"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Οδηγίες χρήσεως


Ο έρωτας κι ο ουρανός
δεν είν' στο χέρι κανενός
μονάχα στο δικό σου
...
Λοιπόν εδώ είν' η καρδιά
για όποιον δεν το ξέρει
...
εδώ και το μαχαίρι
που κάποτε έμπαινε βαθιά
...
Σκόρπιοι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου από τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Εξ απαλών ονύχων

Devianart
-------
Διάβασα:


Μήπως να πάμε από την αρχή; Από την αλφαβήτα;

Ακούω
Βλέπω
Γεύομαι
Διαβάζω
Εισπράττω
Ζητάω
Ηρεμώ
Θρυμματίζω
Ιχνηλατώ
Κωδικοποιώ
Λιώνω
Μετράω
Νιώθω
Ξεδιαλέγω
Οσμίζομαι
Παρατηρώ
Ρισκάρω
Συμπεραίνω
Ταξινομώ
Υπερασπίζω
Φρονώ
Χτίζω
Ψηλαφώ
Ωριμάζω

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

Λίγο ψηλότερα

Devianart... νομίζω...


Μ’ αρέσει να με βλέπω μέσα από τα μάτια σου.

Μακάρι να μπορούσα να με δω κι εγώ έτσι.

Σπάνια.

Μοναδική.

Υπέροχη.

Προς το παρόν χρειάζομαι τα γυαλιά σου.

Ελπίζω να καταφέρω σύντομα να το κάνω κι από μόνη μου.

Δεν γίνεται αλλιώς...

Αν δεν το δω κι εγώ,
σιγά-σιγά θα παραμορφωθεί η εικόνα που έχεις κι εσύ.

Το καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;

Θα με περιμένεις ως τότε;

Προς το παρόν...

Σ’ ευχαριστώ για την ομορφιά που μου χαρίζεις!





UPDATE: Άλλαξα τραγούδι μετά από ένα σχόλιο της Maya. Τους στίχους σας τους έβαλα σε σχόλιο. Συνήθως βάζω τραγούδια που ταιριάζουν με το ποστ, αλλά καμμιά φορά η άκρα αντίθεση μπορεί να πετύχει τον ίδιο στόχο. Ουστ, στους τζάμπα μάγκες λοιπόν... (Η αρχική επιλογή μου, παίζει αμέσως μετά.)

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Έ(κ)λλειψη

Εκείνες οι αγκαλιές που μου χάριζες ξέροντας καλύτερα κι από μένα πότε τις έχω ανάγκη (δεν νιώθεις την ανάγκη μου πια;...)

Τα μάτια σου που θόλωναν όταν πάλευαν να μιλήσουν κι εσύ τα φίμωνες (έκανες καλή δουλειά τελικά...)

Τα δάχτυλά σου που παιχνίδιζαν στα μαλλιά μου, πότε ασυναίσθητα και πότε προκλητικά (να και κάτι που κατάφερνε να μην σε υπακούει... να σε προδίδει...)

Η φωνή σου που έβγαινε από βαθιά και στόχευε ακόμα βαθύτερα (αυτό δεν μπορείς να μου το πάρεις...)

Τα χείλη σου που μισάνοιγαν στον ύπνο σου, σαν να περίμεναν να φιληθούν (πως να τους χαλάσω χατήρι;...)

Η μυρωδιά σου που μου κρατούσε συντροφιά μέχρι να σε ξαναβρώ (ακόμα κρατάει... κι ας μην...)

Το πάθος

Ο πόθος

Η λήθη

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007

Καλειδοσκόπιο


Πόσο ίδια όλα... Και πόσο διαφορετικά...

Περίεργο παιχνίδι της μοίρας αυτή η βραδιά...

Γιατί αυτή η ομοιότητα, η επανάληψη; Τι νόημα είχε να το ξαναζήσω όλο αυτό, αλλά με μία επικάλυψη μελαγχολίας για τη βασική διαφορά του τότε με το τώρα;

Μια βραδιά πανομοιότυπη με μιαν άλλη... Μα τότε ανάλαφρη, ανυποψίαστη, ελπιδοφόρα... Μια καθαρή και ξάστερη χαρά... Ούτε μία σκιά... Ενώ τώρα, βαριά στο στήθος, με την γνώση της κατάληξης να πικραίνει το στόμα, με τα «γιατί» να φέρνουν δάκρυα... που τα πνίγεις στο λαιμό, μην και βρεθούν πίσω απ’ τα μάτια... κι από κει ποιος τα σταματάει... αλίμονο, πόσα «γιατί» θα φέρουν ακόμα, αν τυχόν φανερωθούν!

Μα όλα ίδια...! Τα μέρη, το περπάτημα, το φιλί, η αφορμή, η επίσκεψη, τα λόγια, οι πράξεις... Να ζεις ένα παρατεταμένο déjà vu… Και να το ακολουθείς μην ξέροντας τι ακριβώς ψάχνεις, τι περιμένεις... Σχεδόν σαν υπνωτισμένη... Μ’ έναν εαυτό να το ζει, κι έναν απ’ έξω να το παρατηρεί και να προσπαθεί να το αξιολογήσει στον ίδιο χρόνο! Με κρίση θολή από τα ανάμικτα συναισθήματα που σε κατακλύζουν... Ανάμικτα όχι λόγω τον δύο εαυτών... Ανάμικτα και διαφορετικά, να έχει ο καθένας εαυτός σου ξεχωριστά! Καταιγισμός πληροφοριών, αναμνήσεων, γεγονότων... Να μην προλαβαίνει ο νους να επεξεργαστεί τίποτα, πόσο μάλλον η καρδιά να συνειδητοποιήσει τι νιώθει...

Το μόνο που ξεχώριζε κι επικρατούσε ήταν αυτή η αίσθηση της επανάληψης. Των στιγμών που ξανάρχονται και βιώνονται αυτούσιες μετά από 10 χρόνια. Με την ίδια διαδοχή, κατά τη διάρκεια μιας απρόσμενης νύχτας... Αλλά ιδωμένα μέσα από έναν σπασμένο καθρέφτη...

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Μία σελίδα και μια εποχή

Εικόνα από devianart

"Αγριόκυκνοι"
Ερμηνεία: ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ
Μουσική/Στίχοι: ΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΑΡΟΣ

Από την παράσταση "Μπιμπερό"
του Σταμάτη Κραουνάκη με την Σπείρα-Σπείρα
στην Αθηναΐδα τη σαιζόν 2005-2006.


Αγριόκυκνοι πετάνε
με κλωστές αόρατες δεμένοι
σχηματισμός προς το Νοτιά
τραβούν τα μάτια μου ψηλά
μία σελίδα και μια εποχή γυρνάνε

Χιλιάδες φιλιά
που τρέμουν στον άνεμο
άνοιξαν πάλι φτερά

Χιλιάδες πουλιά
λιμάνι απάνεμο
ψάχνουνε σ' άλλη στεριά

Τα φιλιά μου γδέρνουνε το δέρμα
μικρές πληγές περαστικές
μετανιωμένες προσευχές
μα υπάρχει πάντα μια αρχή
παραμονεύει έπειτα από κάποιο τέρμα

Χιλιάδες φιλιά
που τρέμουν στον άνεμο
άνοιξαν πάλι φτερά

Χιλιάδες πουλιά
λιμάνι απάνεμο
ψάχνουνε σ' άλλη στεριά

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Νυχτερινή βόλτα σε φθινοπωρινό τοπίο

- Πως είναι;

- Είναι νωρίς.

- Μέχρι στιγμής;

- Ήσυχα.

- Μόνο;

- Μόνο... νομίζω... και όμορφα κάπου - κάπου...

- Αρκεί;

- Όχι βέβαια! Αλλά προς το παρόν...

- Φοβάσαι;

- Κάνω πως όχι.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Η ΨΥΧΩΣΗ ΤΟΥ ΜΩΒ

Η καλή μας η Mauve_All, ρωτάει κι εμένα, μεταξύ άλλων:
Γιατί μωβ blog?
Δεν μπορώ να απαντήσω,
αν δεν κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν...

ΝΗΠΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Όποτε η καλή μου η μανούλα, θέλει να πει κακία για το γούστο μου, επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια την εξής ιστορία: «Όταν σε πήγαινα μικρή στο πανηγύρι (= Μεταμόρφωσης του Σωτήρος), όλο διάλεγες κάτι πορτοφολάκια λαχανί-πορτοκαλί με φωσφοριζέ χαντρούλες, κι έλεγα, πως βγήκε έτσι αυτό το παιδί...»

Σημ.1. Δείγματα για μωβ σε τόσο πρώιμο στάδιο δεν έχουμε

Σημ. 2. Εννοείται ότι κι όταν συμπίπτουν οι γνώμες μας, πάλι έχει μια δυσκολία να πει καλή κουβέντα, οπότε επαναλαμβάνει την ανωτέρω ιστορία, βάζοντας στην αρχή ένα «παρόλο που...» και στο τέλος ένα «ευτυχώς κάτι κατάφερα».


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ


Άγνωστο πως, αρχίζει πάντα να τελειώνει πρώτος ο μωβ μαρκαδόρος, να γίνεται 2 εκατοστά η μωβ ξυλομπογιά από το ξύσιμο, να αποφεύγουν να με ρωτάνε όταν επρόκειτο να μου αγοράσουν κάτι «τι χρώμα θες»...

Αποκορύφωμα: Κυκλοφορούν εκείνη την εποχή, κάτι στυλό χρωματιστά που μύριζαν κιόλας!!!! Όλα υπέροχα, αλλά με το μωβ... Ψύχωση!!! Έγραφα ασταμάτητα και μύριζα... Μέχρι τώρα θυμάμαι αυτό το άρωμα... Είχα ξετρελλαθεί, δεν έχω λόγια!!! Από τότε ως τώρα, δεν γράφω με άλλο χρώμα στυλό. Στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά...

Ρούχα δεν ψωνίζω μόνη μου – ακόμα – αλλά ξέρω ότι όταν βλέπω κάτι μωβ στις μεγαλύτερες ξαδέλφες μου, παρακαλάω να τους μικρύνει.


ΠΡΟ-ΕΦΗΒΕΙΑ


Κόβονται τα μπλε τετράδια μαχαίρι. Μόνο μπιχλιμπιδάτα, με βάση το μωβ. Επειδή δεν μου αρέσουν τα πολύ γλυκερά πράγματα, που θυμίζουν σετ αλληλογραφίας (τα θυμάστε;;;;), αρχίζω κοπτική-ραπτική! Μία από τις κορυφαίες δημιουργίες μου ήταν η εξής: Ήταν ένα μεγάλο σπιράλ, που είχε μωβ εξώφυλλο και στην μέση σε έναν κύκλο μια χαζοχαρούμενη ζωγραφιά. Έκοψα με ψαλίδι τον κύκλο, πέταξα την εικονίτσα και κόλλησα από μέσα μια φωτογραφία του Jon Bon Jovi!!!!!!!! Μόνο που το θυμήθηκα, μού ‘ρχεται να πάω στο πατρικό μου και να ψάχνω τα πατάρια!!!!!!!

Ξεκινούν επίσης να επικρατούν στην ντουλάπα μου τα μωβ ρούχα. Στα σχολικά, εξυπακούεται ότι πέραν στυλό και τετραδίων, είναι όλα μωβ. Γόμες, ξύστρες, χαρακάκια.... διαβήτη δεν κατάφερα να βρω ποτέ!

ΕΦΗΒΕΙΑ


Μοναστηράκι: Μωβ σαλβάρι, μωβ φανελάκι, μωβ σκουλαρίκια και δερμάτινα σανδάλια με τσαντάκι. Τα πρώτα ρούχα που ψώνισα μόνη μου. Ακόμα τα θυμάμαι. Ανείπωτη χαρά. ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ. Τότε άρχισαν να μου λένε πόσο όμορφη είμαι όταν φοράω μωβ. Και ακόμα δεν ξέρω, αν απλά μου πάει όπως λένε, ή αν με ομορφαίνει η χαρά που με πλημμυρίζει όταν το φορώ...

Χειμερινή κολεξιόν Μοναστηράκι: Μωβ κοτλέ ή μαύρο, και ζακάρ πουλόβερ σε μωβ αποχρώσεις ή μαύρο-γκρι. Συνδυάζονταν και σταυρωτά.

Τα «καλά» μου, από το Egg (υπάρχει άραγε ακόμα;).

Μακιγιάζ (αφού φύγω από το σπίτι εννοείται): Μωβ σκιά σε όλο το πάνω βλέφαρο και μαύρο μολύβι στην κάτω-μέσα μεριά του ματιού. Κραγιόν ροζ-μωβ, μην είμαι κι εντελώς φρίκουλας...

Παράπονο: Γιατί το Camel μαλακό να μην έχει χρώμα που ταιριάζει με τους μωβ αναπτήρες μου;;;; (ναι, δυστυχώς, από τότε καπνίζω...)

Μεγαλύτερο παράπονο: Γιατί η ζωή είναι τόσο σκατά;

Αφού βγήκα όπως βγήκα από την εφηβεία... και δόξα τω Θεώ λέω... μεγάλη μαυρίλα... Και από τα λίγα πράγματα που γλύκαιναν λίγο την μαυρίλα που είχα μέσα κι έξω: Το Μωβ μου! (και οι Deep Purple…)

20-ΚΑΤΙ



Κοίτα να δεις που τελικά η ζωή είναι ωραία...!!!

Και τον αγαπάω!!! Και μ’ αγαπάει!!!

Κι είμαι γυναίκα...

«Τώρα δεν τα βλέπεις μόνο εσύ, ρε μαλάκα, ξεκόλλα! Λιλά εσώρουχα?!?!? Θα τον ξενερώσεις εντελώς τον άνθρωπο! Ευτυχώς που ψωνίζεις και κανά μαύρο... Αυτά να πάρεις μαζί σου μόνο. Μην διανοηθείς να πάρεις αυτά τα τσιχλοφουσκέ!»

Κι ανακάλυψα και τα Body Shop…

Αφρόλουτρο White Musk, Body Lotion White Musk, όλα ασορτί, σαπουνάκια, αρωματικό λαδάκι... όλα με μωβ ετικετούλες, κάποια με μωβ περιεχόμενο... Ονειρεμένη μυρωδιά! Χαράχτηκε ανεξίτηλα σ’ όσους με ζούσαν τότε. Κι περισσότερο φυσικά σ’ εκείνον. (Κι έτσι..., για την ιστορία..., και τα λιλά του άρεσαν πολύ!)

Σπουδές:
- «Βρήκα το τάδε βιβλίο από τη Στέλλα από το τάδε έτος» - «Ποια Στέλλα; Την ξέρω;» - «Μια έτσι κι έτσι κι έτσι...» - «Μπα... δεν μού ‘ρχεται...» - «Μια που πάντα έχει κάτι μωβ;» - «Άααα!»

Δουλειά:
(μετά από τις 4-5 πρώτες παραγγελίες για γραφική ύλη)
- «Ναι, γειά σου Πόπη, παρέλαβα τα πράγματα, αλλά δεν μου έχεις βάλει τα 10 μεγάλα κλασέρ»
- «Δεν είχα μωβ, και αφού θα μου τά ‘στελνες που θα μου τά ‘στελνες πίσω, είπα να σου τα στείλω μια καλή στην επόμενη παραγγελία, που θα έχω στο χρώμα που θες»

(συνάδελφος σε καινούργιο συνάδελφο)
- «Που το βρήκες αυτό το μαρκαδοράκι?????»
- «Στο γραφείο της κοπέλας που είναι όπως μπαίνουμε...»
- «Πήγαινέ το γρήγορα πίσω και πάρε όποιο άλλο χρώμα θες! Α! Κι αν χρειαστείς ποτέ κανένα post-it για να σημειώσεις κάτι την ώρα που είσαι στο γραφείο της, μην πάρεις από τα μωβ, τα έχει μόνο για στόλισμα, τα άλλα χρησιμοποιεί»

30-ΚΑΤΙ


Έφτιαξα σπίτι. Έκανα παιδί. Αν «μαζεύτηκα»; Μπα...

Στο σπίτι βγήκα εντελώς off budget γιατί είχα την «ατυχία» ψάχνοντας για πλακάκια μπάνιου να δω κάτι μωβ. Τα οποία είχαν 3πλάσια διαφορά κι από τα πιο ακριβά που βρίσκαμε και αποκλείαμε. Σαν τον γερο-λαδά καθόμουν κάθε μέρα, όλη μέρα κι μαγείρευα τους λογαριασμούς να δω αν «βγαίνω» να τα πάρω. Μέχρι στον ύπνο μου τά ‘βλεπα. Στο τέλος, ενώ όλοι στην οικογένεια με σκυλόβριζαν, ο άντρας μου, είπε: «Κάθε φορά θα που πηγαίνει στην τουαλέτα, θα βγαίνει με τη φάτσα «δαρμένο κουταβάκι» και θα αναστενάζει. Μα ογδόντα χρονών να φτάσουμε, αυτό θα κάνει. Και θα το βλέπω εγώ, όχι εσείς. Αφήστε την να πάρει όποια θέλει, θα τα βολέψουμε με τα λεφτά».

Με το παιδί; Έπρεπε να δείτε τα μούτρα μου όταν μου είπαν ότι θα είναι αγόρι. Πάνε όλες οι φαντασιώσεις για μωβ παιδικό δωμάτιο, μωβ μωρουδιακά, μωβ αρκουδάκια και κουνελάκια... Μέχρι τώρα, όταν πάω να του ψωνίσω ρούχα, πρώτα πάω και βαριαναστενάζω πάνω από τις κρεμάστρες με τα κοριτσίστικα, κι ύστερα με μισή καρδιά πάω στα αγορίστικα. Από τα πιο πετυχημένα πειράγματα σχετικά με την τρέλα μου, είχε πει ο αδελφός μου, όταν ήμουν έγκυος, και με έβριζαν όλοι που στραβομουτσούνιασα όταν έμαθα περί του φύλου του: «Αυτή; Όλη μέρα θα το δέρνει το παιδί, για να το κάνει μωβ!!!». Πάντως το καμάρι μου, όταν ζωγραφίζει, διαλέγει πάντα τ’ αγαπημένα του μαύρο και μπλε, και όταν θέλει να κάνει κάτι για μένα – από πολύ μικρούλης – βάζει μωβ! Μωβ δέντρα, μωβ σύννεφα... Τι κι αν δεν υπάρχουν; Η μαμά να χαρεί...

Ακόμα όλοι μου χαρίζουν ό,τι μωβ βρουν. Όταν είναι να μου πάρουν κάποιο δώρο, θα ρωτήσουν πρώτα αν υπάρχει σε μωβ. Αν δουν κάτι, κάπου, που είναι ακριβό, παλτό ας πούμε, θα με ειδοποιήσουν άμεσα, μήπως μ’ ενδιαφέρει. Ακόμα και Πασχαλινά ή Χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά να βρουν σε μωβ, μου τα φέρνουν, γιατί «άντε να το πετύχεις!»...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Κάποτε μου είχαν πει ότι επειδή είμαι Σκορπιός, και το πετράδι μου είναι ο αμέθυστος που είναι μωβ... Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω, και το είχα πει στις Μωβ-blog-ίτισσες, είναι ότι δεν ξέρω άλλο χρώμα που να προκαλεί τέτοιο πάθος σε άνθρωπο. Πολλοί έχουν κάποιο αγαπημένο, αλλά χωρίς τέτοιες ακρότητες, όπως αυτές που διαβάσατε παραπάνω. Ενώ με το μωβ, υπάρχουν πολλές σαν κι εμένα. Άρα δεν νιώθω και τόσο ούφο. Πιστεύω ότι υπάρχει κάποια εξήγηση, κι απλά δεν την ξέρουμε. Κάτι παίζεται μ’ αυτό το χρώμα.

Ένα από τα πιο τρανταχτά περιστατικά που έχω ακούσει με την μωβ-ψύχωση είναι με την κόρη μιας φίλης μου Σουηδέζας. Τονίζω την εθνικότητα, γιατί μιλάμε για τέρας ψυχραιμίας. Βρισκόμασταν σε σπίτια με τα παιδιά μας, και έβλεπες όλες τις Ελληνίδες να ουρλιάζουμε στα παιδιά μας για τα αυτονόητα κι εκείνα να μας «γράφουν», και εκείνην να μιλάει ήρεμα και γλυκά και τα παιδιά της να υπακούουν χωρίς δεύτερη κουβέντα! Γνωρίζοντας λοιπόν την τρέλα μου με το μωβ, ήρθε μια μέρα σπίτι μου για καφέ, για να μοιραστεί μαζί μου την εξής εμπειρία:

Αυτή η μαμά λοιπόν, μ’ αυτό το «άγιο» παιδί, έχουν πάει σε μαγαζί με παιδικά ρούχα να αγοράσουν ένα δώρο για παιδικό πάρτυ. Η μικρή (γύρω στα 4; 5; τότε...) βλέπει ένα συνολάκι μωβ. Το παίρνει αμέσως από την κρεμάστρα και το πάει στη μαμά της για της το αγοράσει. Η μητέρα της λέει – με τον γνωστό ήρεμο τρόπο που συνήθως αρκούσε – ότι γλυκιά μου αυτό δεν γίνεται γιατί έχουμε λεφτά να αγοράσουμε μόνο το δώρο της φιλενάδας σου. Η μικρή επιμένει, κάτι πρωτοφανές. Η μαμά εξηγεί πιο αναλυτικά ότι προέχει να αγοράσουν δώρο, κλπ. Αυτό συνεχίζεται για αρκετή ώρα, και όσο «τραβάει» τόσο ανεβαίνουν οι τόνοι, κάτι το ξανα-μανα-τονίζω εντελώς πρωτόγνωρο για τα δεδομένα τους. Και τότε, όπως μου τα είχε διηγηθεί η Σουηδέζα φίλη μου, η μικρή πέφτει στο πάτωμα με τα ρουχαλάκια αγκαλιά, τα έσφιγγε, τα φιλούσε και ούρλιαζε κλαίγοντας: «Είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, τα αγαπάω, τα λατρεύω, αν δεν τα πάρω θα κλαίω για πάντα»!!!!!!! Εγώ κάπου κρυφογελούσα που επιτέλους και η «Σουηδέζα» είδε τη γλύκα, γιατί δεν είχε χρειαστεί ποτέ της να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο. – «Τι έκανες τελικά;» της λέω, να δω πως διάολο έμεινε πιστή στις αρχές της, ότι «αν του κάνεις το χατήρι την ώρα που κάνει έτσι το παιδί, θα το ξανακάνει συνεχώς». Και μου λέει με ύφος «κι η επιστήμη σηκώνει τα χέρια»: - «Της το αγόρασα, τι άλλο μπορούσα να κάνω; Προφανώς, όσο κι αν δεν το κατανοώ, ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εκείνην, για να φτάσει σε τέτοιες ακρότητες».
(Η μικρή Α. πάει πια σε μεγάλη τάξη του δημοτικού. Την συνάντησα μια μέρα που μόλις είχε γυρίσει από το σχολείο, και δεν γινόταν να μην προσέξω ότι φορούσε μωβ κορδέλα στα μαλλιά και είχε μωβ σάκκα. Κι εκείνη φυσικά, καρφώθηκε αμέσως στα νύχια μου και μου είπε πόσο της άρεσε το χρώμα που τα βάφω και πως όταν θα την αφήνει η μαμά της να τα βάφει, τέτοιο θα διαλέξει...)

Επανέρχομαι στο αρχικό «Γιατί Μωβ?» της Mauve_All:

Μετά από όοοοολα αυτά, νομίζω ότι δεν είναι να αναρωτιέται κανείς τι χρώμα θα διάλεγα όταν έστηνα το blog μου, ε; Τι άλλο...

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Η Στέλλα με τα μωβ γάντια*

*(εμπνευσμένο από το γνωστό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη
"Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια")


Τη «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» τη γνωρίζουμε. Και το τέλος της γνωρίζουμε. Το γιατί είχε αυτό το τέλος – ή, για την ακρίβεια, γιατί το προτίμησε, αν όχι το επέλεξε – άλλοι το συμμερίζονται, άλλοι απλά το κατανοούν και άλλοι δεν κατάλαβαν, ούτε θα καταλάβουν ποτέ.

Ας υποθέσουμε ότι το αντίθετο της γνωστής Στέλλας (με τα κόκκινα γάντια) θα ήταν μια Στέλλα με μπλε γάντια. Πως θα ήταν; Ας πούμε κάτι σαν την Αννέτα (Βούλα Ζουμπουλάκη, στην κιν/φική μεταφορά), που θα σκότωνε προκειμένου να παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί μ’ ένα παλικάρι σαν τον Μίλτο (Γιώργος Φούντας).

Αυτές τις δύο κατηγορίες έχει χοντρικά στο μυαλό του το κοινωνικό σύνολο. Μια κοινωνία που έχει μάθει να βάζει ταμπέλες και να κατατάσσει σε κατηγορίες. Που οτιδήποτε παρεκκλίνει, το απορρίπτει ως μη αποδεκτό, μην πω ως μη υπάρχον.

Εγώ θα σας μιλήσω για μια Στέλλα, που αγάπησε έναν Μίλτο τόσο πολύ, που προκειμένου να μπορέσει να συνυπάρξει μαζί του, έριξε λίγο μπλε στα κόκκινα γάντια της... κι αυτά έγιναν μωβ...

Στην αρχή την ξένιζε λίγο η εικόνα της στον καθρέφτη. Μωβ; Μωβ! Τα συνήθισε, τα αγάπησε. Ίσως κάπου παραδέχτηκε και πως ποτέ της δεν ήταν εντελώς κόκκινα, από πάντα τους μωβίζαν κάπως... Απλά όλοι είχαν μάθει να βλέπουν κόκκινο ή μπλε, κι έτσι την έμαθαν κι εκείνη.

Αυτή η πρώτη δόση μπλε όμως, δυστυχώς έμελλε να είναι μόνο η αρχή. Ο Μίλτος της, με πολύτιμο σύμμαχο την «κοινωνία», την έσπρωχναν να ρίχνει κάθε φορά κι άλλο λίγο, κι όσο ενέδιδε, ζητούσαν να ρίξει κι άλλο... κι άλλο... κι άλλο... Έπρεπε με κάποιο τρόπο να γίνει αποδεκτή. Να ταιριάξει. Το μωβ των γαντιών της προκαλούσε. Οι «άλλοι» δεν αναγνωρίζουν παρά τα βασικά χρώματα. Από ένα σημείο και μετά, όταν το πολύ μπλε την παραζάλισε και δεν ήξερε πόσο έχει ρίξει, γιατί το έχει ρίξει και γιατί συνεχίζει να ρίχνει, απλά άφησε ανοιχτή την κάνουλα... να ρέει...

Εκεί που θα ‘λεγε κανείς πως τώρα πια τα γάντια θα ‘πρεπε να έχουν γίνει εντελώς μπλε, ένα προσεκτικό μάτι, αν τα έβγαζε στο φως, θα έβλεπε ακόμη μια μωβ απόχρωση. Ψήγματα κόκκινου παρέμεναν πάντα... εκεί... ανεξίτηλα. Κι όχι απλώς δεν εξαφανίζονταν από το τόσο μπλε, αλλά το πολεμούσαν κιόλας. Άγριες, επώδυνες, αιματηρές μάχες... Δύο σταλίτσες κόκκινου ενάντια σε μια δεξαμενή μπλε... κι όμως... το έβλεπε κανείς καθαρά κάτω απ’ τον ήλιο: Αυτά τα γάντια ήταν μωβ. Μπλε... δεν τά’ λεγες.

Από κάθε μάχη προκύπτουν φθορές κι απώλειες. Παντού. Τα γάντια δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση ως πεδίο μάχης. Έτσι, άρχισαν να ξεφτίζουν, να μαδάνε... σύντομα είχαν γίνει σχεδόν κουρέλια. Πάντα μωβ, αλλά κουρέλια πια. Η Στέλλα έπρεπε τότε να παρέμβει. Έπρεπε να ράψει καινούργια γάντια, δεν γίνεται να είναι κανείς δίχως. Οπότε το δίλημμα πια ήταν ένα. Τι χρώμα θα ήταν τα υλικά που θα διάλεγε, ώστε να κάνει τις απαραίτητες επιδιορθώσεις.

Χίλιες φωνές... Από παντού... Κι από τους έξω... Κι από μέσα της...
«Όχι μπλε», «όχι κόκκινο», «όχι μπλε», «όχι κόκκινο»... Πάλευε να τα συμβιβάσει: «Μωβ; Γιατί όχι μωβ; Γιατί να πρέπει ή κόκκινο ή μπλε;» Αμείλικτες οι απαντήσεις: «Πρέπει να διαλέξεις ένα απ’ τα δύο, το μωβ ξέχασέ το, δεν υπάρχει, δεν πρέπει να υπάρχει, κακώς το δημιούργησες, πως τολμάς να ξεχωρίζεις, να διαφοροποιείσαι, ποια νομίζεις πως είσαι, όλες οι άλλες γυναίκες που έχουν κόκκινα ή μπλε θεωρείς πως είναι κατώτερες;»

Η Στέλλα με τα μωβ γάντια, σκέφτηκε πως αφού πρέπει οπωσδήποτε να αποβάλλει το ένα χρώμα και να κρατήσει το άλλο, πρέπει να διαλέξει αυτό που είναι πιο κοντά στη φύση της. Αφού θα πονέσει που θα πονέσει, να πάει όσο γίνεται πιο κοντά στο φυσικό της κι όχι στο «φορεμένο». Και θυμήθηκε πως σ’ αυτή τη ζωή ήρθε με κόκκινα γάντια κι όχι με μπλε. Επέλεξε να τα κάνει μωβ, όπως έχει δικαίωμα κάθε άνθρωπος να ορίζει το δρόμο του. Γεννιόμαστε μεν, διαμορφωνόμαστε δε.

Κάποια Στέλλα που θα διάλεγε να κρατήσει το μπλε, θα αφαιρούσε τα άλλα κομμάτια με επεμβάσεις χειρουργικής ακριβείας. Μια Στέλλα που διαλέγει το κόκκινο, δεν ξέρει από λεπτεπίλεπτες κινήσεις. Ούτε περιμένει το Μίλτο στη γωνία με το μαχαίρι. Το μαχαίρι το παίρνει μόνη της, το στήνει, και παίρνει φόρα για να πέσει πάνω του. Μόνο έτσι θα την πλημμυρίσει πάλι το κόκκινο... και θα ποτίσει και τα γάντια της.

Όχι πολύ... τόσο – όσο... Ίσα για να βλέπουν αυτοί που αναγνωρίζουν μόνο τα βασικά χρώματα. Να μπορούν να την κατατάξουν. Αφήστε τους να νομίζουν ότι την κατέταξαν. Ότι την έβαλαν στα κουτάκια τους. Και πάλι ένα προσεκτικό μάτι, όταν τη συναντήσει σε άπλετο, καθαρό φως, θα διακρίνει ένα γλυκό μωβ να τυλίγει τα χέρια της...

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Με αφορμή ένα κουκουνάρι...


Σε ένα από τα παλιότερα post μου, στην Λίστα Με Τα 10 Τραγούδια, είχα υποσχεθεί με αφορμή το Νο 10 της λίστας, να αναφερθώ, εν καιρώ, εκτενέστερα σε μία άσκηση που είχαμε κάνει όταν ήμουν στη σχολή, την οποία είχα βρει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο λόγος που το άργησα τόσο, είναι ότι έψαχνα να βρω ένα ποίημα που είχα γράψει τότε - στα πλαίσια της άσκησης - το οποίο είναι το πρώτο πράγμα που έγραψα ποτέ, και δεν μπορούσα να μην το έχω εδώ.

Η άσκηση είχε ως εξής: Έπρεπε ο καθένας μας να βρει ένα αντικείμενο, το οποίο όμως να μην είναι τεχνητό, αλλά να υπάρχει στην φύση. Αυτό έπρεπε μετά να το ζωγραφίσουμε με μολύβι μόνο ως σκίτσο, στη συνέχεια να το ζωγραφίσουμε κανονικά με χρώματα, έπειτα τα φτιάξουμε ένα γλυπτό με ό,τι υλικό θέλουμε (όλα αυτά, κυρίως όσο προχωράμε στα στάδια, δεν είναι απαραίτητο να είναι ρεαλιστικά), ακολούθως να γράψουμε ένα ποιήμα, μετά εμπνευσμένοι από το ποίημα και όλα τα προηγούμενα, να φτιάξουμε 4 ζωγραφιές/πίνακες πάλι με ότι υλικό θέλουμε και στο τέλος να διαλέξουμε μια μουσική (βλ. Νο 10 λίστας) που να "ντύνει" όλο αυτό που έχει προκύψει και να δημιουργήσουμε μία χορογραφία πάνω σ' αυτή τη μουσική που να τα εμπεριέχει όλα (ως έμπνευση και πάλι). Ελπίζω ΚΑΙ να τα θυμάμαι καλά ΚΑΙ να σας τα μετέφερα καλά... Η ουσία είναι ότι βγαίνουν υπέροχα πράγματα μέσα από αυτή τη διαδικασία, μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου και αν το κάνεις με άλλους, μαθαίνεις και τους άλλους καλύτερα. Οπότε ήθελα να σας την περιγράψω, για να την δοκιμάσετε - είτε μόνοι σας, είτε με φίλους σας - αν έχετε καλλιτεχνικές ανησυχίες. Το σίγουρο είναι ότι θα περάσετε μια χαρά!

Εγώ είχα διαλέξει ένα κουκουνάρι. Ανοιχτό. Το λέω γιατί από τα 15 άτομα, είχε διαλέξει άλλο ένα άτομο κουκουνάρι, αλλά κλειστό. Κι αν μας ξέρατε θα βλέπατε ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Ούτε αυτό που διαλέξαμε, ούτε αυτά που προέκυψαν εξ αυτού στην πορεία της άσκησης. Το ποίημα που είχα γράψει λοιπόν, το ψάχνω σχεδόν από τότε που πρωτοάρχισα το blog και δημιούργησα τις κατηγορίες "Πρώτες απόπειρες" και "Σχολής ενθυμήματα". Άφαντο. Έπαψα να ψάχνω. Ήξερα ότι θα μου εμφανιστεί από μόνο του όταν δεν θα το περιμένω. Και μου εμφανίστηκε προχθές. Σε ένα ξεκαθάρισμα που έγινε στο σπίτι μου. Κυριολεκτικό και μεταφορικό. Ήρθε μπροστά μου πιο επίκαιρο από ποτέ...

Πλεγμένα πέταλα. Μικρές κρυψώνες.
Μην το φοβάσαι!
Η όψη σε κάνει να τρομάζεις στην ιδέα του να τις ψάξεις.
Όμως είναι απλούστατο.
Ούτε κόπος, ούτε ιδιαίτερη προσπάθεια.
Μην το φοβάσαι!
Αρκεί να το θελήσεις πραγματικά, να το αγαπήσεις.
Θα δεις, ανοίγει μόνο του σαν τριαντάφυλλο.
Σου προσφέρει τα πάντα.
Το Χρώμα του. Τη Γεύση του. Το Άρωμά του.
Μην το φοβάσαι!
Και μη σκεφτείς την εύκολη λύση.
Αν ξεριζώσεις κάθε του πέταλο για να αποκαλύψεις
τις κρυψώνες...
απλώς θα το καταστρέψεις.
Θα περάσει ο χρόνος.
Θα φυτρώσουν άλλα πέταλα πάνω στις πληγές του.
Όμως δεν θα είναι πια το ίδιο.
Θα ανοίγει δυσκολότερα.
Το Χρώμα θα έχει ξεθωριάσει.
Η Γεύση θα έχει πικρύνει.
Το Άρωμα θα έχει ξεθυμάνει.
Θα φοβίζει περισσότερο, γιατί θα φοβάται περισσότερο.
Κι όσο θα βρίσκονται κάποιοι να το βιάζουν,
αυτό θα αλλοιώνεται, θα μεταλλάσεται.
Τα πέταλα θα γίνουν αγκάθια...
που θα προστατεύουν όμως
μια μάζα
Σταχτιά, Πικρή και Άοσμη.

Θα έρθει σε σημείο που δεν θα προκαλεί πια φόβο.
Ίσως οίκτο, ίσως αηδία...
Και δεν θα αξίζει να το αγαπήσει κανείς.
Μέχρι να μαραθεί...

Υ.Γ. Στη διάρκεια της χρονιάς, είχε έρθει ένα καινούργιο παιδί. Ήταν μόλις 18 χρονών, ενώ ο μέσος όρος είμασταν γύρω στα 24. Εμένα δεν με χώνευε καθόλου, με θεωρούσε πολύ σκληρή και κυνική. Δεν είχα κάνει και καμμία προσπάθεια για του αλλάξω γνώμη, εδώ που τα λέμε... Προς το τέλος της χρονιάς, εκθέσαμε τα έργα μας από αυτήν την άσκηση, στην οποία εκείνος δεν είχε συμμετάσχει, γιατί είχε γίνει στις αρχές του έτους, πριν έρθει. Μακάρι να είχα να σας δείξω φωτό από αυτά που είχα ζωγραφίσει και από το γλυπτό μου... Ο "μικρός" τα είδε... διάβασε και το ποίημα... Και τον θυμάμαι πάντα, με τι ύφος ήρθε να με βρει...
"Στην αρχή δεν σε χώνευα καθόλου. Μετά έβλεπα πολλά καλά στοιχεία, αλλά πάντα μια σκληρότητα. Αρκετές φορές φανερώθηκε μια απίστευτη ευαισθησία. Και μετά πάλι το προσωπείο... Δεν με έχει μπερδέψει ποτέ άνθρωπος περισσότερο." Περίμενα γεμάτη περιέργεια να δω που θα το πάει. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ προσωπικά, εκτός μαθήματος. "Αλλά τώρα που βλέπω όλα αυτά... Νομίζω ότι καταλαβαίνω... ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ????????"

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

29/10/1972


This? Last year!

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα κάπως...
Απ' ότι προσπαθούν να με πείσουν όλοι οι άλλοι τουλάχιστον...

Εγώ έχω τις αμφιβολίες μου...
Καλώς ή κακώς, έχω την εντύπωση ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ!
Που να σκάσουν!!!

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Το Μπλογκοπαίχνιδο της Φάβας!

Μας ζήτησε η Φάβα να φωτογραφίσουμε και να "ανεβάσουμε" κάποια αγαπημένα, προσωπικά αντικείμενα. Λόγω της γνωστής μου ψύχωσης με το μωβ, διάλεξα 3-4 πράγματα αυτού του χρώματος. Το τονίζω, διότι λόγω της εξαιρετικά κακής ποιότητας των φωτογραφιών μου, θα πρέπει να το... φανταστείτε λίγο το πράγμα! Οπότε όταν θα βλέπετε παράκατω τα αντικείμενα, να ξέρετε ότι όλα είναι ένα υπέροχο λιλά χρώμα, εκτός από την ταμπακιέρα μου, που είναι καραμώβ. Για πάμε να δούμε:


Από αριστερά βλέπουμε την ταμπακιέρα μου. Την απέκτησα φέτος το καλοκαίρι στο Σαρμ - Ελ - Σέιχ, από φίλο που διατηρεί μαγαζί με τουριστικά είδη. Μου την χάρισε επειδή είναι μωβ. (Μέχρι κι εκεί μ' έχουνε μάθει...)

Δεξιά είναι το απόλυτο φετίχ μου. Agenda και πορτόφολι, δερμάτινο, της Filofax. Αν κάτσω να σας περιγράψω τι και τι έκατσα κι έκανα για να το αποκτήσω, θα ειδοποιείσετε τους καλούς κύριους με τις άσπρες ρόμπες να έρθουν να με μαζέψουν! Ένα θα σας πω: Το "μπάνισα" το 2002 και το απέκτησα το 2007!!! (Όταν μιλάμε για κολλημένο και παθιασμένο άνθρωπο, δεν έχετε ιδέα πόσο...)

.

Εδώ είμαστε... ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΡΩΜΑ!!! Που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια... Εγώ φοράω Escada το πρώτο, το κλασσικό. Ο αγαπητός σύζυγος όταν του ζήτησα να μου τη φέρει από κάποιο ταξίδι του, παραμυθιάστηκε από την πωλήτρια, και μου αγόρασε αυτό. Λεγόταν Loving Bouquet και ήταν Special Limited Edition της Escada για εκείνη την άνοιξη (2000; 2001; θα σας γελάσω...). Αφού τον πέρασα γενεές 14 που τόλμησε να "τσιμπήσει" στο promotion της πωλήτριας, αντί να κάνει ό,τι του ζήτησα, άνοιξα το κουτί. Πρώτον: Πιο όμορφο χρώμα και μπουκάλι δεν θα μπορούσε να έχει! Δεύτερον: ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΥΡΙΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!!! Το κρατάω ακόμα κι ας έχει τελειώσει από χρόνια... Για στόλισμα... Για να το μυρίζω από καιρού εις καιρόν... Και για κάτι ακόμα: Για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι ακόμα κι αν είχα δίκιο σε πολλά πράγματα και οδηγήθηκε μία κατάσταση εκεί που οδηγήθηκε, δεν είχα και ΠΑΝΤΑ δίκιο! (για να λέμε και του στραβού το δίκιο...) (πόσες φορές είπα δίκιο;)

.


Ένα από τα 2-3 κολλιέ που έχω αγαπήσει τρελά!!! Κοσμήματα δεν φοράω, εξαιρετικά σπάνια. Αν όμως κάτι μου "κάτσει καλά", δεν το βγάζω από πάνω μου! Αυτό μου ήρθε με courier από Αγγλία ως δώρο για τα γενέθλιά μου, συνοδευόμενο από μία γλυκύτατη ευχετήρια κάρτα, πριν 3 χρόνια, τέτοιες μέρες, από μία σπάνια κοπέλα, που αγαπώ πολύ! Η κίνησή της, πέρα από το δώρο που πέτυχε διάνα το γούστο μου, είναι κάτι που εκτίμησα αφάνταστα και θα θυμάμαι πάντα.



Κι ένα κεράκιιιι.... Σιγά μη δεν έβαζα κερί!!! Τα λατρεύω τα κεριά!!! Το συγκεκριμένο είναι επίσης από Αγγλία, έχει υπέροχη συσκευασία, πανέμορφα χρώματα μέσα (δεν το φωτογράφισα μέσα, γιατί έτσι κι αλλιώς από τη χρήση, δεν έχουν διατηρηθεί τα σχεδιάκια που είχε αρχικώς) και ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ μυρωδιά!!!

Φαβούλα; ΟΚ; Δεν έχεις παράπονο, έ; Εγώ πάντως πέρασα πολύ όμορφα με το παιχνίδι σου! Νά 'σαι καλά!!!

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Περί αυτού του "για πάντα"...



Από αυτό το άρθρο, ξεχωρίζω κάτι που με εντυπωσίασε
και μου θύμισε κάτι που είχα βρει παλιότερα
και το είχα ανεβάσει σε ένα από τα πρώτα post μου.


Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, συνιδρυτής με τον Ζαν Ντανιέλ του εβδομαδιαίου πολιτικού περιοδικού «Nouvel Observateur». Ο 84χρονος φιλόσοφος αυτοκτόνησε μαζί με τη σύντροφό του, η οποία έπασχε από ανίατη ασθένεια στην κατοικία τους στο Βοσνόν. Στενή φίλη του ζεύγους αντιλήφθηκε το δραματικό τέλος της 58χρονης κοινής ζωής τους το πρωί της Δευτέρας. Μάλιστα, πάνω στην κεντρική πόρτα του σπιτιού υπήρχε η επιγραφή με την ένδειξη «ειδοποιείστε την χωροφυλακή».

Τα πτώματα βρέθηκαν το ένα πλάι στο άλλο, ενώ δίπλα τους βρέθηκαν γράμματα προς τους οικείους τους. Μάλιστα, προ ημερών ο Γκορζ εκμυστηρεύθηκε σε στενή φίλη ότι τον προβλημάτιζε πολύ η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της Ντορίν.

Για την «Ντορίν του» στο πρόσφατο βιβλίο «Ιστορία της Ντ., ιστορία μιάς αγάπης» ο Γκορζ είχε γράψει: «Μόλις συμπλήρωσες τα 82, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Ζούμε μαζί 58 έτη και σε αγαπώ σήμερα περισσότερο από ποτέ. Εσχάτως, σε ξαναερωτεύτηκα άλλη μια φορά και να γνωρίζεις, φέρω μέσα μου ένα 'κενό', το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται μόνον όταν σε αγκαλιάζω».


Επειδή στα τελευταία post...
σαν πολλά να είπαμε για
σχέσεις, αγάπες, έρωτες...
κλπ κλπ κλπ...

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Γκόμενος: Αυτός ο άγνωστος!


Κουβεντιάζω πολύ για σχέσεις τελευταία.
Μιλάω με φίλους, από κοντά, απ’ το τηλέφωνο, απ’ τα blogs, απ’ τα chats… Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε... Πολύ κουβέντα, όμως!

Στα περισσότερα συμφωνούμε. Έχουμε παρόμοιες απόψεις, παρόμοιες εμπειρίες, παρόμοια παράπονα. Όλα καλά και άγια.
Κοινό μέτωπο. Απέναντι σε ποιους όμως;

Αυτοί οι «άλλοι», ποιοι είναι; «Αυτός» που μού ‘κανε εκείνο, «Αυτή» που μου φέρθηκε έτσι, «Αυτοί-ες που μου φάγανε τη ζωή μου».... Ποιοι είναι όλοι τούτοι; Ανήκουν σε κάποια άλλη συνομοταξία; Έχουν καμιά ταμπέλα στο κούτελο; Σε τι διαφέρουν από εμάς, που μια χαρά τα συμφωνούμε και «τα βρίσκουμε»; Υπάρχει διαχωρισμός σε καλούς και κακούς;

Φαντάζομαι «εμάς» από τη μια, και τους «άλλους» από την άλλη. Να μιλάνε κι αυτοί – αν γνωρίζονταν – μεταξύ τους. Και να ρίχνουν δίκιο ο ένας στον άλλον, να λένε τον πόνο τους από αυτά που έχουν τραβήξει από «εμάς», να λένε «Μα που πάμε και τους/τις πετυχαίνουμε»...

Το καλύτερο παράδειγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι όλοι από την ίδια πλευρά στεκόμαστε, είναι να τα φτιάξετε με κάποιον-α φίλο-η σας. Τι ωραία όλα στην αρχή, ε; Βρε να μην μας έχει γυρίσει στο τσάμικο τόσο καιρό, τι χάναμε, αφού εμείς τα βρίσκουμε, ταιριάζουμε, συμφωνούμε, που πάντα έλεγα ότι είσαι γαμώ τα παιδιά...

Μέχρι να στραβώσειειειεει... Εεεε;
Είδατε για πότε το «γαμώ τα παιδιά» μετατρέπεται σε «μα τι μαλάκας»;

Επειδή λοιπόν κανένας δεν μεταλλάσσεται σε ΤΕΤΟΙΟ βαθμό εν μία νυκτί, κάτι άλλο παίζει...
Κάτι βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Τι κάνουμε ρε παιδιά? Όλοι μας.
Όλοι ίδιοι είμαστε στα 5-10 βασικά πράγματα.
Όλοι Friskies και αγάπη θέλουμε...

Για πείτε...

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Άντε, και καλό μήνα...

Αναδημοσίευση από το in.gr:

Αρθρο της Εβδομάδας 1/10/2007

Μήπως είστε σε μια «δύσκολη» σχέση;
Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πολλές φορές άνθρωποι κατά τα άλλα λογικοί, οργανωμένοι, επιτυχημένοι σε διάφορους τομείς βρίσκονται σε μια σχέση η οποία αποδεικνύεται «δύσκολη», κάτι το οποίο όμως είτε οι ίδιοι δε βλέπουν, είτε δε θέλουν να παραδεχτούν. Και θα πρέπει να πούμε ότι η γραμμή που διαχωρίζει τη δύσκολη από την προβληματική σχέση είναι πολύ λεπτή.

Οι λόγοι για τους οποίους μια σχέση είναι δύσκολη ποικίλουν: κάποιοι από αυτούς είναι αντικειμενικοί (όταν π.χ. το ζευγάρι ζει σε διαφορετικές πόλεις ή χώρες ή υπάρχουν πρακτικά προβλήματα), αλλά τις περισσότερες φορές πρόκειται για λιγότερο χειροπιαστούς λόγους που σχετίζονται με υποκειμενικούς παράγοντες.

Υπάρχουν κοινά θέματα στις «δύσκολες» σχέσεις: όταν ένας άνθρωπος πιστεύει ότι από το να είναι μόνος του στη ζωή καλύτερα να έχει έναν οποιονδήποτε, ακόμα και ακατάλληλο σύντροφο, όταν το ένα από τα δύο άτομα «αγαπάει» πολύ, έτσι που πνίγει τον/τη σύντροφό του, όταν η σχέση προχωράει τόσο γρήγορα που τα μέλη της δε προλαβαίνουν να γνωριστούν και να ακολουθήσουν με το ρυθμό τους, όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες του ενός μέσα στη σχέση.

Αλλά δύσκολες είναι και οι σχέσεις όταν άντρες ή γυναίκες αισθάνονται παγιδευμένοι, ότι η σχέση δεν οδηγεί πουθενά, ότι υπάρχει συναισθηματική εξάρτηση, όταν υπάρχει ψυχική ή σωματική βία, όταν το άτομο νιώθει ανήμπορο να κάνει τις απαραίτητες δραστικές αλλαγές στο συναισθηματικό τομέα για να βελτιώσει τη ζωή του.

Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν σε «δύσκολες» σχέσεις;

Ο νούμερο ένα λόγος για τον οποίο αποφασίζει να μείνει κάποιος σε μία δύσκολη σχέση είναι γιατί δε συνειδητοποιεί τη φύση της σχέσης του! Έτσι, ενώ μπορεί κάποιος να είναι σε μια «δύσκολη» σχέση, για διάφορους λόγους το αρνείται, δε θέλει να το αναγνωρίσει, ή επιθυμεί τόσο πολύ να αλλάξουν τα πράγματα, που διαρκώς δίνει μια ακόμα ευκαιρία (η οποία βέβαια κάθε φορά διαψεύδεται).

Ο φόβος της μοναξιάς, της κοινωνικής κατακραυγής και του στίγματος, του «τι θα πουν οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι» είναι από τους συχνότερους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι μένουν στις λάθος σχέσεις. Αλλοτε πάλι επιλέγει να μείνει κανείς σε μια δύσκολη σχέση επειδή αυτό είναι βολικό, επειδή φοβάται το άγνωστο, ή επειδή έχει την ανασφάλεια της επόμενης μέρας.

Ανθρωποι οι οποίοι δεν έχουν αυτοπεποίθηση και πιστεύουν ότι δεν αξίζουν τίποτα παραμένουν στις λάθος σχέσεις γιατί θεωρούν ότι κανείς άλλος δεν θα τους κοιτάξει. Αλλά υπάρχουν και τα άτομα τα οποία έζησαν συναισθηματικά δύσκολα παιδικά χρόνια και δεν έχουν μέσα τους σχηματίσει το αρχέτυπο, το καλούπι μιας υγιούς, αληθινής σχέσης.

Αν λοιπόν κανείς ανησυχεί ότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση του, αλλά δυσκολεύεται να το εκφράσει με λόγια, καλό θα είναι να ανατρέξει στην παρακάτω λίστα προκειμένου να διαπιστώσει εάν κάποια από αυτές τις δηλώσεις περιγράφουν αυτό που βιώνει και αισθάνεται.

Τα σημάδια που δείχνουν ότι βρίσκεστε σε μια «δύσκολη» σχέση:

Στον τομέα της επικοινωνίας:

Ξέρετε πως όσο ασήμαντη ή αθώα είναι μια διαφωνία με τον/τη σύντροφό σας, θα πάρει τεράστιες διαστάσεις και θα καταλήξει σε καυγά

Θα θέλατε να πείτε κάτι, αλλά όταν το ξεστομίζετε, ακόμα και αν είναι ένα καλοπροαίρετο σχόλιο ή κριτική, η κατάληξη είναι δραματική, οπότε προτιμάτε τη σιωπή

Ότι και να πείτε ο/η σύντροφός σας το παρερμηνεύει και το διαστρευλώνει

Αισθάνεστε ότι θέλετε να ουρλιάξετε και να βρείτε το δίκιο σας

Όταν ο/η σύντροφός σας πρεσβεύει ότι η σιωπή είναι χρυσός
Ενώ παράλληλα θεωρεί πως ό,τι και να πείτε είστε επιθετικός

Στον τομέα του εσωτερικού σας κόσμου:

Δεν τολμάτε να εκφράσετε τα όνειρα, τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες σας

Αισθάνεστε ότι ο/η σύντροφός σας σας υποτιμά

Αισθάνεστε ότι κάτι κάνετε λάθος

Έχετε χάσει τη χαρά της ζωής, αλλά ελπίζετε ότι ο/η σύντροφός σας θα σας τη ξαναδώσει σύντομα

Φοβάστε τον χωρισμό ή το διαζύγιο, αλλά παράλληλα το επιθυμείτε

Όταν βλέπετε ευτυχισμένα ζευγάρια αναρωτιέστε τι σκοτεινά μυστικά κρύβουν

Αισθάνεστε εξουθένωση ή ότι έχετε στραγγίξει στην προσπάθειά σας να αγαπάτε τον/τη σύντροφό σας με τον τρόπο που επιθυμεί

Αισθάνεστε ότι η ζωή σας είναι συνδεδεμένη με ένα «συναισθηματικό πιράνχας», αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο νιώθετε ανίκανος/η να απομακρυνθείτε

Στον τομέα της συμπεριφοράς:

Διαρκώς μαλώνετε για το κάθε τι

Τα πάντα είναι σύνθετα: η ζήλεια, οι εντάσεις και το παρελθόν του καθενός γίνονται αντικείμενα καυγάδων για το παραμικρό

Ανέχεστε συμπεριφορές από τον/τη σύντροφό σας τις οποίες δε δέχεστε από κανέναν άλλο

Αισθάνεστε παγιδευμένοι στη σχέση

Ο/η σύντροφός σας δε χάνει ευκαιρία να σας πει ότι κάνετε λάθος και ότι είστε βλάκας

Το να παραδεχτείτε ένα σφάλμα είναι σαν να υπογράφετε την καταδίκη σας

Ο/η σύντροφός σας σας κατηγορεί ότι είστε άπιστος/η, ότι σχεδιάζετε να τον εγκαταλείψετε και βλέπει κάτι κακό και στην πιο απλή δραστηριότητά σας

Μήπως στα ζητήματα της καρδιάς πρέπει να αποφασίζει το κεφάλι;

Δυστυχώς, μια «δύσκολη» σχέση συντηρείται από δύο άτομα, όπως και για να υπάρξει κακοποίηση (σωματική, λεκτική ή συναισθηματική) χρειάζονται δύο άτομα. Αυτό σημαίνει ότι θύτης και θύμα έχουν ευθύνη.

Αν είστε σε μια δύσκολη σχέση και αισθάνεστε ότι είστε το θύμα, θα πρέπει να βάλετε έναν τέλος στην κατάσταση αυτή, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται. Ακόμα και αν είστε σε κίνδυνο, υπάρχουν τρόποι να βρεθείτε στην ασφάλεια.

Αν η σχέση σας δε σας καλύπτει, αν αισθάνεστε παγιδευμένοι και ότι δεν υπάρχει βελτίωση παρά τις ευκαιρίες που έχετε δώσει ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας: υπάρχουν και άλλα πράγματα σημαντικότερα από έναν γάμο ή μία σχέση, όπως η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός, η ηρεμία, η αρμονία, η γαλήνη, η ελευθερία.

Αν ο/η σύντροφός σας σας λέει ότι σας αγαπάει αλλά παρόλα αυτά δεν εντοπίζετε κανένα από τα χαρακτηριστικά της αγάπης και ζείτε μέσα σε φόβο και κίνδυνο, κάντε οτιδήποτε χρειάζεται για να εξασφαλίσετε την σωματική και ψυχική σας ακεραιότητα.

Δώστε στον εαυτό σας τον όρκο της ωριμότητας

«Είμαι ένα άτομο που έχει ένα παρελθόν που θα πρέπει κανείς να το σεβαστεί, έχω ένα παρόν να το ευχαριστηθώ και ένα μέλλον να χτίσω.

Είμαι απολύτως ικανός/ή να ζήσω τη ζωή μου γεμάτα, με τον τρόπο που επιθυμώ. Δε χρειάζομαι έναν άντρα ή μία γυναίκα για να με κάνει να νιώσω ότι είμαι κάποιος, αλλά μια σωστή και αμοιβαία σχέση θα πλουτίσει τη ζωή μου.

Δεν θα εμπλακώ ξανά σε άρρωστες σχέσεις. Δε θα δημιουργήσω γνωριμίες, φιλίες ή ερωτικές σχέσεις με άτομα που δε με σέβονται και δε με εκτιμούν.

Επιζητώ ειλικρίνεια, αποδοχή, σεβασμό και εμπιστοσύνη στις σχέσεις μου. Θα οδηγήσω τη ζωή μου στη σωστή κατεύθυνση και θα επενδύσω μόνο σε υγιείς σχέσεις.

Ακόμα και αν βρω εμπόδια μπροστά μου δε θα λυγίσω και θα αντλήσω από τις δυνάμεις μου για να τα ξεπεράσω».

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

Μυστικά και ψέματα



Μου είχες υποσχεθεί να μη μου πεις ποτέ ψέματα
Υπόσχεση που την κρατάς καλά
Σφίγγοντας τα δόντια
Τρέμοντας μην ξεφύγει λέξη
Ίσκιος έγινες και ξεμακραίνεις
Καμμιά λέξη δεν βγάζεις πια
Αποφάσισες ερήμην μου

Κάποια αλήθεια δεν έχεις να μου πεις;
Ας έχει αγκάθια, ας ματώσει, μα ας ειπωθεί
Ίσως πονέσει λιγότερο από την απουσία

Ψάξε καλά στα περασμένα λόγια μου
Εκεί θα βρεις στηρίγματα να απλωθείς
Μη φοβηθείς το...
Αλήθεια... τι φοβάσαι; Εγώ αυτό το θολό χάσιμο
Τα μυστικά είναι ίδια με τα ψέματα, σε θολά νερά οδηγούν
Ανώφελα θα ψάχνουμε να ιδωθούμε μέσα στη δίνη τους

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Πέτα με ψηλά

Με αφορμή αυτό:

http://xnoudi.blogspot.com/2007/09/blog-post_21.html#comments


και στη συνέχεια κάποιες κουβέντες που ανταλλάξαμε με τον anthrakoryxo στο προηγούμενο post μου:

anthrakoryxos said...
Η μαγική Τάνια.
Ξεκινάμε μόνοι μας τελειώνουμε μόνοι.
Με μικρά διαλλείματα ψευδαισθήσεων, ότι η σκέψη το βλέμμα, η ψυχή, που δύο έχουν, μπορούν να ταυτιστούν και να πορευθούν για πάντα μαζί..

@anthrakoryxos
Συμφωνώ μ' αυτήν την άποψη. Ξέρεις με τι διαφωνώ; Με το να αφήνουμε αυτήν ακριβώς την επίγνωση να ορίζει τη διάρκεια αυτών των διαλλειμάτων. Πολλοί πέφτουν σ' αυτήν την παγίδα... Κι είναι κρίμα... Ας αφήνουμε το διαλλειματάκι να πάει όπου και για όσο θέλει...


με αφορμή όλα τα παραπάνω λοιπόν, αφιερώνω αυτό το τραγφύδι που λάτρεψα σε μια δύσκολη στιγμή, σ' αυτούς που ο φόβος της προδιαγεγραμμένης κατάληξης, δεν τους αφήνει να απολαύσουν το διάλλειμα... Για όσο...

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007

Είμαστε μόνοι (αλλά είμαστε μαζί ... ;)


Την πόρτα κλείσε την ψυχή
Και το παράθυρο
Δεν θέλω βήματα ανθρώπων
Πια ν' ακούγονται

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Κι ό,τι θυμόμαστε σκληρά
Θα μας πληγώνει
Είμαστε μόνοι μας
Μας τόσο μόνοι
Σε έναν κόσμο σαν κι εμάς
Μοναχικό

Όλα χαθήκανε
μας έμειναν τα όνειρα
Και τίποτα άλλο δεν υπάρχει
Απ' την αγάπη μας

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Σ' αυτόν τον κόσμο π' αργοσβήνει
Και τελειώνει
Είμαστε μόνοι μας
Μα τόσο μόνοι
Την μοναξιά μας να μετράμε στον καιρό

Κράτα το χέρι μου
Και δώς μου
Ένα χαμόγελο
Δεν έχω τίποτα καλύτερο
Για αύριο

Είμαστε μόνοι μας
Είμαστε μόνοι
Μα το τραγούδι μας εδώ
Δεν τελειώνει

Κι αν τό 'χει η μοίρα μας
Να μας ματώνει
Είμαστε μόνοι
Αλλά είμαστε μαζί

Τάνια Τσανακλίδου/Γιάννης Σπανός/Λάκης Τεάζης


Λατρεμένη μου...

Όταν είμαι έτσι,
πάντα στην αγκαλιά σου
έρχομαι να κουρνιάσω...

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Wild Hearted Woman

Έχω αφιερώσει τραγούδια καν και καν...

Αυτό το αφιερώνω σε μένα κι σε όσες νιώθουν το ίδιο...

Wild Hearted Woman - All About Eve

Baby sings the blues... for you

She may get happy later
Baby cries for comfort
For something to surround her

And when she sings it
You believe her
How everyone she ever knew
Would leave her spinning 'round
All on fire

Another wild hearted woman
Another child with the stars in her eyes
A wild hearted woman
And she's falling... falling

Baby's lost her soul... to you
Call her a fallen angel
Stormy weather forever
With every friend a stranger

Lost little girl
In hurricanes of love and pain
Locked in her world
Of daisy chains and love and pain
Trying to find peace of mind

Another wild hearted woman...

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Όνειρο ήτανε...




Μέναμε σε 4 σπίτια. Για άγνωστο λόγο. Επίσης για άγνωστο λόγο ήμασταν μαζί. Ως τι, θέλω να πω. Απλά ήμασταν. Σε 4 σπίτια.

Όλα κυλούσαν κάπως παράξενα. Ούτε καλά ούτε άσχημα. Εσύ μόνο ήσουν λίγο στεναχωρημένος. Ήσουν... κάπως. Αλλά εγώ σε ακολουθούσα κι έμενα μαζί σου. Και στα 4 σπίτια. Χωρίς να ρωτάω, πως και γιατί. Όμως δεν ήξερα τι ήθελες από μένα. Τι ήθελες για να λάμψει λίγο το συννεφιασμένο πρόσωπό σου. Κι απλά σ’ ακολουθούσα. Με βήματα προσεκτικά. Φοβόμουν μη σε «συννεφιάσω» περισσότερο ή με σε χάσω εντελώς, φαίνεται...

Και η απάντηση μού ήρθε κάπως αναπάντεχα. Τη βρήκα τυχαία δημοσιευμένη ως κείμενο του μήνα, στη στήλη περιοδικού ευρείας κυκλοφορίας, που ψάρευε «λαυράκια» από το διαδίκτυο.

Έλεγες περίπου αυτά, αλλά όχι ακριβώς έτσι. Θυμάμαι πάντως ότι ήταν τόσο ποιητικό... Είχε εισπράξει απίστευτα θετικά σχόλια, το διάβαζαν όλοι κι έλιωναν... Μεταφέρω (στο περίπου):

Ότι κι αν είπα, ότι κι αν έκανα, ότι κι αν κατάλαβα ή κατάλαβες
Δεν πρέπει να μου στερείς Το Φιλί σου
Μη μου το κάνεις αυτό...

...

Δεν φαντάζεσαι πόσο το θέλω
Το περιμένω
Μου ανήκει
Το δικαιούμαι
Το ονειρεύομαι
Το λαχταρώ

...

Γι’ αυτό Το Φιλί αναπνέω, υπάρχω, ζω ακόμη
...


Κάπως έτσι, αλλά... μπα... δεν τα καταφέρνω. Αυτό που έγραφες εσύ ήταν ένα αριστούργημα που είχε συνεπάρει τους πάντες. Κι εμένα με μάγεψε. Λειτούργησε σαν ξόρκι. Το μόνο που ήθελα από εκείνη τη στιγμή και μετά ήταν να σε φιλήσω... Όσο τίποτα το ήθελα...

Αλλά μετά είχα άλλα εμπόδια. Ήξερα πια τι θέλεις, ήξερα ότι το θέλω κι εγώ. Αλλά όλο κάτι μας εμπόδιζε. Και στα 4 σπίτια. Κι είναι που κι εσύ δεν ήξερες ότι ξέρω τι θέλεις... να βοηθήσεις λίγο να ξεπεραστούν τα εμπόδια... Στο φύλαγα για έκπληξη. Δεν ήθελα να σου το αποκαλύψω και ύστερα να βρω την ευκαιρία να το κάνω. Ήθελα να σε πετύχω κάπου ξαφνικά και να σου δώσω Το Φιλί. Και όλα να φτιάξουν ως δια μαγείας.

Δεν ξέρω την συνέχεια αυτής της ιστορίας. Πριν ολοκληρωθεί, επέστρεψα σ’ αυτήν τη διάσταση.

Ξέρω μόνο ότι είσαι κάπου και περιμένεις Το Φιλί...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Μια μικρή ιστορία....




Ήταν χειμώνας και είχε χιονίσει. Δεν ήταν αναμενόμενο. Τα λίγα φυτά που είχα στις γλάστρες του μπροστινού μπαλκονιού σχεδόν καταστράφηκαν. Βγήκα να δω τι απέμεινε. Περιποιήθηκα όσα έζησαν και στη συνέχεια συνεχώς ανέβαλλα το να πετάξω τα υπόλοιπα και να καθαρίσω τις γλάστρες τους και το μπαλκόνι.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. Βγήκα με μισή καρδιά και ξερίζωνα ξερά. Τα έσπρωχνα να χωρέσουν στη σακούλα. Πονούσε αυτή η διαδικασία. Δεν έβαλα γάντια, τα άφηνα να μου γδέρνουν τα χέρια, μήπως ο πόνος αυτός πάρει λίγο την προσοχή από τον άλλο. Το μυαλό δούλευε ως συνήθως με χίλιες στροφές. Μήπως είμαι υπερβολική; Είναι απλώς ξεραμένα φυτά, άλλος θα το έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τι ευαισθησίες είναι αυτές, κάνω λες και μαζεύω πτώματα, τα οποία διαμελίζω για να μπορέσω να τα στοιβάξω σε όσο το δυνατόν λιγότερες σακούλες. Σύνελθε, έχεις παραγίνει, όλοι γι' αυτό σε κοροϊδεύουν, που κλαις με το παραμικρό (γι' αυτούς παραμικρό), που τα παίρνεις όλα κατάκαρδα. Γίνε σαν τους άλλους, μόνο εσύ υποφέρεις για τα πάντα...

Αρχίζω και κάνω πιο βίαιες κινήσεις και το πρόσωπό μου σκληραίνει. Ωραία, τα κατάφερα, εύκολο ήτανε. Σιγά το πράγμα, είναι ξερά φυτά και μόνο. Σιγά το πράγμα... Όλο και πιο βίαια και σκληρά...

Ωπ! Τι 'ν' αυτό;

Με το που το ξερίζωσα και το έχωσα στη σακούλα, είδα κάτω-κάτω ένα τοσοδούλι πράσινο φυλλαράκι. Πήγε να ξαναπετάξει... Κι εγώ του 'δωσα μια και το αποτέλειωσα... Το σκότωσα... Προσπάθησε να ζήσει, και τα κατάφερε, και εγώ... Αρχίσω να κλαίω, νιώθω φρικτά, σαν εγκληματίας. Πάνε στράφι οι ασκήσεις αποκτήνωσης, κάθομαι και κλαίω πάνω από το φυτό και του ζητάω συγνώμη.

Το βγάζω από τη σακούλα, οι κινήσεις πια λεπτές και προσεκτικές, όσο με αφήνει το τρέμουλο από την ταραχή. Βάζω τη ριζούλα του πάλι στο χώμα, το σκεπάζω, το ποτίζω με δάκρυα και συγνώμες. Πριν μπω πάλι μέσα, μέχρι που το φίλησα...

Για μέρες χάλια. Ξέρω ότι από τη στιγμή που το σκότωσα εν ψυχρώ την ώρα που πάλευε να ξεμυτίσει, ούτε φιλιά, ούτε δάκρυα, ούτε συγνώμες, θα αλλάξουν κάτι. Τέρμα. Αηδίες κάνω για να νιώσω καλύτερα εγώ. Να σώσω τη συνείδησή μου.

Από τότε, κάθε χρόνο την άνοιξη, φούντωνε, απλωνόταν και μου στόλιζε όλα τα κάγκελα του μπαλκονιού από άκρη σ' άκρη. Και κρατούσε σχεδόν όλο το χρόνο. Εγώ έβγαινα ανά διαστήματα κι απλά το καθοδηγούσα. Και του μιλούσα: "Από δω εσύ βρε, που πας από κει, είναι γεμάτο ήδη. Από δω έχει κενά. Αν τυλιχτείς εκεί, θα μου κρύψεις και την αχώνευτη".

Θέριεψε. Σιγά σιγά ήρθαν κι άλλες γλάστρες στο μπαλκόνι. Όμορφο έγινε. Τις φέρναμε απο δω, τις πηγαίναμε από κει... Εκείνο σταθερό, στη θέση του, δεν την κούναγα αυτή τη γλάστρα. Μόνο οδηγούσα τα βλασταράκια κατά κει που ήθελα να τυλιχτούν, και γέμιζα όλο το κάγκελο. Κάποια στιγμή ανακαλύψαμε ότι μέρος της Περικοκλάδαςμου (έτσι την έλεγα κι ας μου είπαν όσοι τους την έδειχνα όλο κάμαρι και τους έλεγα την ιστορία της ότι είναι Παράσιτο) είχε τυλιχτεί γύρω από άλλα φυτά και τα στραγγάλιζε. Τη μάλωσα... Σαν να έκανε αταξία ένα μικρό παιδί... Αυτός ήθελε να τα κόψουμε τα παρακλάδια που έπνιγαν τα άλλα φυτά του, αλλά εγώ - πάλι χωρίς γάντια - κάθησα με τις ώρες με τα ξετύλιγα και τη μάλωνα. "Γιατί βρε το 'κανες αυτό; Δεν τα λυπάσαι τα άλλα; Αν δεν σε προλάβαινα, ο άλλος θα στά 'κοβε τα "χέρια" γιατί τα παράπλωσες! Πρόσεχε σε παρακαλώ, άλλη φορά μπορεί να μη σε προλάβω, και αυτός θα σε πονέσει, δεν είναι σαν κι εμένα!"

Η Περικοκλάδαμου συμμορφώθηκε. Έβγαινα τακτικά για να την ελέγχω. Σιγά σιγά κέρδισε την εμπιστοσύνη μου και άρχισα να αραιώνω τους ελέγχους. Και τις επισκέψεις. Είχαμε βάλει βλέπεις αυτόματο ποτιστικό και τη βγάζαμε την υποχρέωση. Για ένα απλό καθάρισμα του μπαλκονιού ήταν πλέον απαραίτητο να βγαίνουμε και δεν φημίζομαι για την νοικοκυροσύνη μου. Μεγάλωναν μόνα τους αυτά, με το νεράκι τους. Αυτός ασχολιόταν περισσότερο.

Πριν λίγες μέρες, έχοντας επιστρέψει από τις διακοπές, είπα να κάνω καμία δουλειά γιατί το σπίτι ήταν σαν ακατοίκητο. Ξεκίνησα από την πίσω βεράντα και μετά βγήκα στο μπροστινό μπαλκόνι - να πιάσω τα έξω πρώτα κι ύστερα τα μέσα.

Η γλάστρα της Περικοκλάδαςμου ήταν άδεια. Το ίδιο και το κάγκελο. Τον φώναξα.
- Που είναι;
- Τώωωρα... Το πέταξα. Τυλιγόταν συνέχεια γύρω από τις τριανταφυλλιές και το τούτο και το κείνο... Τι τό 'θελες τόσο καιρό αυτό το πράγμα; Αφού στο λέγαμε όλοι ότι είναι παράσιτο. Καλά που πρόλαβα και το ξεφορτώθηκα πριν μας τα πνίξει όλα, χαμπάρι δεν θα παίρναμε. Δεν βγαίνεις και συ καθόλου, καλά που το είδα εγώ.
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Σιγά μη βάλεις και τα κλάματα γι' αυτό το πράγμα! Καλά, χαζή είσαι; Τό 'χαμε όταν ήταν σχεδόν άδειο το μπαλκόνι, τώρα έχουμε τόσες γλάστρες. Αυτή κάνει τόσα ευρώ, η άλλη τόσα...
- Ήταν η Περικοκλάδαμου...
- Άμα ήταν η περικοκλάδα σου, νά 'βγαινες να την κοίταγες. Εγώ έσωσα τόσα φυτά και θα βρω και το μπελά μου... Καλά, κλαις; Σα μωρό κάνεις ώρες-ώρες, τί 'ν' αυτό με σένα; Κλαίει, ρε παιδιά, κλαίει... Τι να σου πω...

Βγαίνω τακτικά και καθαρίζω το μπαλκόνι. Της μιλάω σαν να είναι εκεί. Δεν έχω μούτρα να της ζητήσω συγνώμη. Απλά της κουβεντιάζω και της λέω ότι μου λείπει κι ότι λυπάμαι. Πολύ.

Έτσι βγήκα και σήμερα. Και μπήκα μέσα μ' ένα κρυφό χαμόγελο. Στη μεγάλη γλάστρα με το γιούκα έχουν ξεπεταχτεί δύο βλαστάρια. Ένα έχει ήδη τυλιχτεί στο κάγκελο και ένα γύρω από το γιούκα. Κανονική κατάληψη. Και επίθεση. Η φύση του παράσιτου.

- Πάλι τα ίδια, βρε; Δεν θα βάλεις μυαλό εσύ;
Και σταματάω εκεί. Δεν μου πάει να τη μαλώνω...

Έριξα μια γρήγορη ματιά μην κοιτάει κανείς και της έσκασα ένα κλεφτό φιλί...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Ανατολήِ



Every time that I look in the mirror
All these lines on my face getting clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
isn't that the way
Everybody s got their dues in life to pay

I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know its everybody's sin
You got to lose to know how to win

Half my life is in books written pages
Live and learn from fools and from sages
You know its true
All the things come back to you

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...

Dream on - Aerosmith

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Μνημόσυνο προαναγγελθέντος τέλους


Στιγμές... Ελπίδες... Όνειρα... Συναισθήματα... Αντικείμενα...
Χαρτοπόλεμος...
Σκορπίζεται,
στροβιλίζεται,
μπλέκεται στα μαλλιά μου,
φράζει τη μύτη μου,
μπαίνει στο στόμα μου.
Θέλω να πάρω ανάσα, μια ανάσα, μία, προς τα που να πάω, πέφτουν από παντού, λες και τα γεννάει το ταβάνι, πέφτουν ασταμάτητα, είναι όμορφα, πολύχρωμα, αλλά έχουν αγκάθια, και με χαράζουν, και με ματώνουν, και με πνίγουν, είναι παντού... Κι όσα πέφτουν, μένουν εκεί, σχηματίζουν βουναλάκια, ανεβαίνουν, ανεβαίνουν επικίνδυνα, με γδέρνουν, μπλοκάρουν τα μέλη μου, μουδιάζω, μουδιάζω και αναπνέω με δυσκολία, βυθίζομαι, αργά και επώδυνα... Αναμενόμενο, ναι, αλλά επώδυνο...

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

Η θάλασσα μέσα μου



Πού κρύβεται η αλήθεια;

Υπάρχει μία αλήθεια;

Είναι άλλη για τον καθένα;

Είναι πάνω από μία, έστω και για έναν;

Ποιό κομμάτι μας μάς οδηγεί στη μία αλήθεια και ποιό στην άλλη;

Πώς ξέρουμε ποια είναι η αληθινή αλήθεια;

Ποιό κομμάτι πρέπει να εμπιστευόμαστε και να ακολουθούμε;

Πόσο και ποιό ρόλο παίζει η επιρροή των γύρω;

Πόσο και ποιό ρόλο παίζει το παρελθόν, οι εμπειρίες, οι αποφάσεις που-οδήγησαν-σε-δύσκολους-δρόμους-και-γι’αυτό-τις-θεωρούμε-λανθασμένες,
αλλά πάλι δεν είμαστε και σίγουροι, γιατί ποτέ δεν θα μάθουμε αν ο άλλος δρόμος θα ήταν ευκολότερος ή δυσκολότερος από αυτόν που βαδίσαμε παίρνοντας την Χ ή την Ψ απόφαση;

Όταν δεν ξέρουμε αν ήταν στα σίγουρα λανθασμένη η απόφαση,
τι μάθημα να πάρουμε από το πάθημα;

Πώς να εμπιστευτείς την κρίση σου όταν αυτή δεν είναι μόνο μία;

Ένστικτο – Διαίσθηση – Φόβος – Ευσεβής πόθος – Προβολή:
Άγνωστες λέξεις.

Πώς ξέρουμε πότε προστατεύουμε τον εαυτό μας
και πότε τον εμποδίζουμε να ζήσει;

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Kate Bush - Running up that Hill

It doesn't hurt me.
Do you want to feel how it feels?
Do you want to know, know that it doesn't hurt me?
Do you want to hear about the deal that I'm making?
You, it's you and me.

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
Be running up that building.
Say, If I only could, oh...

You don't want to hurt me,
But see how deep the bullet lies.
Unaware I'm tearing you asunder.
Ooh, there is thunder in our hearts.

So much hate for the ones we love.
Tell me we both matter don't we?

You,
It's you and me,
It's you and me won't be unhappy.

"C'mon, baby, c'mon darling,
Let me steal this moment from you now.
C'mon, angel, c'mon, c'mon, darling,
Let's exchange the experience, oh..."


And I'd get him to swap our places,

Be running up that hill,
With ll."

Καλοί οι Placebo, αλλά εγώ έτσι το αγάπησα. Τώρα λοιπόν που οι στίχοι του αναβλύζουν από μέσα μου, μόνο το πρωτότυπο με την λατρεμένη μου, θα μπορούσα να ανεβάσω...

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει



Υπάρχουν μερικά ανέκδοτα, τα οποία έχουν αφήσει πίσω τους φράσεις που χρησιμοποιούμε όλοι στην καθημερινότητά μας, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μία κατάσταση αντίστοιχη με αυτή που αναφέρεται στο εν λόγω ανέκδοτο. Φράσεις όπως "α, γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλλος σου", "για δε φοράς κράνος", "ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα", "λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα"...

Υπάρχουν άλλες οι οποίες είναι αναγνωρίσιμες μόνο στον κλειστό κύκλο μιας παρέας, επειδή κάποια ανέκδοτα δεν είναι ευρέως γνωστά, αλλά όσοι τα ξέρουν, συννεοούνται... (Αφιερωμένο σε όσους το ξέρουν, το "λαγέ, μαδάς;")

Υπήρχε λοιπόν ένα ανέκδοτο, τη φράση κλειδί του οποίου χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά, αλλά δυστυχώς ελάχιστοι το ξέρουν, οπότε αναγκαστικά - για να περάσω στο παρασύνθημα - το αναφέρω:

Ήταν καλοκαίρι και ενώ το μυρμήγκι δούλευε σκληρά για τις προμήθειες του χειμώνα, ο τζίτζικας τραγουδούσε και έπαιζε την κιθάρα του πάνω σε ένα δέντρο. Το μυρμήγκι περνούσε από κάτω και τον κορόιδευε, του έκανε κωλοδάχτυλα και όλα τα σχετικά, τονίζοντας βέβαια το γεγονός ότι τον χειμώνα ο τζίτζικας θα ψοφήσει από το κρύο και την πείνα, ενώ αυτό προνοεί, κλπ, κλπ.

Έρχεται ο χειμώνας και όπως το μυρμήγκι χουχούλιαζε στη ζεστή του τη φωλίτσα, τρώγοντας τους καρπούς των κόπων του καλοκαιριού, ακούει απ' έξω το κορνάρισμα ενός αυτοκινήτου. Ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον τζίτζικα σε ένα κάμπριο, με 3-4 θεογκόμενες, απίστευτο λούσο και χλίδα... Τά 'χασε...

"Τί έγινε ρε τζίτζικα, του λέει, ζεις;". Τότε λοιπόν ο τζίτζικας του εξηγεί πως εκεί που τραγουδούσε στο δέντρο του, πέρασε από κάτω ένας διάσημος μάνατζερ και τον άκουσε, ενθουσιάστηκε, του έκανε πρόταση συνεργασίας, έβγαλε δίσκο, έγινε δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσες-φορές πλατινένιος, ξεσκίζεται στα βίντεο κλιπ και τις συναυλίες, και τώρα ετοιμάζεται για τουρνέ στην Ευρώπη.

Τον ρωτάει λοιπόν το μυρμήγκι: "Ρε τζίτζικα, τώρα με την τουρνέ, μήπως πρόκειται να περάσεις και από την Αθήνα;" - "Ναι", του απαντάει ο τζίτζικας, "γιατί, θες να σου φέρω κάτι;"
Και το μυρμήγκι: "Όχι, απλώς, άμα δεις τον Αίσωπο, πες του ότι γαμιέται..."

Λατρεμένη μου φράση λοιπόν, την οποία χρησιμοποιώ - δυστυχώς - πολύ συχνά. Και λέω δυστυχώς γιατί σ' αυτήν την ιστορία συνήθως είμαι το μυρμήγκι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όταν ήταν της μοδός, διάβασα κι εγώ αυτήν την περιβόητη μπαρούφα, τον Αλχημιστή. Κι επειδή σε όλη τη ζωή μου, όταν θέλω κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μου και όχι υπέρ μου, μου πρόκυψε η εξής παράφραση της ατάκας από το ανέκδοτο: "Άμα δείτε τον
Coelho, πείτε του ότι γαμιέται..."

Τον τελευταίο καιρό, μου είναι τόσο, μα τόσο, επίκαιρη...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Babe, I'm Gonna Leave You

Κι ας μην το θέλω...

(Στίχους δεν ανεβάζω... πονάει...

Ό,τι καταλάβετε όπως το ακούτε...)



Βαβέλ




Λέξεις... Τι περίεργο παιχνίδι... Ειδικά όταν παλεύεις να περιγράψεις συναισθήματα.

Μουγγή αισθάνομαι, άγλωσση...

Κι όταν προσπαθώ από λέξεις να καταλάβω τα συναισθήματα άλλου, ηλίθια νιώθω, δίχως νου.

Είναι απαραίτητο; Μπορούμε απλά να κοιταχτούμε; Αλλά να κοιταχτούμε όμως!

Κάτι παραπάνω θα καταλάβουμε, νομίζω...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

(Έχουμε δείξει τις πληγές μας ο ένας στον άλλον...
Το ταξίδι και η γιορτή είναι μπροστά μας...
Από εμάς εξαρτάται...)