούν.
Σε κάθε επεισόδιο, η σκηνή που γελάει όλος ο κόσμος και κάνει τη σειρά πετυχημένη είναι όταν ο συμπρωταγωνιστής μου μού προσφέρει μια τούρτα, την οποία όταν δαγκώνω, σκάει στα μούτρα μου γιατί έχει μέσα κρυμμένη βόμβα.
Κι όλοι λένε: "Μα καλά ο μαλάκας, ακόμα να το μάθει;"
Και εγώ συνεχίζω.
Γιατί αν σταματήσω, θα πάψω να υπάρχω.

Ο Ντόναλντ υπάρχει για να τον εκμεταλλεύεται ο θείος Σκρούτζ.
Ποιός θα άντεχε να βλέπει τον Ντόναλντ παγερά αδιάφορο στα πάντα.
Θα τον έφτυναν όλοι, θα άλλαζαν κανάλι.
Θα έπαυε να υπάρχει.
... Κι αν δεν υπήρχε;
Ποιός θα εκμεταλλευόταν τα τρία ανηψάκια; Τον Φέθρυ; Τη Γιαγιά-Ντακ;
(Ουφ! Ευτυχώς βρήκα αρκετούς, κι έτσι θα αισθάνεται ότι έχει κι άλλο λόγο ύπαρξης, κι άλλο, κι άλλο...)
Κι έτσι οι αγγαρείες για το θείο Σκρουτζ θα γίνονται λίγο λιγότερο επώδυνες.

Κι εγώ, εκτός από την ψυχική οδύνη και τα εγκαύματα στα μούτρα,
θα προσπαθώ να σκέφτομαι τη λίγη τούρτα που πρόλαβα να γλείψω.
Αυτή θα μου δώσει κουράγιο να ξανα-ματα-δαγκώσω την αυριανή.
Και θα ονειρεύομαι ότι άμα θέλω,
μπορώ να του την πάρω από τα χέρια και να του την κολλήσω στη μάπα.
Αλλά δεν θέλω.
Θέλω να έχω τη γλύκα στο στόμα.
Κι ας ξέρω ότι μόλις υποκύψω και ακουμπήσω την γλώσσα μου,
θα ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός και όλοι θα σκάσουν στα γέλια.
Με πρώτο και καλύτερο τον συμπρωταγωνιστή μου.

ΑΤΙΤΛΟ 1

Το κείμενο που ακολουθεί προέκυψε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 στα πλαίσια άσκησης αυτόματης γραφής που κάναμε σε ένα μάθημα στη δραματική σχολή. Θυμάμαι μόνο ότι το θέμα είχε σχέση με κάποιο απόσπασμα από Pessoa... αλλά τι, δεν μπορώ να θυμηθώ.

Τίποτα, άδειο κενό,
η φωνή μου, ο μάταιος αντίλαλος ενός γιατί.
Οι μικροί θάνατοι κάνουν έναν μεγάλο.
Πόσοι μου μένουν ακόμα;

Κολλάζ από σημάδια άλλων.
Τα έκαναν συνειδητά; Καλά ή κακά δεν ξεχωρίζω. Μου τα άφησαν.
Κι αν όχι συνειδητά, τώρα που έγιναν, έχουν αυτοί τη συνείδησή τους ήσυχη;
Εγώ σε πόσους έχω κάνει; Καλά ή κακά τα περισσότερα;

Πως με βλέπουν οι άλλοι;
Θα 'θελα να μάζευα όλους όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου
- απο ένα γεια, μέχρι το άλλο μου μισό -
και να τους βάλω να μου πουν με κάθε λεπτομέρεια
την παραμικρή σκέψη που έχουν κάνει για μένα.
Όσο καιρό με γνωρίζει ο καθένας τους, σ' όλο αυτό το διάστημα,
να μου περιγράψουν τη γυναίκα που έβλεπαν, άκουγαν ή ζούσαν.

Πάντα ήλπιζα ότι με κάποιο τρόπο άμα πεθάνω θα το μάθω.
Γενικώς ότι θα μάθω τα πάντα,
δεν θα έχω πλέον αναπάντητα ερωτήματα, ανησυχίες, τίποτα.

Όλα τα χαρτιά ανοιχτά πάνω στο τραπέζι.
Να τραβάω φύλλο και να ξέρω γιατί το τράβηξα και τι θα μου φέρει.
Όχι στα τυφλά, στα ψαχτά, στην τύχη...
Να μην ξαναφάω τα μούτρα μου ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ

Να μην τσιμπάω σε κάθε μπλόφα.
Ο αντίπαλος θέλει να μου φάει τα λεφτά και τίποτ' άλλο.
Φυσικά και θα κάνει μπλόφα.
Πότε θα πάψω να πιστεύω ότι μπορεί και να χαρεί άμα κερδίσω
ή ότι θα μου πει
"έπαιξα για το παιχνίδι, για να είμαστε μαζί στην τσόχα και τα κέρδη μισά-μισά".

Ηλίθια! Πάλι έμεινες ταπί και ψύχραιμη...
Με τι θα παίξεις την επόμενη φορά;

Testing

Άντε και καλή αρχή...