"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

ΑΤΙΤΛΟ 1

Το κείμενο που ακολουθεί προέκυψε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 στα πλαίσια άσκησης αυτόματης γραφής που κάναμε σε ένα μάθημα στη δραματική σχολή. Θυμάμαι μόνο ότι το θέμα είχε σχέση με κάποιο απόσπασμα από Pessoa... αλλά τι, δεν μπορώ να θυμηθώ.

Τίποτα, άδειο κενό,
η φωνή μου, ο μάταιος αντίλαλος ενός γιατί.
Οι μικροί θάνατοι κάνουν έναν μεγάλο.
Πόσοι μου μένουν ακόμα;

Κολλάζ από σημάδια άλλων.
Τα έκαναν συνειδητά; Καλά ή κακά δεν ξεχωρίζω. Μου τα άφησαν.
Κι αν όχι συνειδητά, τώρα που έγιναν, έχουν αυτοί τη συνείδησή τους ήσυχη;
Εγώ σε πόσους έχω κάνει; Καλά ή κακά τα περισσότερα;

Πως με βλέπουν οι άλλοι;
Θα 'θελα να μάζευα όλους όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου
- απο ένα γεια, μέχρι το άλλο μου μισό -
και να τους βάλω να μου πουν με κάθε λεπτομέρεια
την παραμικρή σκέψη που έχουν κάνει για μένα.
Όσο καιρό με γνωρίζει ο καθένας τους, σ' όλο αυτό το διάστημα,
να μου περιγράψουν τη γυναίκα που έβλεπαν, άκουγαν ή ζούσαν.

Πάντα ήλπιζα ότι με κάποιο τρόπο άμα πεθάνω θα το μάθω.
Γενικώς ότι θα μάθω τα πάντα,
δεν θα έχω πλέον αναπάντητα ερωτήματα, ανησυχίες, τίποτα.

Όλα τα χαρτιά ανοιχτά πάνω στο τραπέζι.
Να τραβάω φύλλο και να ξέρω γιατί το τράβηξα και τι θα μου φέρει.
Όχι στα τυφλά, στα ψαχτά, στην τύχη...
Να μην ξαναφάω τα μούτρα μου ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ

Να μην τσιμπάω σε κάθε μπλόφα.
Ο αντίπαλος θέλει να μου φάει τα λεφτά και τίποτ' άλλο.
Φυσικά και θα κάνει μπλόφα.
Πότε θα πάψω να πιστεύω ότι μπορεί και να χαρεί άμα κερδίσω
ή ότι θα μου πει
"έπαιξα για το παιχνίδι, για να είμαστε μαζί στην τσόχα και τα κέρδη μισά-μισά".

Ηλίθια! Πάλι έμεινες ταπί και ψύχραιμη...
Με τι θα παίξεις την επόμενη φορά;

4 σχόλια:

  1. ύστερα από τόσα χρόνια που το πρωτοδιάβασα,τώρα το κανα δικό μου,ίσως γιατί σ έζησα λίγο παραπάνω απ το καθόλου μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Που το θυμήθηκες Κωστή μου?

    (Και γιατί γαμώτο να είναι κατά καιρούς ΤΟΣΟ επίκαιρο, το γαμημένο?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αγάπη, το έγραψε ένα χέρι που δεν φοβάται να αντικρίζει την αλήθεια του, γι αυτό είναι τόσο ζωντανό

    είναι επίκαιρο, γιατί το χέρι που το γραψε, δεν φοβάται το ρίσκο περισσότερο από την ανυπαρξία και έτσι πάντα θα ρίχνει τα ζάρια και θα ποντάρει τα πάντα, το κομμάτι από το όνειρο που έμεινε αλώβητο μέσα της

    το χέρι που το γραψε, είχε μαζέψει τα κομμάτια του, αγνάντευε το μπρός και το πίσω σαν τον οδηγό πριν ξεκινήσει, μετά από το στραπάτσο, μέχρι να βάλει πρώτη και στο επόμενο φανάρι να τα προσπεράσει όλα

    δεν ξέρεις να ποντάρεις λίγα, δεν μπορείς τα μικρά τα κέρδητα, είσαι και τη μαγεία σου κουβαλάς και έτσι σε ξεχωρίζουν, γι αυτό σ αγαπούν,

    γι αυτό σε φοβούνται-όσοι-

    η λιλαστέρινη έχει αντίτιμο, την άτυπη παράκλησή σου και η επιθυμία σου είναι γλυκιά μου διαταγή

    φιλιά αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ε, όσο γι' αυτό τουλάχιστον... Για το αντίτιμο, λέω... Πληρώνω πάντα, άμεσα, τοις μετρητοίς, κι αφήνω και πουρ-μπουάρ!

    Για το παραμυθάκι, καμία παράκληση ή επιθυμία. Απλώς ήθελα να πω ότι δεν θεωρούσα σωστό να το εμφανίσω οπουδήποτε, από τη στιγμή που "χαρίστηκε". Άσε που υπάρχει και ολόκληρο το όνομα της Μ. μέσα... Εσείς μπορείτε να το κάνετε ό,τι θέλετε, εγώ δεν ήθελα να δημιουργήσω καμία παρεξήγηση μεταξύ μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή