"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2007

ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΠΟΤΕ...

Σε μια πρόσφατη "συζήτηση" σε άλλο blog, έγινε αναφορά περί έρωτος, δέσμευσης, κλπ, και εκεί παραθέτοντας τις απόψεις μου ανέφερα (πολύ χαλαρά) ότι ευχαρίστως θα ξαναέτρωγα τα μούτρα μου σε μία σχέση, γιατί δεν θα μπορούσα να φανταστώ να δίνω τίποτα λιγότερο απο το παν, λόγω των προηγούμενων αποτυχημένων σχέσεων.

Σήμερα, λίγες μέρες μετά από αυτά τα σχόλιά μου, μπήκα στο παρακάτω κείμενό μου - που είχα ανεβάσει σε παλιότερο post - να δω κάτι που μου επεσήμανε μία φίλη χθες όπως κουβεντιάζαμε για τα blog μας. Και ξαναδιαβάζοντάς το, πρόσεξα μια φράση-κλειδί του κειμένου, που με έκανε να προβληματιστώ σχετικά με το πως έβλεπα τα πράγματα στις αρχές του '90 (τότε είχε γραφτεί) και στο πως τα βλέπω πλέον. Προβληματισμοί για το ίσχυε, τι ισχύει, γιατί άλλαξε κάτι - αν άλλαξε, ποιο ήταν το τίμημα και ποιο το όφελος...


Τίποτα, άδειο κενό,
η φωνή μου, ο μάταιος αντίλαλος ενός γιατί.
Οι μικροί θάνατοι κάνουν έναν μεγάλο.
Πόσοι μου μένουν ακόμα;

Κολλάζ από σημάδια άλλων.
Τα έκαναν συνειδητά; Καλά ή κακά δεν ξεχωρίζω. Μου τα άφησαν.
Κι αν όχι συνειδητά, τώρα που έγιναν, έχουν αυτοί τη συνείδησή τους ήσυχη;
Εγώ σε πόσους έχω κάνει; Καλά ή κακά τα περισσότερα;

Πως με βλέπουν οι άλλοι;
Θα 'θελα να μάζευα όλους όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου
- απο ένα γεια, μέχρι το άλλο μου μισό -
και να τους βάλω να μου πουν με κάθε λεπτομέρεια
την παραμικρή σκέψη που έχουν κάνει για μένα.
Όσο καιρό με γνωρίζει ο καθένας τους, σ' όλο αυτό το διάστημα,
να μου περιγράψουν τη γυναίκα που έβλεπαν, άκουγαν ή ζούσαν.

Πάντα ήλπιζα ότι με κάποιο τρόπο άμα πεθάνω θα το μάθω.
Γενικώς ότι θα μάθω τα πάντα,
δεν θα έχω πλέον αναπάντητα ερωτήματα, ανησυχίες, τίποτα.

Όλα τα χαρτιά ανοιχτά πάνω στο τραπέζι.
Να τραβάω φύλλο και να ξέρω γιατί το τράβηξα και τι θα μου φέρει.
Όχι στα τυφλά, στα ψαχτά, στην τύχη...
Να μην ξαναφάω τα μούτρα μου ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ

Να μην τσιμπάω σε κάθε μπλόφα.
Ο αντίπαλος θέλει να μου φάει τα λεφτά και τίποτ' άλλο.
Φυσικά και θα κάνει μπλόφα.
Πότε θα πάψω να πιστεύω ότι μπορεί και να χαρεί άμα κερδίσω
ή ότι θα μου πει
"έπαιξα για το παιχνίδι, για να είμαστε μαζί στην τσόχα και τα κέρδη μισά-μισά".

Ηλίθια! Πάλι έμεινες ταπί και ψύχραιμη...
Με τι θα παίξεις την επόμενη φορά;

4 σχόλια:

  1. Tίποτα! Η φράση κλειδί είναι. "έπαιξα για το παιχνίδι, για να είμαστε μαζί στην τσόχα, και τα κέρδη μισά μισά "
    Γιατί μισά μισά είναι απ τη στιγμή που γνωρίζουμε μόνο το ένα μισό( κι αυτό λειψό) και υποθέτουμε το άλλο.Τώρα " μετά" ουδείς ξέρει! Αν υπάρχει "θα τα βρούμε"

    φιλιά "το αερικό"































    0

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό είναι το ωραίο... Οι διαφορετικές αναγνώσεις του καθενός. Για μένα όλη η ομορφιά του να επικοινωνείς τα κείμενά σου είναι αυτή.

    Γι' αυτό και θέλω να κάνω μια μικρή διευκρίνηση μόνο: Αναφέρομαι σε ΜΙΑ φράση-κλειδί του κειμένου - όχι ΣΤΗΝ φράση-κλειδί - για μένα έτσι κι αλλιώς που το έγραψα, δεν υπάρχει μόνο μία - επειδή υπάρχει ο συσχετισμός που αναφέρω στον πρόλογο πριν το κείμενο.

    Δεν θα υποδείκνυα ποτέ στους άλλους που να επικεντρωθούν διαβάζοντας κάτι που έχω γράψει. Αυτό, για να μην παρεξηγήσουν τις προθέσεις μου όσοι δεν είχαν διαβάσει το original post και το πρωτοσυναντούν τώρα ως κείμενο, που το "χρησιμοποιώ" για να εκφράσω κάποιον προβληματισμό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Με τι θα παίξεις την επόμενη φορά";
    Με άδειες τσέπες................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μικρέ μου πρίγκηπα...
    Έχεις τρυφερή ψυχούλα και βλέπεις από άλλο πρίσμα τα πράγματα καθώς φαίνεται... όμως... ξέρεις πολλούς που "θα τον έπαιζαν" κάποιον που θα είχε άδειες τσέπες; Αν δεν θα είχαν κάτι να του πάρουν, δεν νομίζω ότι θα τον έβαζαν στο παιχνίδι τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή