"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

ΑΤΙΤΛΟ 2

Το δεύτερο κείμενο (από το ίδιο μάθημα με το ΑΤΙΤΛΟ 1) γράφτηκε την ίδια πάνω-κάτω περίοδο. Θέλω να σημειώσω ότι και τα δύο τα ξαναδιαβάζω κι εγώ τώρα, μετά από τόσα χρόνια. Δεν θα τα κρίνω, ούτε θα τα σχολιάσω, απλά θα με φάει η απορία, τι στο καλό ήταν το θέμα στο ΑΤΙΤΛΟ 2 και προέκυψε όλη αυτή η "Disney/H ώρα του παιδιού" μεταφορά... Σπάω το κεφάλι μου αλλά...

Είμαι ήρωας καρτούν.
Σε κάθε επεισόδιο, η σκηνή που γελάει όλος ο κόσμος και κάνει τη σειρά πετυχημένη είναι όταν ο συμπρωταγωνιστής μου μού προσφέρει μια τούρτα, την οποία όταν δαγκώνω, σκάει στα μούτρα μου γιατί έχει μέσα κρυμμένη βόμβα.
Κι όλοι λένε: "Μα καλά ο μαλάκας, ακόμα να το μάθει;"
Και εγώ συνεχίζω.
Γιατί αν σταματήσω, θα πάψω να υπάρχω.

Ο Ντόναλντ υπάρχει για να τον εκμεταλλεύεται ο θείος Σκρούτζ.
Ποιός θα άντεχε να βλέπει τον Ντόναλντ παγερά αδιάφορο στα πάντα.
Θα τον έφτυναν όλοι, θα άλλαζαν κανάλι.
Θα έπαυε να υπάρχει.
... Κι αν δεν υπήρχε;
Ποιός θα εκμεταλλευόταν τα τρία ανηψάκια; Τον Φέθρυ; Τη Γιαγιά-Ντακ;
(Ουφ! Ευτυχώς βρήκα αρκετούς, κι έτσι θα αισθάνεται ότι έχει κι άλλο λόγο ύπαρξης, κι άλλο, κι άλλο...)
Κι έτσι οι αγγαρείες για το θείο Σκρουτζ θα γίνονται λίγο λιγότερο επώδυνες.

Κι εγώ, εκτός από την ψυχική οδύνη και τα εγκαύματα στα μούτρα,
θα προσπαθώ να σκέφτομαι τη λίγη τούρτα που πρόλαβα να γλείψω.
Αυτή θα μου δώσει κουράγιο να ξανα-ματα-δαγκώσω την αυριανή.
Και θα ονειρεύομαι ότι άμα θέλω,
μπορώ να του την πάρω από τα χέρια και να του την κολλήσω στη μάπα.
Αλλά δεν θέλω.
Θέλω να έχω τη γλύκα στο στόμα.
Κι ας ξέρω ότι μόλις υποκύψω και ακουμπήσω την γλώσσα μου,
θα ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός και όλοι θα σκάσουν στα γέλια.
Με πρώτο και καλύτερο τον συμπρωταγωνιστή μου.

3 σχόλια:

  1. Όπου αγαπάς, μπορεί να χει φωτιά και στα φιλιά τα χείλη σου να καούνε, μα δεν έχει αντίτιμο η μια στιγμή της πλήρωσης, μα τίμημα ακριβό η πληρωμή της.
    Κι ας το ξέρεις, μα το ξέρεις!

    Ένας παλιάτσος τη μοίρα του προκαλεί και σε μπελάδες μπαίνει, από σκαμνί ψηλό ακροβατεί και πέφτει και όλος ο κόσμος το σήκωμα του θωρεί, γιατί είναι η ζωή σκληρή και μάθημα να πάρει προσπαθεί, πώς στην ατυχία να χαμογελά, να σηκώνεται και να χαιρετά, να μην το βάζει κάτω, όλοι χειροκροτάνε, γιατί είναι πιο αρμοστό από τα δάκρυα μες στα μάτια, όλοι του λένε μπράβο και τα παιδιά όσο τον αγαπούν, τόσο άλλο τον φοβούνται, γιατί είναι παράξενο κάποιος να κλαί μέσα από μάτια άλλων

    Εβίβα στους ήρωες τους τραγικούς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εβίβα μας, Κωστή!

    Θα σε θυμάμαι πάντα από εκείνην την εκπληκτική συνεύρεση στη Χνου, με τις αμοιβαίες εξομολογήσεις μας.

    Η Στιγμή.

    Για κάτι τέτοιες στιγμές αγαπώ το μπλόγκινγκ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καθένας στους αγαπημένους του, αφήνει κομμάτια, σημάδια και σύμβολα, που κάνουν ευκολότερο το βήμα στον φίλο του φίλου που κοινωνεί αιστήματα και εμπειρίες.
    μια βόλτα στα βαθιά μαζί σου ή μια βουτιά σε σένα, γιατί οι άνθρωποι θέλουν ανάσες πολλές μαζί τους να αλλάξεις, ποτήρια να τσουγκρίσεις, να δείς, να φχαριστηθείς και να μυρίσεις για να χτίσεις αναμνήσεις, μα είνια και κάποιες φορές σε άτομα ανύποπτα συντονισμένα που τους σκαρώνονται από τη μοίρα περίεργα παιχνίδια και τότε το χαμόγελο μαρτυρά πως μέχρι τότε ήταν στο πλήθος με ακουμπισμένες πλάτες.
    καλοχαιρετώ καλή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή