"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

Ίσως


Αν ήξερες τη φυλακή μου

Πες μου, θ' άνοιγες το πορτάκι;

Είναι δίπλα από εκεί που μου αφήνεις το νερό

Λες να μην ήξερα που είναι;

Προσπαθούσα όμως

Ισως να έμενα αν μου άνοιγες

Σ' αγαπούσα ξέρεις

Ισως και να 'μενα

Αρκεί να μου άνοιγες εσύ

9 σχόλια:

  1. Δε θέλω να απελπίζεσαι για τίποτα. Αν όμως υπάρχει κάτι που σε απελπίζει και σε κάνει να εκφράζεσαι τόσο όμορφα, μαλλον αξίζει...'ισως κι όχι...ίσως εσύ να είσαι το ανεκτίμητο κομμάτι της ιστορίας αυτής.
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παίζεις και ακροστοιχίδες; πολύ καλό, πολύ επιτυχημένο, πολύ γεμάτο συναισθηματικά. Συνέχισε να γράφεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα.
    Διάλειμμα καλοκαιρινό, αφού έχω την τύχη να μπορώ να κάνω μεγάλες διακοπές.
    Είδα το ποστ του καλού μας Αερικού (όμορφο όνομα).
    Ε το τραγούδι είναι διαμάντι. Από τα πιο λαμπερά. Τι να πεις για τον Χατζιδάκι?΄Στο μουσικό μπλογκ ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στην επέτειο θανάτου του και καθόμουν με τις ώρες μπροστά από την οθόνη μη μπορώντας να γράψω τπτ. Σαν να είναι κάτι ανέγγιχτο, άπιαστο. Τελικά δεν βγήκε λέξη.

    Ελπίζω ο Αύγουστος να έρθει με κάποιο τρόπο μαγικό πιο γρήγορα για σένα, να ξεκουραστείς, να γαληνέψεις στις θάλασσες και θα τα ξαναπούμε Στέλλα.

    Radio poetry αγαπημένη γωνιά και σας παρακολουθώ από την μέρα που σας "βρήκα".

    Στο Bios χωρίς να γνωρίζω κανέναν πέραν της Herinas σας καμάρωνα κι όπως έγραψα και στον Γιώργο, μακάρι το ελληνικό ραδιόφωνο να είχε αυτή την μορφή.

    Θα τα πούμε λοιπόν ξανά. Σε ευχαριστώ για όλα τα λόγια σου.

    ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. me valane se mia avli.mou eipane paixe oso theleis alla den tha vgeis apo tin avli.mou pirane k polla kouvadakia,polla paixnidia.pote omos exo apo tin avli...anoixa tin porta k vgika sto dromo.exasa ta kouvadakia ,exasan emena..an den ypirxe ayto to "pote exo apo tin avli"den tha evgena pote sto dromo,den mou aresei alloste..alla ixera oti ypirxe ekei exo ki oti apagorevotane.ti na kano?mikro paidi eimouna ki ego..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Αερικό
    Μόνο να ανταποδώσω τα φιλιά μπορώ, τίποτ' άλλο σε σένα που με ξέρεις καλύτερα κι από μένα.

    @f
    Αν και με τον γραπτό λόγο δεν "τό 'χω", εκφράζομαι καλύτερα μέσα από άλλες μορφές τέχνης, όποτε έχω γράψει, ό,τι βγήκε, βγήκε είτε μέσα από αυτόματη γραφή, είτε από ακροστοιχίδα. Η ακροστοιχίδα για κάποιο λόγο με "ξεκλειδώνει"...
    Ευχαριστώ για την ενθάρρυνση!

    @χνούδι
    Δυστυχώς δεν ανήκω σ' αυτήν την υπέροχη παρέα "εξ αίματος", αλλά "εξ αγχιστείας"! Και εγώ, όπως κι εσύ, είμαι φαν τους μετά τις βραδιές στο ΒΙΟS, και "κουρνιάζω" που και που στην (αγαπημένη) γωνιά του Radiopoetry.
    Κι εγώ σε ευχαριστώ και θα τα πούμε στα σίγουρα ξανά!

    @katerina
    Τι όμορφο... Σ' ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μου! Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τρόπο να μου δείξει κάποιος "άγνωστος" ότι τελικά "γνωριζόμαστε" πολύ καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι γίνεται όταν φυλακίζουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας για τους προφυλάξουμε από την απελπισία που κυριαρχεί εκεί έξω.................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Μικρός Πρίγκηπας
    Ξέρω 'γω... Κάποιοι φτιάχνουμε blog και επικοινωνούμε από φυλακή σε φυλακή την απελπισία μας μεταξύ μας... Είναι μια αίσθηση ελευθερίας κι αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χάρισμα

    http://stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=24568

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @anthrakoryxos
    Πολύτιμο το δώρο σου και σ' ευχαριστώ! Πήρα και κάτι από μόνη μου, πειράζει; Εμ, μ' έστειλες στο ζαχαροπλαστείο, μ' ένα μπακλαβαδάκι περίμενες να φύγω; Ομολογουμένως το χρώμα με οδήγησε να δω και παρακάτω (είναι προφανές σε όλο το blog μου ότι κάτι έχω με το συγκεκριμένο χρώμα)αλλά "χτύπησα" διαμάντι στο ορυχείο σου τελικά...

    ΜΩΒ

    Οι μικροί προστάτες της σκέψης, δραπετεύσανε με βάρκες καμφοράς,
    για τις ανοιχτές θάλασσες της αγανάκτησης.
    Ο Πέρσης μουσικός, κούρδισε το σαντούρι της μεμψιμοιρίας, για μια ακόμη φορά.
    Η μουσική του φώναζε...
    Η επανάσταση άρχισε.
    Κανείς δεν άκουγε.
    Οι αράχνες, διυλίσαν το φως στο παράθυρο μας, σ΄ αυτή τη χώρα που έτσι κι αλλιώς ήταν σκοτεινή.
    Που έτσι κι αλλιώς μας εξημέρωσε, στα χωράφια της επιβεβαίωσης.
    Αφού μαζέψαν τα απομεινάρια μας Βέλγοι αγρότες, τα τύλιξαν σε ρολά,
    περιμένοντας την επιδότηση της συγκυρίας που συρικνώθηκε στην ατέλειωτη ευθεία.
    Αυτή που μας κράτησε για λίγο, ξεχνώντας πως είχε να κάνει με πολεμιστές.
    Και άρχισε ο πόλεμος...
    Κατεβήκαν τα τανκς στην πλατεία του χωριού. Η αροκάριες σκαρφάλωναν στις ερπύστριες.
    Τα πληρώματα σκαρφαλώναν στις οβίδες, που μονολογούσαν: Δεν υπάρχει λόγος να ζούμε.
    Ούτε να πεθάνουμε.
    Ο ζωγράφος του χωριού, συνέχιζε να ζωγραφίζει φέρετρα.
    Τα κοράκια θυμώναν που τους κλέβαν την τροφή.
    Και η σκοτεινιά, ταίρι γίνονταν στα φτερά τους.
    Ο πόλεμος άρχισε.
    Κανένας δεν είδε τους ομάδικούς τάφους της αγανάκτησης.
    Τους έκρυβε επιμελώς η ταμπέλα της της χαρμολύπης, που στήνανε τις Κυριακές οι εργάτες.
    Κι εκείνος ο μύλος που έψαχνε εναγωνίως τον Δον Κιχώτη του.
    Οι αροκάριες γίναν ερπύστριες.
    Η επανάσταση τελείωσε.
    Ο πόλεμος ξεχάστηκε, δίπλα στην πινακίδα, που έκρυβε τους ομαδικούς τάφους.
    Τα πληρώματα, μίλησαν στο πλήρωμα του χρόνου.
    Οι συνειδήσεις αφουγκράστηκαν τα κοράκια.
    Ο ζωγράφος του χωριού, έβαψε το τελευταίο φέρετρο μωβ.
    Τα μάτια μας ήταν μωβ.
    Η Grand Plazz βάφτηκε μωβ.
    Μας αγκάλιασε η σκοτεινιά.
    Μας τυλίξανε Βέλγοι αγρότες.
    Και η επιδότηση μεροληπτικά, όπως η συγνώμη, δεν ήρθε ποτέ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή