"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2007

Σε θέλω...

Θέλω να σε αγγίξω. Σε άκουσα, σε είδα. Για λίγο. Λίγο, αλλά αρκετό για να ξέρω ότι είναι αυτό. Πάλι, επιτέλους. Το περίμενα καιρό. Χωρίς αυτό, τίποτα. Ούτε αέρας, ούτε φως. Αναδύθηκα. Ομόρφυνα. Με ξαναβρήκα. Για όσο... Θέλω να σε αγγίξω. Κι αν όχι, δεν πειράζει. Πάλι τα έχω. Αλλά θέλω. Αυτό το βλέμμα το ξέρω. Αυτό το άγγιγμα το ξέρω. Αναγνωρίσιμα πια. Σπάνια. Όμως νάτα πάλι, κι εγώ τα αναγνωρίζω αμέσως. Στο κλάσμα του δευτερολέπτου που η μια ματιά διαπερνά την άλλη και συναντιούνται αλλού και συνωμοτούν. Κι εσύ το ξέρεις. Αλλά εσύ το επεξεργάζεσαι ακόμα. Έχεις την πολυτέλεια του χρόνου και των επιλογών. Εσύ δεν είσαι σίγουρος, μόνο φευγαλέα, στιγμιαία, κάτι σε άγγιξε. Σ' εσένα έβαλε το φίλτρο του ο νους. Εγώ με το ένστικτο πάω. Τα κάνω όλα στην άκρη. Θέλω να σε αγγίξω. Με τα μάτια μου, με το είναι μου. Όλα ξεχειλίζουν, ρέουν... σε φτάνουν; Δεν πειράζει αν δεν. Αλλά θέλω. Δεν μου φτάνει το αρκετό, αλλά μου αρκεί. Όλες οι αγαπημένες μυρωδιές συνθέτουν το άρωμά σου. Με ακολουθεί στην καθημερινή μου ρουτίνα και με αναζωογονεί. Παράξενο χρώμα τα μάτια σου, δεν το έχω ξανασυναντήσει. Δεν μπορώ να του βρω όνομα. Και μου φάνηκε ότι ερχόταν και κάλυπτε τα μάτια σου, μόνο όταν κοιτούσαν τα δικά μου. Όταν ήταν αλλού στραμμένα, ήταν βαμμένα άλλο χρώμα. Χαμογελούσες δειλά, διστακτικά. Άλλο περίμενες, σε ξάφνιασε ο εαυτός ή αυτό που ένιωσες. Αν με άφηνες να σε αγγίξω, όλα θα βρίσκαν τη θέση τους. Τότε θα σιγουρευόσουν. Γιατί εγώ ξέρω. Δεν θα χρειαζόταν να πούμε τίποτα. Καμία εξήγηση. Όλα θα περνούσαν αμέσως από το ένα σώμα στο άλλο. Θα έφευγαν τα γιατί και οι αμφιβολίες. Θα έσβηναν στη στιγμή. Ανούσιες λεπτομέρεις όλα τ' άλλα, τα καθημερινά. Εμείς στο όνειρό μας. Αυτή τη στιγμή περιμένω, ξυπνάω, κοιμάμαι, ονειρεύομαι. Δεν έχει σημασία αν θα έρθει. Δεν πειράζει αν δεν. Μου αρκεί που έχω κάτι να περιμένω. Θέλω όμως. Κι αν έρθει, δεν έχει σημασία πόσο θα κρατήσει. Ας κρατήσει μόνο για όσο θα υπάρχει η λαχτάρα να κρατήσει. Ένα άγγιγμα... όπως το ονειρεύομαι... βαθύ και τρυφερό... ζεστό και ερωτικό... φιλικό και μητρικό... όλα... όλα σε ένα άγγιγμα...

10 σχόλια:

  1. Κοιτα να δεις τι κανει ο ερωτας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ΠΡΕΖΑ TV
    Καρφώθηκα, λες, εεε;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να παρ΄η ευχή, με πέθανες....
    Υπέροχα συναισθήματα, τέλεια δοσμένα. Να΄ξερες πόσο τα νοιώθω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μου αρκει που εχω κατι να περιμενω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ο φοβος που γενναει η προοπτικη ενος μεγαλου ερωτα,ειναι η μεγαλυτερη αποδειξη οτι δεν θα τον γευτεις ποτε...ταδε εφη..κατερινα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @bluesmartoulis
    Αν αυτά τα συναισθήματα σε κάνουν να νιώθεις τόσο καλά, όσο κάνουν εμένα, χαίρομαι πολύ για σένα που τα έχεις. Γιατί, ξέρεις, άλλοι "χαλιούνται" όταν νιώθουν τόσο έντονα συναισθήματα.

    @Κατερίνα
    Από το δύο σου σχόλια, θα κρατήσω το πρώτο. Το δεύτερο είναι ΣΟΦΟΤΑΤΟΝ και το πιστεύω ακράδαντα. Αλλά το πρώτο με συμφέρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ακολούθησε τον δρόμο της καρδιάς σου,μα πρόσεχε................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ακλούθα τον δρόμο...
    ΜΕ ΣΏΜΑ
    ΚΑΙ ΨΥΧΉ.

    προσέχοντας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Η έντονη έλλειψη συναισθημάτων με χαλάει.... Η ύπαρξή τους δείχνει ζωή. Ακόμα κι ο φόβος μην πληγωθείς είναι ένστικτο επιβίωσης. (Σε καμμία περίπτωση, βέβαια δεν εννοώ την υπερβολή...)Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή