"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Η Στέλλα με τα μωβ γάντια*

*(εμπνευσμένο από το γνωστό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη
"Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια")


Τη «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» τη γνωρίζουμε. Και το τέλος της γνωρίζουμε. Το γιατί είχε αυτό το τέλος – ή, για την ακρίβεια, γιατί το προτίμησε, αν όχι το επέλεξε – άλλοι το συμμερίζονται, άλλοι απλά το κατανοούν και άλλοι δεν κατάλαβαν, ούτε θα καταλάβουν ποτέ.

Ας υποθέσουμε ότι το αντίθετο της γνωστής Στέλλας (με τα κόκκινα γάντια) θα ήταν μια Στέλλα με μπλε γάντια. Πως θα ήταν; Ας πούμε κάτι σαν την Αννέτα (Βούλα Ζουμπουλάκη, στην κιν/φική μεταφορά), που θα σκότωνε προκειμένου να παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί μ’ ένα παλικάρι σαν τον Μίλτο (Γιώργος Φούντας).

Αυτές τις δύο κατηγορίες έχει χοντρικά στο μυαλό του το κοινωνικό σύνολο. Μια κοινωνία που έχει μάθει να βάζει ταμπέλες και να κατατάσσει σε κατηγορίες. Που οτιδήποτε παρεκκλίνει, το απορρίπτει ως μη αποδεκτό, μην πω ως μη υπάρχον.

Εγώ θα σας μιλήσω για μια Στέλλα, που αγάπησε έναν Μίλτο τόσο πολύ, που προκειμένου να μπορέσει να συνυπάρξει μαζί του, έριξε λίγο μπλε στα κόκκινα γάντια της... κι αυτά έγιναν μωβ...

Στην αρχή την ξένιζε λίγο η εικόνα της στον καθρέφτη. Μωβ; Μωβ! Τα συνήθισε, τα αγάπησε. Ίσως κάπου παραδέχτηκε και πως ποτέ της δεν ήταν εντελώς κόκκινα, από πάντα τους μωβίζαν κάπως... Απλά όλοι είχαν μάθει να βλέπουν κόκκινο ή μπλε, κι έτσι την έμαθαν κι εκείνη.

Αυτή η πρώτη δόση μπλε όμως, δυστυχώς έμελλε να είναι μόνο η αρχή. Ο Μίλτος της, με πολύτιμο σύμμαχο την «κοινωνία», την έσπρωχναν να ρίχνει κάθε φορά κι άλλο λίγο, κι όσο ενέδιδε, ζητούσαν να ρίξει κι άλλο... κι άλλο... κι άλλο... Έπρεπε με κάποιο τρόπο να γίνει αποδεκτή. Να ταιριάξει. Το μωβ των γαντιών της προκαλούσε. Οι «άλλοι» δεν αναγνωρίζουν παρά τα βασικά χρώματα. Από ένα σημείο και μετά, όταν το πολύ μπλε την παραζάλισε και δεν ήξερε πόσο έχει ρίξει, γιατί το έχει ρίξει και γιατί συνεχίζει να ρίχνει, απλά άφησε ανοιχτή την κάνουλα... να ρέει...

Εκεί που θα ‘λεγε κανείς πως τώρα πια τα γάντια θα ‘πρεπε να έχουν γίνει εντελώς μπλε, ένα προσεκτικό μάτι, αν τα έβγαζε στο φως, θα έβλεπε ακόμη μια μωβ απόχρωση. Ψήγματα κόκκινου παρέμεναν πάντα... εκεί... ανεξίτηλα. Κι όχι απλώς δεν εξαφανίζονταν από το τόσο μπλε, αλλά το πολεμούσαν κιόλας. Άγριες, επώδυνες, αιματηρές μάχες... Δύο σταλίτσες κόκκινου ενάντια σε μια δεξαμενή μπλε... κι όμως... το έβλεπε κανείς καθαρά κάτω απ’ τον ήλιο: Αυτά τα γάντια ήταν μωβ. Μπλε... δεν τά’ λεγες.

Από κάθε μάχη προκύπτουν φθορές κι απώλειες. Παντού. Τα γάντια δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση ως πεδίο μάχης. Έτσι, άρχισαν να ξεφτίζουν, να μαδάνε... σύντομα είχαν γίνει σχεδόν κουρέλια. Πάντα μωβ, αλλά κουρέλια πια. Η Στέλλα έπρεπε τότε να παρέμβει. Έπρεπε να ράψει καινούργια γάντια, δεν γίνεται να είναι κανείς δίχως. Οπότε το δίλημμα πια ήταν ένα. Τι χρώμα θα ήταν τα υλικά που θα διάλεγε, ώστε να κάνει τις απαραίτητες επιδιορθώσεις.

Χίλιες φωνές... Από παντού... Κι από τους έξω... Κι από μέσα της...
«Όχι μπλε», «όχι κόκκινο», «όχι μπλε», «όχι κόκκινο»... Πάλευε να τα συμβιβάσει: «Μωβ; Γιατί όχι μωβ; Γιατί να πρέπει ή κόκκινο ή μπλε;» Αμείλικτες οι απαντήσεις: «Πρέπει να διαλέξεις ένα απ’ τα δύο, το μωβ ξέχασέ το, δεν υπάρχει, δεν πρέπει να υπάρχει, κακώς το δημιούργησες, πως τολμάς να ξεχωρίζεις, να διαφοροποιείσαι, ποια νομίζεις πως είσαι, όλες οι άλλες γυναίκες που έχουν κόκκινα ή μπλε θεωρείς πως είναι κατώτερες;»

Η Στέλλα με τα μωβ γάντια, σκέφτηκε πως αφού πρέπει οπωσδήποτε να αποβάλλει το ένα χρώμα και να κρατήσει το άλλο, πρέπει να διαλέξει αυτό που είναι πιο κοντά στη φύση της. Αφού θα πονέσει που θα πονέσει, να πάει όσο γίνεται πιο κοντά στο φυσικό της κι όχι στο «φορεμένο». Και θυμήθηκε πως σ’ αυτή τη ζωή ήρθε με κόκκινα γάντια κι όχι με μπλε. Επέλεξε να τα κάνει μωβ, όπως έχει δικαίωμα κάθε άνθρωπος να ορίζει το δρόμο του. Γεννιόμαστε μεν, διαμορφωνόμαστε δε.

Κάποια Στέλλα που θα διάλεγε να κρατήσει το μπλε, θα αφαιρούσε τα άλλα κομμάτια με επεμβάσεις χειρουργικής ακριβείας. Μια Στέλλα που διαλέγει το κόκκινο, δεν ξέρει από λεπτεπίλεπτες κινήσεις. Ούτε περιμένει το Μίλτο στη γωνία με το μαχαίρι. Το μαχαίρι το παίρνει μόνη της, το στήνει, και παίρνει φόρα για να πέσει πάνω του. Μόνο έτσι θα την πλημμυρίσει πάλι το κόκκινο... και θα ποτίσει και τα γάντια της.

Όχι πολύ... τόσο – όσο... Ίσα για να βλέπουν αυτοί που αναγνωρίζουν μόνο τα βασικά χρώματα. Να μπορούν να την κατατάξουν. Αφήστε τους να νομίζουν ότι την κατέταξαν. Ότι την έβαλαν στα κουτάκια τους. Και πάλι ένα προσεκτικό μάτι, όταν τη συναντήσει σε άπλετο, καθαρό φως, θα διακρίνει ένα γλυκό μωβ να τυλίγει τα χέρια της...

36 σχόλια:

Dee Dee είπε...

ΥΠΕΡΟΧΟ ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!
ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ (παλαμακια)

Το ειδε η Μωβουλα;;; Θα ξετρελλαθει!!!

bluesmartoulis είπε...

Από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει εδώ και καιρό στην μπλογκόσφαιρα.
Να ξέρεις, το γλυκό μώβ θα τυλίγει τα χέρια της αέναα...
Φιλιά

mAuVe είπε...

μωβ δάκρυα
μωβ φιλιά
μωβ καρδιά
μωβ αγκαλιά


θαρραλέα
ασυμβίβαστη
περήφανη
ανέναχτη


σ'ευχαριστώ

mAuVe είπε...

i. πάτησε πάνω στη λέξη ευχαριστώ σου χω κάτι...

ii. η μουσική καταπληκτική

iii.πότε θα ανέβεις?

South Of The River είπε...

Αν και τα ματάκια μου πάσχουν από δυσχρωματοψία (καμία σχέση με αχρωματοψία, απλά δεν διακρίνω χρώματα που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους, υπό άθλιες συνθήκες φωτισμού), πιστεύω ότι αφενός το μωβ με το κόκκινο και το μπλε είναι αρκετά διαφορετικά ώστε να τα ξεχωρίζω, αφετέρου η πάθηση αυτή αφορά μόνο στα εξωτερικά ερεθίσματα!

Σούπερ το κείμενο. Χάσιμο η φωτο.

Τα σέβη μου Στελλίτσα. Και την ευχή μου να συνέλθεις γρήγορα!

maya είπε...

εγώ πάλι θεωρώ οτι δεν έχεις να συνέλθεις απο κάτι. ΤΩΡΑ είσαι μια χαρά νηφάλια! keep it up στελλίτσα μου. οι πολλοί ποτέ δεν άντεχαν τα χρώματα. για τους πολλούς δεν μας νοιάζει. για κανέναν που δεν μπορεί πιο πέρα!

σε βλέπω με τ πόδια στθερά στην γη και την καρδιά σκληρή και δεκτική μαζί. πολλές οι φουρτούνες μα άμα ξέρεις να κολυμπάς θα βγεις στην ακτή, δεν σε φοβάμαι.

να πάρεις κι άλλα χρώματα γάντια, να τα φοράς όποτε σου καβλώσει και άσε τους φοβισμένους στο καβούκι τους.

σε φιλώ
και είμαι τόσο, μα τόσο μαζί σου!
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Negma είπε...

@Dee dee

Μ' αρέσει που βάζεις και ηχητικά εφφέ!!!

Ντρέπομαι λίγο (μάλλον, πολύ!) όταν εισπράττω τέτοια σχόλια και δεν ξέρω τι να πω...

Απλά, ευχαριστώ!



@bluesmartoulis

..........

(Αν με πιάσανε οι ντροπές μου με το σχόλιο της Dee Dee, φαντάσου τι έχω πάθει με το δικό σου!)

Σ' ευχαριστώ πολύ κι εσένα! Φιλιά!!!



@mAuVe

Ναι... όλα αυτά είναι...

Ευτυχισμένη, άραγε, θα γίνει ποτέ;

Κι εγώ σ' ευχαριστώ!

Υ.Γ. Πολύ δύσκολο ν' ανέβω εγώ καρδούλα μου! Το ερώτημα λοιπόν είναι: "Πότε θα κατέβεις"???



@South Of The River

Είμαι σίγουρη ότι τα ξεχωρίζεις. Εσωτερικά και εξωτερικά. Γι' αυτό είσαι στη ζωή μου. Τους άλλους - όσο μπορώ - τους πετάω έξω.

Πάλι ευχαριστώ να πω για το κείμενο; Σ' όλους το ίδιο λέω, αλλά πραγματικά γίνομαι σαν παντζάρι με τόσο καλά λόγια...



@maya

Αλλιώς το εννοεί ο South, βάσει αυτών που γνωρίζει κι έζησε από κοντά στο πρόσφατο παρελθόν(γιατί εκεί αναφέρεται), αλλιώς εσύ που αναφέρεσαι στο μέλλον. Γι' αυτό έχετε πέσει "μέσα" και οι δύο.

Τέτοια θέλω Μάγια μου, τέτοια να μου λέτε μπας και τα πιστέψω κι εγώ! Είναι πολλές οι φορές που ο φόβος νικάει τη θέληση και την πίστη, οπότε έχω ανάγκη να τ' ακούω!

Φιλιά κι από μένα, καρδούλα, κι σ' ευχαριστώ που είσαι μαζί μου και μου δίνεις δύναμη!

Αγριο ΚερασοΖouzouna είπε...

Υδροχόος είσαι και σ' αρέσει το μωβ? Εχει σημασία τι χρώμα θα έχουν τα γάντια? Πολύ όμορφη γραφή πάντως. Φιλιά και χαιρετίσματα

Negma είπε...

@αγριο-κερασο-ζουζούνα

Έχει τεράστια σημασία. Όχι ποιο συγκεκριμένο χρώμα θα έχουν. Αλλά να έχουν αυτό που αντιστοιχεί στην καρδιά μας. Κι όχι αυτό που θέλουν να μας φορέσουν.

Καλώς ήρθες και σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

Υ.Γ. Σκορπιός. Όπως και τα 3/4 της μπλογκόσφαιρας όπως παρατήρησα τούτο το μήνα, που κάθε μέρα κάποιον "γιορτάζουμε"!

"dazed & confused" είπε...

Κουρελια ξε-κουρελια, και παλι καλα, να λεμε Στελλιτσα μου...
Παλι καλα, που υπαρχουν ακομα...
Παλι καλα, που δεν ελιωσαν τελειως απο τις κακουχιες...

Negma είπε...

@dazed & confused

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα...

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα, καλημέρα.
Βέβαια όταν επιστρέφεις σπίτι μετά από νυχτερινή δουλειά είναι κάπως αλλά...
Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου.
Άντε να συναντηθούμε να τα πούμε (χρωστάς ρόφημα)
Μπόλικες γουλιές από τον αγαπημένο μου καφέ και μια αφιέρωση:
Billie's Blues - Billie Holiday
Lord I love my man, tell the world I do
I love my man, tell the world I do
But when he mistreats me
Makes me feel so blue

My man wouldn't give me no breakfast
Wouldn't give me no dinner
Fought about my supper and put me outdoors
Had the dark clay make black spots on my clothes
I didn't have so many
But I had a long, long way to go

Some men like me talkin' happy
Some calls it snappy
Some call me honey
Others think I got money
Some tell me baby you're built for speed
Now if you put that all together
Makes me everything a good man needs
Θα τα ξαναπούμε...
Κώστας 'The Fuzzy Snail'

Κωνσταντίνος Π είπε...

Μέρες τώρα προσπαθούσα να βρω χρόνο να το διαβάσω. Συγνώμη που άργησα, μα τον χρόνο που ήθελα δεν τον βρήκα ακόμα. τουλάχιστον όχι όσο θα έπρεπε για να αφιερώσω τον χρόνο που σου πρέπει.
το διάβασα λοιπόν.
δύο παρατηρήσεις, αν μου επιτρέπεις:
1. είμαστε αυτοί που είμαστε. μπορεί να κάνουμε κάποιους συμβιβασμούς, ν αβάζουμε λίγο μπλε στο κόκκινό μας, αλλά όχι και να μεταλλασόμαστε. Αυτό το λάθος η Στέλλα της ιστορίας μας και η κάθε Στέλλα δε πρέπει να το κάνει. Μήτε ο Μίλτος και ο κάθε Μίλτος να το απαιτεί. Δηλαδή τι; Παίρνουμε έναν άνθρωπο και τον πλάθουμε όπως επιθυμούμε εξαρχής; Και γιατί διαλέγουμε τον συγκεκριμένο τότε;
2.σε κάποιο στίχο των Joy Division θυμάμαι λέει για την ασφάλεια του να ανήκεις κάπου. Θα σου πω ότι χίλιες φορές να ανήκεις στο μοναδικό σου μωβ και να είσαι ο εαυτός σου, παρά να ανήκεις στα κοπάδια των κόκκινων και των μπλε και να χάσεις την μοναδικότητά σου.


πολλά φιλιά
να μου είσαι καλά

Talisker είπε...

Σκανδαλιαρα!!
Τι ομορφα που με εβαλες..
Τωρα που γραφω θα διαπιστωσεις ποσες φορες περασα και διαβασα το ομορφο αυτο κειμενο κι ολο το αφηνω να το σχολιασω μετα

γιατι θελω να σου πω πως στα χρωματα της ζωης μας την μιξη την κανουμε μεις ....
και τις εκπτωσεις..
Ξερεις δεν ειναι κακο να κανεις εκπτωσεις

δινεις ευκαιριες ..και εχει κι ενα μεγαλειο...
χαμηλωνεις εν γνωση σου τον πηχη,
νερωνεις το χρωμα , το νοθευεις...
..δινεις...

το ξερεις...

Δεν ξερουν
πως οταν "τα παρεις"
εχεις τη δυναμη να βρεις το κοκκινο σου και να αποβαλεις τα πουαντιγιστικα στοιχεια ..που για χαρη τους προσεθεσες...

και να ξαναμεινεις αλικη κι ατοφια...


μπορει ακομα να μην το χεις αντιληφθει κι εσυ ..αλλα με ενα τετοιο κειμενο το κοκκινο μεσα κυλαει σου

-σου πανε τα κοκκινα γαντια!!!

Negma είπε...

@Σαλιγκαράκι μου

Σ' ευχαριστώ για την αφιέρωση. Όπως πάντα... εύστοχος!

Όσο για το ρόφημα... Τι να κάνω; Έχω πει: Τετάρτες και Παρασκευές. Όποτε θες...


@Κωνσταντίνος Π

Πολύ γλυκό το περί χρόνου... σ' ευχαριστώ!

Εννοείται ότι επιτρέπονται οι παρατηρήσεις! Σε όλους, πόσο μάλλον σε σένα!

Ως προς την πρώτη: Συμφωνούμε. Απάντηση στο ερώτημά σου βέβαια μην περιμένεις... Μήνες ρωτάω από δω, μέσα από διάφορες αναρτήσεις μου...

Ως προς τη δεύτερη: Επίσης συμφωνούμε, μερικώς όμως. Ίσως όταν κι εσύ στο μέλλον, αποκτήσεις την ευθύνη και ενός άλλου ατόμου πέραν του εαυτού σου, να τα δεις αλλιώς τα πράγματα. Και γω πριν σαν κι εσένα σκεφτόμουν.

Φιλιά σου στέλνω κι εγώ, και για το άλλο... κάνω ό,τι μπορώ!


@talisker

Όχι... δεν είναι κακό να κάνεις εκπτώσεις...ούτε να δίνεις ευκαιρίες... ούτε να χαμηλώνεις τον πήχη... Κι εγώ ως μεγαλείο το έβλεπα. Μάλλον το μέτρο έχασα κάποια στιγμή στην πορεία. Εκεί είναι όλο το θέμα. Το "ως που"...

Πάντως σίγουρα δεν ξέρουν πως μπορεί να σου "γυρίσει" όλο αυτό. Πιστεύεις πως αν το ήξεραν θα συμπεριφέρονταν διαφορετικά; Θα εκτιμούσαν και θα εκμεταλλεύονταν τις ευκαιρίες; Δεν ξέρω...

Θα ήθελα πολύ να ισχύει αυτό το "ατόφια"... Χίλια κομματάκια νιώθω... Ίσως επειδή είναι ακόμα η αρχή...

Μου πάνε τα κόκκινα λες, ε; Κάτι θα ξέρεις, βλέποντας απ' έξω! Εγώ δεν βλέπω καθαρά ακόμα... Είναι τόσος ο πόνος...

Chryssa είπε...

ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ.
ΑΝ ΕΝΑ ΞΥΛΟ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΕΠΙΠΛΕΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ, ΔΕΝ ΘΑ ΛΙΩΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ 2 ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΥΛΕΣ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΕΣ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΙΑ.

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΝΕΡΟ. ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΝΕΡΟ.

ΡΕΕΙ, ΚΥΛΑΕΙ, ΒΡΕΧΕΙ, ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ, ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΙ, ΓΙΑΤΡΕΥΕΙ...
ΤΟ ΞΥΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΠΟΛΥ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΧΑΖΕΙ.

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

GET BETTER SOON.

NA MAΘΩ ΝΕΑ ΣΟΥ ΣΥΝΤΟΜΑ.

Κυβέλη Δραγούμη είπε...

Αγαπημένη μου -πια- negma...

όσο πιο πολλά σου διαβάζω τόσο μένω εκπληκτη και λέω μα καλα είναι δυνατόν να ταιριάζω τόσο πολύ με αυτήν την κοπέλα???!!

Περιττό να πω ΠΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ειναι τα κειμενα σου.... ποσο με αγγίζουν.... το "Σε θέλω" το χω διαβάσει άλλες 4 φορές....

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ???

ΜΑ ΤΙ ΑΤΥΧΙΑ ....

δεν πειράζει όμως δεν θα πιάσω τη μωβούλα απο το μωβ τσουλουφάκι της μόνο για την μαγια και την αρτού....
ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΛΛΙΤΣΑ ΜΟΥ!!

τι υπέροχη παρεούλα που θα μαστε....

αναρωτιέμαι αν ετσι και βρεθούμε θα μπορέσουμε να βάλουμε γλώσσα μέσα!!!!!!!!

καλά το σκέφτομαι και χαίρομαι μόνο στην ιδέα!!!!!!!!

πάω για ύπνο κ εγώ λοιπόν....!!!

ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ ΜΕΓΑΛΗ

_κΥβΕλΗ_

Negma είπε...

@Chryssa

Αν πέσει ξύλο... Υπάρχουν όμως και ουσίες που νοθεύουν... Σε πολλές υπέροχες παραλίες καταλήγουν αποχετεύσεις ξενοδοχείων... Εκεί το νερό, μόνο ίδιο που δεν παραμένει.

Συγνώμη αν σου χάλασα την (υπέροχη) παρομοίωση, αλλά περνάω παρατεταμένη black περίοδο και δεν είναι να περιμένετε ν' ακούσετε τίποτα θετικό ή αισιόδοξο από μένα...

Σ' ευχαριστώ Χρυσοψαρόνι μου για τα καλά σου λόγια. Και γω περιμένω πως και πως να τα πούμε από κοντά. Έχουμε εκκρεμότητες (θα σκάσω αν δεν μου τα πεις!) μετά τα πρόσφατα SMS που ανταλλάξαμε...

(Οργανώσου και για μαραθώνιο επιτραπέζιων! Ήδη κανονίζουμε με τον Γιώργο ποια και ποια παιχνίδια θα "χτυπήσουμε" για Χριστούγεννα. Το τζάκι περιμένει να "δει" νέες μάχες...)


@Κυβέλη Δραγούμη

Αχ μωρέ Κυβέλη μου!

Το πόσα "γλυκουλίνι" και "μωρουλίνι" και "καρδουλίνι" μου έρχεται να σε λέω, δεν μπορείς να φανταστείς!

(Τάλισκερ: Σέβομαι το ότι διαβάζεις κι εδώ και δεν της τα λέω. Όχι στην εντατική... σε κώμα θα έπεφτες...).

Έχεις όλη τη φρεσκάδα και την αθωότητα αυτής της ηλικίας, που για μένα, όχι απλώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί, δεν ξέρω καν αν την είχα ποτέ. Γι' αυτό μ' αρέσει πολύ η επικοινωνία μαζί σου, μου διώχνει λίγο από το "βάρος" μου.

Εσείς οι Θεσσαλονικιές έμαθα κανονίσατε και να βρεθείτε! Καλά κάνετε, πιείτε ένα ποτάκι και για μας! Η Μωβούλα μας, είπε ότι σύντομα ενδέχεται να κατέβει. Μακάρι να βρεθούμε! Μ' εσένα που είσαι πιτσιρίκι και δεν κάνεις τέτοια ταξίδια, μάλλον θ' αργήσουμε... Γιατί για ν' ανέβω εγώ... από χλωμό έως αδύνατον να κάνω ταξιδάκια φέτος. Ξέρεις τους λόγους!

Φιλιά κι αγκαλιές κι από μένα!!!

Y.Γ. Τρελλό σουξέ τελικώς αυτό το "Σε θέλω"...

Κυβέλη Δραγούμη είπε...

Στελλίτσα μου αγαπημένη!!!!

ο συνδυασμός μας είναι απλά ΤΕΛΕΙΟΣ!! γιατί πρώτων έχουμε βασικά κοινά (θεατρο, λογοτεχνία) και δεύτερον γιατί εγώ με την τρέλα μου σε κανω να ξεφεύγεις απο το "βάρος" σου κι εσύ με τη σειρά σου με συμβουλεύεις και μου δίνεις και μια δόση ρεαλισμού που χρειάζομαι (ούσα λιγο αιθεροβάμων!!)


καλά με την μωβούλα να δεις τι καλα που περνάμε .. βρισκόμαστε όσο μπορούμε και το Σάββατο θα παμε και θέατρο (στην πρεμιέρα του Ιουλιανού του παραβάτη)...

όσο για την deedee που την έχω κατασυμπαθήσει είπαμε θα βρεθούμε απο βδομάδα!!!

ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΡΘΕΙ ΕΚΕΙ Η ΜΩΒΟΥΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ!!!!

θέλω σαν τρελή να ρθω και θα το κανονίσουμε και αυτο!!!

μετα το φεστιβάλ να ρθούμε!!!!!!

μάκια πολλά πολλά πολλά

_Κυβέλη_

mAuVe είπε...

στελλίνα μου,

όπως αντιλαμβάνεσαι.... θα σας "κατσικωθούμε" both!.!.!.!

@κυβελάκι

σε λ α τ ρ ε ύ ω !.!.!.!

υγ:
επιτέλους έχουμε δίκτυο!!!!!
γιούπιιιιιιι

καληνύχτας φιλιά
πασπαλισμένα με λαχτάρες

Negma είπε...

@Κυβέλη, Μωβούλα

"Κατσίκωμα" το λες αυτό;;;

Θα μετράω τις μέρες!!!!!

Άντε... ξεκουβαλάτε... σβέλτα...

Τώρα που "άδειασε" μερικώς το σπίτι, σας κοιμίζω κιόλας!!!!!

Καλημέρες και φιλιά to both!!!!!!

Κυβέλη Δραγούμη είπε...

τι καλά τι καλά!!!!!

λοιπόν έκλεισε και το ταξιδάκι μας στην αγαπημένη Αθήνα!!!!!!!!!

negma μου ευχαριστούμε για τη φιλοξενία!!!!!μου άρεσε το "αδειασε μερικώς"!!!!!!! lol

θα χεις εμάς να το γεμίσουμε με τις φωνές και τα γέλια μας!!!!

λοιπόν μόλις τελειώσει το φεστιβάλ σου ρχόμαστε!!!!!!μετα τις 26 δλδ!!!

καλα θα τα περάσουμε ΤΕΛΕΙΑ!!!!!

δεν βλέπω την ώρα!!!!!!!


φιλάκια πρωινά

_Κυβέλη_

Mauve_All είπε...

Ίσως αυτό το κείμενο να απαντά στο σημερινό μου ποστ... Έχεις μια ερώτηση Negma! Μια πρόσκληση μάλλον, από μένα ))) Περιμένω...

outopios είπε...

πάρα πολύ καλό!!!!

maya είπε...

μια καλημέρα και σου έφερα καφέ!
πώς είσαι? είμαι γεμάτη απο πράγματα να σου πω και τελικά δεν λέω τίποτα. όχι εδώ. πάντως σε σκέφτομαι πολύ.
πήγαινε στον καθρέφτη και στείλε ένα μεγάλο φιλί στον εαυτό σου χαμογελαστό. πήγαινε! τώρα.

πρώτα εσύ θα μαλακώσεις και μετά όλα θα σε αγκαλιάσουν πάλι. πήγαινε. η εστρέλλα μου θέλει τρυφερότητα, μην της την στερείς!!!

πολύχρωμη καλημέρα φιλενάδα
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Talisker είπε...

Πρωτον θα συμφωνησω με οτι λεει η Maya ..δευτερον πρωτα διαβασα για το κωμα και μετα εψαξα να δω το γιατι να πεσω..(μην σου πω οτι στο τσαφ δεν επεσα!))
Εχω μια ιδιοτροπια (ακομα) δεν διαβαζω ολα τα σχολια ..συχνα ετσι χανω και το νοημα αλλα εχω παρατηρησει οτι πολλες φορες αναλογα με το σε ποιον μιλαμε γινομαστε αρκετα εξομολογητικοι και νιωθω συχνα λιγο αδιακριτη (βλακεια μου το ξερω)
ετσι συνηθως διαβαζω την δικη μου απαντηση και κανα δυο κοντινες απαντησεις..

Τωρα λοιπον που επανηλθα (απο το κωμα της ζαχαρης)..
θα σου πω σχετικα με τον πονο...

ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ
για αλλο πονο και οτι σε ποναει
πνιξτο..

ειχα διαβασει καποτε ..στην veloz
οτι κανεις δεν αξιζει τα δακρυα σου ...
γιατι αν τα αξιζε
δεν θα σε εκανε να κλαψεις..

Καπως ετσι...
αυτο το τοσο γλύκερο τσιτατο..
που θυμιζει παρωχημενο λευκωμα
διπλα σε ξεθωριασμενες "Μανινες"
το διαβασα μετα κι αλλου κι αλλου...

κι οσο κι αν ειναι απλοικο και τετριμμενο...
κρυβει εμσα του μια μεγαλη αληθεια..
που μονο τοσοι απλα μπορει να ειπωθει..

Τρεχα τωρα στον καθρεφτη κι ελα να μου πεις οτι ανταμωσες μια γελαστη νεα γυναικα ..
με λιγες μικρες ρυτιδουλες στις ακρες των ματιων..

που σημαινουν
πως ο πονος
την εκανε πιο ομορφη..

και πιο ετοιμη
για οσα ακομα θα της φερει η ζωη!


Καλα η ασχημα..γιατι ετσι ειναι η ζωη!

Negma είπε...

@Mauve_All

Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά που θα σε κάνω να περιμένεις, αλλά περνάω κάπως δύσκολες μέρες...

Σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση και θα σου απαντήσω ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!!!

Λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή;;;

Φιλιά!!!



@outopios

Καλώς τον!

Αν έχεις διαβάσει τα σχόλια παραπάνω, θα έχεις ήδη μάθει ότι κομπλάρω αφάνταστα με τα καλά λόγια (όχι ότι δεν μ' αρέσουν, ε; σε ποιον δεν αρέσουν!) και γι' αυτό δεν ξέρω τι να απαντήσω.

Ένα απλό (αλλά ειλικρινές) ευχαριστώ και σε σένα!

Υ.Γ. Μόλις ανακάμψω κάπως, θα σού 'ρθω επίσκεψη!



@maya

Την γλυκιά καλημέρα σου και τον αχνιστό καφεδάκο σου τα βρήκα το απόγευμα της Κυριακής, σε κατάσταση... άστα να πάνε! Και μη χειρότερα!!! Αυτή τη μέρα θα την θυμάμαι σ' όλη μου τη ζωή... Να μην αξιώνει ο Θεός άνθρωπο...

Δεν μπορείς να φανταστείς τι καλό μου έκανες! Στον εαυτό μου... όχι... δεν είχα κουράγιο να χαμογελάσω... Ούτε την τρυφερότητα που τόσο χρειάζομαι (πόσο καλά με ξέρεις...) είχα κουράγιο να μου τη δώσω...

Τα πήρα όμως από σένα Μάγια μου και τα δύο! Όπως κι αν ακουστεί αυτό (χέστηκα!) εγώ ένιωσα μέσα από μια οθόνη, το χαμόγελο και την τρυφερότητά σου. Το νοιάξιμο...

Πόσο λίγο μου φαίνεται το "ευχαριστώ"...

Και σαν να μην έφτανε η χαρά που πήρα από σένα, βλέπω ακριβώς από κάτω και την:


@Talisker

(οπότε διπλή η χαρά!)

Άγιο είχες! Απ' του χάρου τα δόντια σώθηκες!!! Χα χα χα χα χα !!!!

Ο πόνος...

Εσύ καλά τα λες... Και μακάρι να μπορούσα να τα κάνω πράξη... Αλλά δεν πνίγονται τα γαμημένα! Δεν με αφήνουν να τα πνίξω! Παλεύω μόνη μου, με 2-3 φίλους στο πλευρό μου (νά 'ναι καλά κι αυτοί), αλλά σε κάποια θέματα όσο και να θέλουν να σε βοηθήσουν οι φίλοι, μόνος σου τα περνάς. Και υπάρχουν και οι άλλοι... άνθρωποι που υποτίθεται ότι σ' αγαπούν και σε στηρίζουν... οι τελευταίοι που θα περίμενες ότι θα σε βλάψουν... Οι μόνοι που θα μπορούσαν ΚΑΙ να βοηθήσουν ως ένα βαθμό...

Και λέω: Δεν θέλετε να βοηθήσετε; ΟΚ. Μείνετε στην άκρη. Είναι ανάγκη να με πολεμάτε κι από πάνω; Εσείς; Αυτούς πως τους πνίγεις ρε Τάλισκερ; Ή πως τους περνάς στους "δεν αξίζουν" όταν μέχρι τώρα τους είχες στους "Α και Ω" ? Όταν είναι Η ΙΔΙΑ ΣΟΥ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ?????

Το γλυκερό τσιτάτο είναι σοφό. (Που τη θυμήθηκες μωρέ τη Μανίνα! Τι γέλιο έριξα!). Τα απλοϊκά και τα τετριμμένα πάντα κρύβουν αλήθειες, αλλιώς δεν θα γίνονταν τετριμμένα.

Απλά δεν ξέρω αν έχουν παντού και πάντα εφαρμογή. Καμμιά φορά οι καταστάσεις ξεπερνούν τις ρήσεις. Μηπως δεν είναι σοφό αυτό το "Μην στεναχωριέσαι για κάτι που μπορείς να αλλάξεις, και για κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις"??? (κάπως έτσι δεν το λένε;). Γίνεται να εφαρμοστεί; Δεν θα στεναχωριόμασταν ποτέ!!! Γίνεται;

Δεν θα σου πω τι βλέπω εγώ στον καθρέφτη όταν με κοιτάζω, γιατί έχω γίνει εντελώς Μάρθα-Κλάψα, πια, το ξεφτίλισα... Θέλω να "κλείσουμε" αισιόδοξα και χαμογελαστά, οπότε θα σου πω τι βλέπει ο γιός μου:

Το Σάββατο το βράδυ θα πηγαίναμε σε παιδικό πάρτυ (την γνωρίζεις πολύ καλά αυτήν την "υπέρβαση" φαντάζομαι, ούσα μητέρα κι εσύ!)και είχα ντυθεί, βαφτεί, χτενιστεί... στην τρίχα! Μόλις μπήκα στο δωμάτιό του να τον ετοιμάσω κι αυτόν, με είδε και γούρλωσε τα ματάκια του! "ΟΥΑΟΥΟΥΟΥΟΥ!!! Καλά, μαμά, είσαι... Είσαι... Μη σου πω τι είσαι!!!"

Για όποιον αναρωτιέται που βρίσκω τη δύναμη... Στα καλά και στα άσχημα που έχει η ζωή!

Talisker είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Talisker είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Talisker είπε...

ξερω καλα την ωθηση
που μπορει να σου δωσει
η παιδικη αγαπη..
του δικου σου παιδιου..
..ξερω και την αλλη πλευρα ..

αλλα ετσι ειναι οταν
πια παυουμε
να ειμαστε μονοι..
κι εχουμε ολη μας τη ζωη αυτα τα μικρα ανθρωπακια
αλλοτε
να μας στηριζουν και
αλλοτε να μας στελνουν στα Ταρταρα..γινεται κι αυτο!:)

Οσο για τους αλλους
το γραψα καποτε σε ενα ποστ
που κατεβασα..
"Οτι δεν μου κανει και μου χαλαει το φοντο
το απενεργοποιω...για οσο!"



Αυτο βεβαια ..θελει
η να χεις
παρει τις αποφασεις σου
η να εχεις
διπλα σου εναν πολυ αφοσιωμενο ανθρωπο..

κι επειδη τετοια οντα εκλειπουν
ή δεν τα επιτρεπουμε εμεις να υπαρξουν...
πηρα τις αποφασεις μου..

και κατεβασα διακοπτες...

Ειναι κατι μεγαλα μαυρα κουμπια
με αδυναμες φωνουλες επικριτικες συνηθως και ανασφαλεις
και καποιες αλλες
απλα γεματες αγωνια
για το καλο μου
και υπερπροστασια

Αυτο ομως πια μονο εγω το ξερω
(το καλο μου) κι οσοι δεν το θελουν

θα μεινουν για οσο ...
στο off!!!

:)

Negma είπε...

@talisker

Έτσι είναι και μακάρι να μπορούσα να κατεβάσω κι εγώ κάποιους διακόπτες... Αλλά... Το "γαμώ την ανάγκη μου", το ξέρεις;

Τέλος πάντων... Όλα θα γίνουν... Πάλι... Μ' έναν μαγικό τρόπο... Όπως πάντα.

Αρκετά μουρτζούφλιασα και σας "ρίχνω" κι εσάς!

maya είπε...

'ανάγκη' έχεις ΜΟΝΟ τον εαυτό σου. νάναι καλά, να τον αγαπάς, να τον προσέχεις. αλλοιώς δεν θα είσαι δυντή για να αγαπάς, να προσέχεις και να στηρίξεις το αγοράκι σου. αυτό έχει σημασία.
οικογένεια? και πού το γράφει οτι επιδή είναι οικογένεια, έχει το αλάνθαστο? πού το λέει βρε στελλίτσα μου οτι μπορούν ΟΛΟΙ να αντιμετωπίσουν τα άσχημα?

αντί να πέφτεις και να χαλιέσαι, δεν κοιτάς να τα πάρεις στην κράνα? αυτό είναι απαραίτητο στάδιο για να φτάσεις να μην σε πειράζει. ο καθένας δίνει Ο,ΤΙ μπορεί. απλά ΔΕΝ φτάνουν παραπέρα. μην χαλιέσαι επιπλέον. έχεις που έχεις το θέμα σου, όχι να στεναχωριέσαι για όλα μαζεμένα.

η φάση αυτή, σε όλων την ζωή, είνι η τέλεια ευκαιρία για αναδιοργάνωση, ξεσκαρτάρισμα, αλλαγή. καλό είναι. σαν μετακόμιση δές το. είναι η ευκαιρία σου να πετάξεις, να κρίνεις με νέο μάτι, τι θέλεις ακόμη και τι σου τελείωσε. στα δύσκολα, λίγοι μπορούν. κράτα τους λίγους και ξέχνα την έκπληξη απ'αυτούς who let you down. shit happens. υπάρχουν κι οι άλλοι που σου στέκονται χωρίς φόβο. χαμογέλα σε αυτούς αντι να κλαις για τους άλλους.

μάγια φλυαρίδου
χχχχχχχχχχχχχχχχχχ

πολύχρωμη καλημέρα
καινούργια, φρέσκια
ό,τι θες μπορείς να την κάνεις!!!!

Xνούδι είπε...

Και σκουφί, μαζί με το ίδιο κασκόλ. Πανοπλίες...

Φιλιά ζεστά, μωβ και τούτα.

Negma είπε...

@maya

Όχι και Φλυαρίδου, η φιλενάδα μου!

Νοιαξίδου, μάλιστα!!!!!

(Κι εμένα μ' αρέσει το αυστηρό σου όταν με κανακεύει...)

Πολλά πολλά πολλά φιλιά και ευχές για μια υπέροχη μέρα!!!!!!!!


@Χνούδι

Κάπως διάτρητες, αλλά τη δουλειά τους την κάνουν! Τουλάχιστον είναι όμορφα...

Ανταποδίδω τα φιλιά, τη ζεστασιά και το χρώμα...

evroskarseras είπε...

πολύ ωραίο κείμενο. ευχαριστώ !

Negma είπε...

@evroskarseas

Εγώ σ' ευχαριστώ!

Τι ωραίο που ήταν να δω το σχόλιό σου μετά από τόσον καιρό που λείπω από δω...

Μου ξαναχτύπησε την πόρτα η έμπνευση μετά από πολύ καιρό, και φυσικά επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος να την διοχετεύσω.

Έτσι είδα το σχόλιό σου, κι ευτυχώς δηλαδή!

Καλημέρα!!!