"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Η ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ 10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Τα νέα φιλαράκια από το Μικρό Πολυτεχνείο, έχουν φτιάξει μία λίστα με 10 τραγούδια, που σηματοδότησαν κάποια συγκεκριμένη φάση της ζωής τους ή που για κάποιο λόγο τους έχουν σημαδέψει. Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα και προσπάθησα να φτιάξω κάτι παρόμοιο:


1. Summertime - Janis Joplin

Είχε ένα ραδιόφωνο - CD player και είχε προγραμματίσει το εν λόγω τραγούδι ως πρωινό ξύπνημα. Μ' αυτό το τραγούδι λοιπόν ξυπνούσα την πιο όμορφη εβδομάδα της ζωής μου.


2. Wild is the wind - David Bowie

Καλοκαιρινό στέκι. Τριγύρω θάλασσα. Ο dj το έβαζε σχεδόν κάθε φορά που πήγαινα. Και κάθε φορά, με το που έμπαινε το κομμάτι, σηκωνόταν ένας αέρας... Μα ένας αέρας...
Επειδή δεν τα πάω και πολύ καλά με τις συμπτώσεις, προσπάθησα να παρατηρήσω αν ο dj το κάνει επί τούτου. Κι όμως όχι. Πρώτα άκουγα το "Love me, love me, love me, say you do..." κι ύστερα άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου. Μια απίστευτη - σχεδόν μεταφυσική - εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.



3. Les marionettes - Zbigniew Preisner - La double vie de Veronique

Πιάνο δεν παίζω. Όποτε τύχει όμως να κάτσω μπροστά σε ένα, με πλημμυρίζει αυτή η μελωδία (ή το Piano Theme από την ομώνυμη ταινία) και νιώθω μια επιτακτική ανάγκη να ακουμπήσω τα πλήκτρα και να "βγάλω" αυτή τη μουσική. Τότε - μη μπορώντας φυσικά να το κάνω - έχω μια αίσθηση αναπηρίας, σαν να μην έχω δάχτυλα...



4. Dedication - (και όλο το) Reflections - Μάνος Χατζιδάκις

Γιατί μου θυμίζει τη Ρούλα μου... Που μού 'χε θυμώσει κάποτε όταν της περιέγραψα πως και με ποιον το άκουσα, και θεώρησε ότι το "κακομεταχειρίστηκα". Τότε διαφώνησα, μάλλον από χαζοεγωισμό. Πόσο δίκιο είχες γλυκιά μου...



5. Entre dos aguas - Paco de Lucia

Όταν έκανα φλαμένκο, βρισκόμασταν πολύ συχνά όλη η φλαμενκο-παρέα, βγαίναμε, τρώγαμε, πίναμε, μαζευόμασταν στο σπίτι κάποιου... Οι κιθαρίστες μας είχαν μαζί τους πάντα τις κιθάρες τους και έπαιζαν διάφορα, κι οι υπόλοιποι ακούγαμε, σιγοτραγουδούσαμε, δίναμε "παραγγελιές"... Εγώ ΠΑΝΤΑ ζητούσα το συγκεκριμένο κομμάτι (και αργότερα "τουλάχιστον την εισαγωγή, ρε παιδιά!"), όπου από κάποια στιγμή και μετά μου έλεγαν ότι όχι μόνο δεν θα το ξαναπαίξουν, αλλά θα κάνουν και πολύ καιρό να το ξανακούσουν (με το δίκιο τους, άμα φάω κόλλημα, δεν αντέχομαι!). Δεν το έβαλα κάτω όμως. Έπαιρνα τη μια κιθάρα, πήγαινα σε μια μεριά μόνη μου και πάλευα να "βγάλω" την εισαγωγή. Χωρίς να μου δείξει κανείς ούτε από που την πιάνουν την κιθάρα. Πόσο θα 'θελα να 'χα μια φωτογραφική μηχανή να απαθανατίσω την έκφραση στα πρόσωπά τους όταν με άκουσαν να παίζω την εισαγωγή μόνη μου και ολόσωστα!


6. Fats revisited - Angelo Badalamenti - Lost Highway
Quel dommage & So tell the girls that I am back in town - J.J. Johanson
Another night in - Tindersticks
2-3 από Portishead

Τώρα ξέρω ότι είναι απίστευτη ζαβολιά αυτό που κάνω αλλά αυτά πάνε πακέτο, οπότε όπως άλλοι βάζουν ολόκληρο άλμπουμ σε μία θέση, εγώ βάζω αυτά όλα σε μία θέση. Αντιπροσωπεύουν για μένα την παρέα από τα Σχολή, τα διαλλείματα από πρόβες, τις μαζώξεις και τα ξενύχτια στα σπίτια μας, τους έρωτες, τους τσακωμούς... το μικρόκοσμο μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί.


7. Δυστυχώς δεν ξέρω, αλλά ελπίζω κάποτε να μάθω

Τώρα θα σας ξενερώσω τελείως αλλά... blame it on Φωτεινή (από την παραπάνω παρέα). Μου είχε γράψει μια καταπληκτική κασέτα. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Για μένα ήταν όλα άγνωστα και αμέσως έγιναν αγαπημένα, εξαιρετικές επιλογές. Η Φωτεινή λοιπόν, όσο ωραίο γούστο είχε στη μουσική, τόσο άσχετη ήταν στο να θυμάται τίτλους, ερμηνευτές ή δημιουργούς. Η κασέτα λοιπόν δεν έγραφε τίποτα απ' έξω και εγώ δεν ήξερα τι ακούω. Είχα ξεχωρίσει (μάλλον λατρέψει) το 2ο τραγούδι από τη Β' πλευρά και την παρακαλούσα να με διαφωτίσει ως προς το τι ακούω, πέραν από μια αγγελική φωνή, μια ονειρική ποίηση και μια μαγευτική μουσική. Το μόνο που ήξερε να μου πει ήταν το εξής: "Κάτι Νορβηγοί είναι αυτοί, ζευγάρι, η τύπισσα τραγουδάει και παίζει πιάνο, αυτός συνθέτει και παίζει όλα τα υπόλοιπα, έχουν κάνει καταπληκτικές δουλειές και σε δικούς τους στίχους και σε ποιήματα άλλων, αυτό που σ' αρέσει είναι μελοποιημένη Έμιλυ Ντίκινσον". Βγάλτε άκρη. Κι άμα κατάλαβε κανείς, ας μου πει κι εμένα να μου φύγει η απορία μετά από τόσα χρόνια.

8. Les feuilles mortes - Yves Montand

Έχω σκηνοθετήσει εν μέρει το Κουαρτέτο του Χ. Μύλερ και έχω παίξει το ρόλο του Βαλμόν (ναι, αντρικό ρόλο). Κάπου, σε μια σκηνή "μεταμόρφωσης", είχα βάλει τον ήρωα να ακούει αυτό το κομμάτι, γεμάτο χρατς-χρουτς από το βινύλιο... Ονειρεμένη σκηνή... Δεν υπήρξε άνθρωπος που να είχε δει την παράσταση και να μην ρωτούσε μετά "τι ήταν αυτό το τραγούδι στην τάδε φάση;".

9. Οι δολοφόνοι - Το χαμόγελο της Τζοκόντας - Μάνος Χατζιδάκης

Παιδικό απωθημένο: Χορός. Ίσως λόγω αυτού, έχω μια τάση όταν κλείνω τα μάτια μου και ακούω κάποια μουσική που με αγγίζει, να τη χορογραφώ νοερά. Οπότε αυτό δεν μου έχει συμβεί και με πολλά κομμάτια, γιατί δύσκολα κάτι μπορεί να ακουμπήσει τόσο βαθιά στην ψυχή μου ώστε να προκύψει αυτή η - ας την πω - έμπνευση. Με το Χαμόγελο της Τζοκόντας προέκυψε σταδιακά από τα πολλά ακούσματα και την πληθώρα των συναισθημάτων ένα ολοκληρωμένο έργο για μπαλέτο. Με αρχή, μέση, τέλος, τα πάντα. Το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν το 3ο τραγούδι από Β' πλευρά, όπου εκεί μου είχε βγει η πιο δυνατή σκηνή του έργου: Σε μια μονομαχία, ο "κακός" σκότωνε τον "ήρωα" με κάποιο ύπουλο τρόπο και η "ηρωίδα" αφού θρηνούσε για λίγο πάνω από το άψυχο σώμα του, έβγαζε από το στήθος του το σπαθί, και κάνοντας την αγάπη και τον πόνο της, μίσος και δύναμη, μοναμαχούσε με τον δολοφόνο του αγαπημένου της και τον σκότωνε. Πολύ καιρό αργότερα, πρόσεξα ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είχε τον τίτλο "Οι Δολοφόνοι".

10. Oscilate Wildly - The Smiths

Λατρεμένο κομμάτι, μέσω το οποίου αξιώθηκα να βγάλω κάποτε το απωθημένο μου, στα πλαίσια μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας άσκησης, στην οποία θα αναφερθώ εκτενέστερα σε μεμονωμένο post, γιατί αξίζει τον κόπο.

10 σχόλια:

  1. @Negma
    Με καλωσορίζω στο blog σου. Ωραία λίστα. Πολύ καλή θα έλεγα. Εκτός από κανα δυο, τα άλλα τα ήξερα. Και φυσικά από όλα, σε συγχαίρω για Joplin και για Tindersticks. Κάτι παραπάνω από αγαπημένοι, πολλές, άπειρες οι μοναδικές στιγμές που θυμάμαι με αυτούς για μουσική υπόκρουση.

    Αυτά και σόρυ αν ενόχλησα. Περαστικός ήμουν, άκουσα μουσική και μπήκα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @South of the river
    Καθόλου δεν ενόχλησες. Χαίρομαι που σου άρεσαν. Όποτε βλέπεις φως, να μπαίνεις να τα λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγνώμη ένα λεπτό να τινάξω την αστερόσκονη! Λοιπόν, κατ' αρχήν φιλιά πολλά! Εν δευτέροις η λίστα είναι super, αν και θα ήθελα να περιέχει πιο πολλά ελληνικά τραγούδια.(καλά τι σου μαθαίνω τόσα χρόνια;) Αυτό που μ΄άρεσε πιο πολύ όμως, ήταν οι επεξηγήσεις. Ακρως περιγραφικές! Γειά...α

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θαυμασιότατα :))) υπεροχότατα :)))
    και εξαιρετικότατα
    Φιλιά πολλά και καλή αρχή εδώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. yperoxi lista...tha pernao gia omorfes voltes..na sai kala.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καλησπέρες σ' εσένα και τη λίστα σου.
    είναι πολύ όμορφη.
    τα 1, 2, 4, 9 και 10 είναι και δικά μου αγαπημένα.

    Μάλιστα το Οscillate wildly ήταν σήμα σε μία rock εκπομπή μου (νομίζω στον παλιό ΗΧΩ FM).

    Καθώς νομίζω πως την έχω τη σκηνή της Νορβηγίας, η μπάντα για την οποία μιλάς, πρέπει να είναι οι Frozen Autumn. Είναι αιθέριοι και ατμοσφαιρικοί με αρκετά πλήκτρα και θαμπά φωνητικά γυναικεία.

    Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι έχουν εμφανιστεί κάπου στα 1997...

    Υπάρχει πιθανότητα;

    καλή συνέχεια
    καλές μουσικές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ όλους σας πολύ για τα καλά σας λόγια.

    @f
    Νομίζω ότι είναι Ιταλοί αυτοί που λες... Θα το ψάξω όμως... Thanks anyway!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Λοιπόν, γύριζε στο μυαλό μου είτε κοιμόμουν είτε δούλευα...

    Προφανώς μιλάς για τους Ildfrost! Τους μπέρδεψα με τους Ιταλούς καθώς το πρώτο album των Ildfrost λεγόταν Autumn Departure, άρα καταλαβαίνεις... Είχαν τρέλα με Blake, Keats και Dickinson αλλά δεν θυμάμαι αν και ποιο δικό της έκαναν... Εκτός από τα albul τους έχουν και πολλές συμμετοχές σε συλλογές.
    Καλό ψάξιμο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ ωραία τα τραγούδια όλα! Σίγουρα οι επεξηγήσεις σου είναι ακόμα πιο ωραίες..
    Θα περνάω καμιά βόλτα κ εγώ, Keep writing & keep listening!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Zoe

    Ευχαριστώ που πέρασες, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, μα κυρίως σ' ευχαριστώ που με αφορμή το σχόλιό σου, ξαναδιάβασα μετά από τόσα χρόνια αυτήν μου την ανάρτηση και θυμήθηκα τόσες όμορφες στιγμές από τη ζωή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή