"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Μια μικρή ιστορία....




Ήταν χειμώνας και είχε χιονίσει. Δεν ήταν αναμενόμενο. Τα λίγα φυτά που είχα στις γλάστρες του μπροστινού μπαλκονιού σχεδόν καταστράφηκαν. Βγήκα να δω τι απέμεινε. Περιποιήθηκα όσα έζησαν και στη συνέχεια συνεχώς ανέβαλλα το να πετάξω τα υπόλοιπα και να καθαρίσω τις γλάστρες τους και το μπαλκόνι.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. Βγήκα με μισή καρδιά και ξερίζωνα ξερά. Τα έσπρωχνα να χωρέσουν στη σακούλα. Πονούσε αυτή η διαδικασία. Δεν έβαλα γάντια, τα άφηνα να μου γδέρνουν τα χέρια, μήπως ο πόνος αυτός πάρει λίγο την προσοχή από τον άλλο. Το μυαλό δούλευε ως συνήθως με χίλιες στροφές. Μήπως είμαι υπερβολική; Είναι απλώς ξεραμένα φυτά, άλλος θα το έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τι ευαισθησίες είναι αυτές, κάνω λες και μαζεύω πτώματα, τα οποία διαμελίζω για να μπορέσω να τα στοιβάξω σε όσο το δυνατόν λιγότερες σακούλες. Σύνελθε, έχεις παραγίνει, όλοι γι' αυτό σε κοροϊδεύουν, που κλαις με το παραμικρό (γι' αυτούς παραμικρό), που τα παίρνεις όλα κατάκαρδα. Γίνε σαν τους άλλους, μόνο εσύ υποφέρεις για τα πάντα...

Αρχίζω και κάνω πιο βίαιες κινήσεις και το πρόσωπό μου σκληραίνει. Ωραία, τα κατάφερα, εύκολο ήτανε. Σιγά το πράγμα, είναι ξερά φυτά και μόνο. Σιγά το πράγμα... Όλο και πιο βίαια και σκληρά...

Ωπ! Τι 'ν' αυτό;

Με το που το ξερίζωσα και το έχωσα στη σακούλα, είδα κάτω-κάτω ένα τοσοδούλι πράσινο φυλλαράκι. Πήγε να ξαναπετάξει... Κι εγώ του 'δωσα μια και το αποτέλειωσα... Το σκότωσα... Προσπάθησε να ζήσει, και τα κατάφερε, και εγώ... Αρχίσω να κλαίω, νιώθω φρικτά, σαν εγκληματίας. Πάνε στράφι οι ασκήσεις αποκτήνωσης, κάθομαι και κλαίω πάνω από το φυτό και του ζητάω συγνώμη.

Το βγάζω από τη σακούλα, οι κινήσεις πια λεπτές και προσεκτικές, όσο με αφήνει το τρέμουλο από την ταραχή. Βάζω τη ριζούλα του πάλι στο χώμα, το σκεπάζω, το ποτίζω με δάκρυα και συγνώμες. Πριν μπω πάλι μέσα, μέχρι που το φίλησα...

Για μέρες χάλια. Ξέρω ότι από τη στιγμή που το σκότωσα εν ψυχρώ την ώρα που πάλευε να ξεμυτίσει, ούτε φιλιά, ούτε δάκρυα, ούτε συγνώμες, θα αλλάξουν κάτι. Τέρμα. Αηδίες κάνω για να νιώσω καλύτερα εγώ. Να σώσω τη συνείδησή μου.

Από τότε, κάθε χρόνο την άνοιξη, φούντωνε, απλωνόταν και μου στόλιζε όλα τα κάγκελα του μπαλκονιού από άκρη σ' άκρη. Και κρατούσε σχεδόν όλο το χρόνο. Εγώ έβγαινα ανά διαστήματα κι απλά το καθοδηγούσα. Και του μιλούσα: "Από δω εσύ βρε, που πας από κει, είναι γεμάτο ήδη. Από δω έχει κενά. Αν τυλιχτείς εκεί, θα μου κρύψεις και την αχώνευτη".

Θέριεψε. Σιγά σιγά ήρθαν κι άλλες γλάστρες στο μπαλκόνι. Όμορφο έγινε. Τις φέρναμε απο δω, τις πηγαίναμε από κει... Εκείνο σταθερό, στη θέση του, δεν την κούναγα αυτή τη γλάστρα. Μόνο οδηγούσα τα βλασταράκια κατά κει που ήθελα να τυλιχτούν, και γέμιζα όλο το κάγκελο. Κάποια στιγμή ανακαλύψαμε ότι μέρος της Περικοκλάδαςμου (έτσι την έλεγα κι ας μου είπαν όσοι τους την έδειχνα όλο κάμαρι και τους έλεγα την ιστορία της ότι είναι Παράσιτο) είχε τυλιχτεί γύρω από άλλα φυτά και τα στραγγάλιζε. Τη μάλωσα... Σαν να έκανε αταξία ένα μικρό παιδί... Αυτός ήθελε να τα κόψουμε τα παρακλάδια που έπνιγαν τα άλλα φυτά του, αλλά εγώ - πάλι χωρίς γάντια - κάθησα με τις ώρες με τα ξετύλιγα και τη μάλωνα. "Γιατί βρε το 'κανες αυτό; Δεν τα λυπάσαι τα άλλα; Αν δεν σε προλάβαινα, ο άλλος θα στά 'κοβε τα "χέρια" γιατί τα παράπλωσες! Πρόσεχε σε παρακαλώ, άλλη φορά μπορεί να μη σε προλάβω, και αυτός θα σε πονέσει, δεν είναι σαν κι εμένα!"

Η Περικοκλάδαμου συμμορφώθηκε. Έβγαινα τακτικά για να την ελέγχω. Σιγά σιγά κέρδισε την εμπιστοσύνη μου και άρχισα να αραιώνω τους ελέγχους. Και τις επισκέψεις. Είχαμε βάλει βλέπεις αυτόματο ποτιστικό και τη βγάζαμε την υποχρέωση. Για ένα απλό καθάρισμα του μπαλκονιού ήταν πλέον απαραίτητο να βγαίνουμε και δεν φημίζομαι για την νοικοκυροσύνη μου. Μεγάλωναν μόνα τους αυτά, με το νεράκι τους. Αυτός ασχολιόταν περισσότερο.

Πριν λίγες μέρες, έχοντας επιστρέψει από τις διακοπές, είπα να κάνω καμία δουλειά γιατί το σπίτι ήταν σαν ακατοίκητο. Ξεκίνησα από την πίσω βεράντα και μετά βγήκα στο μπροστινό μπαλκόνι - να πιάσω τα έξω πρώτα κι ύστερα τα μέσα.

Η γλάστρα της Περικοκλάδαςμου ήταν άδεια. Το ίδιο και το κάγκελο. Τον φώναξα.
- Που είναι;
- Τώωωρα... Το πέταξα. Τυλιγόταν συνέχεια γύρω από τις τριανταφυλλιές και το τούτο και το κείνο... Τι τό 'θελες τόσο καιρό αυτό το πράγμα; Αφού στο λέγαμε όλοι ότι είναι παράσιτο. Καλά που πρόλαβα και το ξεφορτώθηκα πριν μας τα πνίξει όλα, χαμπάρι δεν θα παίρναμε. Δεν βγαίνεις και συ καθόλου, καλά που το είδα εγώ.
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Σιγά μη βάλεις και τα κλάματα γι' αυτό το πράγμα! Καλά, χαζή είσαι; Τό 'χαμε όταν ήταν σχεδόν άδειο το μπαλκόνι, τώρα έχουμε τόσες γλάστρες. Αυτή κάνει τόσα ευρώ, η άλλη τόσα...
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Άμα ήταν η περικοκλάδα σου, νά 'βγαινες να την κοίταγες. Εγώ έσωσα τόσα φυτά και θα βρω και το μπελά μου... Καλά, κλαις; Σα μωρό κάνεις ώρες-ώρες, τί 'ν' αυτό με σένα; Κλαίει, ρε παιδιά, κλαίει... Τι να σου πω...

Βγαίνω τακτικά και καθαρίζω το μπαλκόνι. Της μιλάω σαν να είναι εκεί. Δεν έχω μούτρα να της ζητήσω συγνώμη. Απλά της κουβεντιάζω και της λέω ότι μου λείπει κι ότι λυπάμαι. Πολύ.

Έτσι βγήκα και σήμερα. Και μπήκα μέσα μ' ένα κρυφό χαμόγελο. Στη μεγάλη γλάστρα με το γιούκα έχουν ξεπεταχτεί δύο βλαστάρια. Ένα έχει ήδη τυλιχτεί στο κάγκελο και ένα γύρω από το γιούκα. Κανονική κατάληψη. Και επίθεση. Η φύση του παράσιτου.

- Πάλι τα ίδια, βρε; Δεν θα βάλεις μυαλό εσύ;
Και σταματάω εκεί. Δεν μου πάει να τη μαλώνω...

Έριξα μια γρήγορη ματιά μην κοιτάει κανείς και της έσκασα ένα κλεφτό φιλί...

4 σχόλια:

  1. Τρυφερό, πολύ τρυφερό...
    Μου΄φερε στο νού κάποιες γαρδένιες που είχα και "πήραν φωτιά" σε κάποιον καύσωνα....
    Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημερα.μενα φανερο χαμογελο.ομορφη ιστορια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφη ιστορία... Έχει και συμβολισμούς, ε; Εσύ τους βλέπεις;

    Καλημέρες, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα σε όλους!
    Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε!

    @f
    ِΑχ, καλέ μου, λες να γράφεται ποτέ τίποτα τυχαία; Η ιστορία δεν είναι πρόσφατη. Για κάποιο λόγο τριβέλιζε το μυαλό μου τελευταία και "απαίτησε" να γίνει γραπτός λόγος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή